«Ένας γιατρός ή νοσηλευτής στους τρεις δηλώνει συμπτώματα κατάθλιψης ή άγχους», δήλωσε ο αρμόδιος για την Ευρώπη διευθυντής του ΠΟΥ Χανς Κλούγκε, σύμφωνα με ανακοίνωση. Το ποσοστό είναι πέντε φορές μεγαλύτερο απ' αυτό που μετρήθηκε μεταξύ του ευρωπαϊκού πληθυσμού, αναφέρει ο οργανισμός αυτός του ΟΗΕ.

«Πάνω από ένας στους 10 σκέφτηκε να βάλει τέλος στη ζωή του ή να αυτοτραυματισθεί· είναι ένα βάρος απαράδεκτο γι' αυτούς που μας φροντίζουν», επέμεινε ο Κλούγκε.

Οι νοσηλευτές και οι γυναίκες γιατροί είναι περισσότερο ευάλωτοι στην κατάθλιψη και το άγχος, ενώ οι άνδρες γιατροί έχουν περισσότερο την τάση να αναπτύξουν εξάρτηση από το αλκοόλ, διευκρίνιζεται στην έρευνα.

Το υγειονομικό προσωπικό στη Λετονία και την Πολωνία έχει τα πιο υψηλά ποσοστά κατάθλιψης, καθώς σχεδόν οι μισοί απ' όσους απάντησαν εκεί βρίσκονται στο όριο καταθλιπτικής διαταραχής. Αντιθέτως τα ποσοστά αυτά είναι χαμηλότερα στη Δανία και την Ισλανδία (περίπου 15%).

Η έρευνα, η οποία βασίσθηκε σε 90.000 απαντήσεις επαγγελματιών της υγείας που συγκεντρώθηκαν στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ισλανδία και τη Νορβηγία, αποκαλύπτει επίσης ότι ένα τρίτο των γιατρών και των νοσηλευτών υπέστη εκφοβισμό ή απειλές βίας στην εργασία του. Πράξεις βίας επισημαίνονται περισσότερο στην Κύπρο, την Ελλάδα και την Ισπανία.

Εξάλλου 10% των επαγγελματιών αυτών έπεσαν θύματα σωματικής βίας και/ή σεξουαλικής παρενόχλησης στη διάρκεια της χρονιάς που πέρασε.

«Υγειονομική κρίση»

Στο σύνολο των χωρών, ένας γιατρός στους τέσσερις εργάζεται πάνω από 50 ώρες την εβδομάδα.

Το 32% των γιατρών και το ένα τέταρτο των νοσηλευτών έχουν προσωρινές συμβάσεις εργασίας, κάτι που αυξάνει το άγχος τους αναφορικά με την εργασιακή ασφάλειά τους.

Κατά τον κ. Κλούγκε, «η κρίση ψυχικής υγείας στο προσωπικό υγείας είναι μια κρίση υγειονομικής ασφάλειας που απειλεί την ακεραιότητα των συστημάτων υγείας μας».

Για να μπει ένα τέλος στην κατάσταση αυτή προτείνει πολλούς τρόπους, κυρίως τη μηδενική ανοχή στη βία και στην παρενόχληση σε νοσοκομειακό περιβάλλον, μια μεταρρύθμιση της προσφυγής σε υπερωριακή απασχόληση και την εγγυημένη πρόσβαση σε εμπιστευτικές υπηρεσίες ψυχικής υγείας.

Τα μέτρα αυτά είναι ακόμα περισσότερο απαραίτητα στο βαθμό που η Ευρώπη αντιμετωπίζει έλλειψη προσωπικού φροντίδας.

«Με την Ευρώπη να αντιμετωπίζει μέχρι το 2030 έλλειψη σχεδόν ενός εκατομμυρίου εργαζομένων στον τομέα της υγείας, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να τους χάνουμε λόγω εξάντλησης, απελπισίας ή βίας», υπογράμμισε ο Κλούγκε.