Στη συζήτηση συμμετείχαν ο Τιτ Άλμπρεχτ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Δημόσιας Υγείας, ο Ζοάο Μπρέντα, επικεφαλής του Γραφείου του ΠΟΥ στην Αθήνα για την Ποιότητα της Φροντίδας και την Ασφάλειας των Ασθενών, ο Τόμας Χόφμαρχερ, οικονομολόγος Υγείας, Σουηδικό Ινστιτούτο της Οικονομίας της Υγείας, ο Πάνος Καναβός, αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Υγείας στο London School of Economics and Political Science, ο Γιώργος Καπετανάκης, πρόεδρος της ΕΛΛΟΚ (Ελληνική Ομοσπονδία Καρκίνου) και ο Νικόλαος Τσουκαλάς, διευθυντής του Ογκολογικού Τμήματος 417 ΝΜΤΣ.
Στις προκλήσεις της χαρτογράφησης των υπηρεσιών για να καλυφθούν οι ανάγκες των ασθενών και του πληθυσμού, στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια πρόληψη και των κοινωνικών και οικονομικών αναγκών των ασθενών αναφέρθηκε ο κ. Άλμπρεχτ. Ειδικότερα τόνισε πως η χώρα του, η Σλοβενία κατάφερε με τις έγκαιρες διαγνώσεις να έχει καλύτερα αποτελέσματα στον καρκίνο του παχέος εντέρου. Ο κ. Άλμπρεχτ πρότεινε κάθε 4-5 χρόνια να γίνεται αναδιαμόρφωση του εθνικού σχεδίου δράσης, καθώς τα δεδομένα αλλάζουν.
Στο σωστό συντονισμό σχετικά με τη συστημική προσέγγιση, στην οποία συνδυάζονται η πρόληψη και η παρηγορητική φροντίδα στάθηκε ο κ. Μπρέντα. Επικεντρώθηκε στην πρόληψη, πρόσβαση και την ποιότητα της θεραπείας, με την εξασφάλιση ισονομίας και ισότητας, στοχεύοντας στην ευημερία και τη ευζωία των ασθενών. Στην Ελλάδα το κάπνισμα, η παχυσαρκία, ιδιαίτερα η παιδική που στη χώρα μας είναι πολύ ψηλή και η μη φυσική δραστηριότητα αποτελούν πολύ επιβαρυντικούς παράγοντες για την εκδήλωση καρκίνου, υποστήριξε.
Για τη μελέτη που διεξάγεται εδώ και δυο χρόνια με στόχο την ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών μεταξύ χωρών της Ευρώπης όσο αφορά τον καρκίνο σε όλη την Ευρώπη μίλησε ο κ. Χόφμαρχερ. Σχετικά με την Ελλάδα, ανέφερε πως ενώ βρίσκεται σε αρκετά σημεία κάτω από τη βάση αναφοράς συγκριτικά με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, λόγω πρόσφατων νομοθετικών ρυθμίσεων «υπάρχει βελτίωση».
Η θεραπεία και η καινοτομία αποτέλεσαν το θέμα ανάπτυξης του κ. Καναβού. Ειδικά ανέλυσε την καινοτομία, τι είναι, πώς την αξιολογούμε και πώς τη χρηματοδοτούμε. Η Ελλάδα είναι πίσω, επισήμανε ο κ. Καναβός, στην επακριβή αξιολόγηση μιας νέας τεχνολογίας. Στη μέτρηση της κλινικής αποτελεσματικότητας, δεν υπάρχουν οικονομικά κριτήρια έτσι ώστε να ξέρουμε πώς θα διαπραγματευτούμε ένα φάρμακο στην αποζημίωσή του και δεν έχουμε πρωτόκολλα να «κλειδώνουν» τη συνταγογράφηση. «Μόνο το 70-75% όλων των φαρμάκων, καρκινικών και μη, εγκρίνονται και αυτά με περιορισμό» συμπλήρωσε.
Για το κενό μεταξύ των πολιτικών που χαράσσονται και εφαρμόζονται και την πραγματική ζωή έκανε λόγο ο κ. Καπετανάκης, όπου «το ταξίδι του ασθενή είναι προβληματικό και διακοπτόμενο». Ένα ζήτημα είναι ότι δε λαμβάνονται υπόψη τα δεδομένα της εμπειρίας των ασθενών, υπογράμμισε. Η πρόσβαση, η καθοδήγηση στη διαδρομή, η υποστήριξη στην «οικονομική τοξικότητα», στην επιβίωση, στην ποιότητα ζωής των ασθενών και στα γραφειοκρατικά εμπόδια σε υποστηρικτικά βοηθήματα είναι απαραίτητη, την ώρα που η Ελλάδα παραμένει πρώτη μεταξύ των χωρών της Ευρώπης στις ακάλυπτες ιατρικές ανάγκες (50%). Αντίστοιχα από τα φάρμακα που είναι κλινικά απολύτως απαραίτητα μόνο το 50% είναι προσβάσιμα στην Ελλάδα και αυτά με καθυστέρηση.
Η μαστογραφία, το τεστ ΠΑΠ, η κολονοσκόπηση, η προστασία από την ηλιακή ακτινοβολία, η προαγωγή προγραμμάτων υγιεινής ζωής και διατροφής στα σχολεία, ο εμβολιασμός, η αποφυγή του άγχους και άλλα μέτρα πρόληψης και έγκαιρης διάγνωσης ήταν το αντικείμενο του κ. Τσουκαλά. Με όλα τα παραπάνω σχεδόν το 50% των καρκίνων μπορεί να προληφθεί, εξήγησε ο κ. Τσουκαλάς και σε όλα αυτά η συμβολή ενός εθνικού πλάνου για τον καρκίνο είναι πολύ σημαντική. Η προσέγγιση πρέπει να είναι πολυπαραγοντική και χρειάζεται η συνεργασία πολλών διαφορετικών ιατρικών ειδικοτήτων. Κάθε ασθενής είναι όμως ξεχωριστός και «θα πρέπει να εφαρμόζεται η κλινική ογκολογία στις αρχές της εξατομικευμένης ιατρικής, της ιατρικής ακριβείας αλλά και της ολιστικής ιατρικής», κατέληξε ο κ. Τσουκαλάς.
