Η επίσκεψη στον γιατρό είναι μια από τις δοκιμασίες που αντιμετωπίζουν γονείς και παιδιά, με τα τελευταία να καταλαμβάνονται από μια αίσθηση φόβου και τους πρώτους να βρίσκονται σε αμηχανία προσπαθώντας να κατευνάσουν αυτόν τον φόβο μερικές φορές με τρόπους που τελικά τον αναζωπυρώνει.
Στο παιχνίδι κάποιες φορές μπαίνει και η ίδια η αγωνία του γονέα που γίνεται αντιληπτή από το παιδί και περιπλέκει τα πράγματα καθιστώντας την όλη εμπειρία βασανιστική και τη δουλειά του γιατρού εξαιρετικά δύσκολη. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για γιατρό που το παιδί δεν βλέπει συχνά στη ζωή του, όπως ένας παιδοχειρουργός.
Όπως εξηγεί στο News4Health, o παιδοχειρουργός- παιδοουρολόγος, δρ Ελευθέριος Σμαρόπουλος, MD, PhD, οι προκλήσεις για τους γιατρούς που έρχονται σε επαφή με παιδιά είναι μεγάλες, ποικίλουν ανάλογα με την ηλικία του παιδιού που μπορεί να κυμαίνεται από την βρεφική και να φτάνει στην βαθιά εφηβεία και ως εκ τούτου απαιτείται διαφορετική προσέγγιση ανά περίπτωση, αλλά ...σε κάθε περίπτωση, σωστή προετοιμασία και από τον γονέα.
"Η επίσκεψη σε έναν παιδοχειρουργό εστιάζεται σε πολλά σημεία ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Από την νεογνική περίοδο μέχρι την εφηβεία (τα 16 χρόνια), η προσέγγιση πρέπει να ποικίλει και να επικεντρώνεται τόσο στο παιδί όσο και στους συνοδούς/κηδεμόνες. Ο άπλετος χρόνος, η ήρεμη προσέγγιση και απλότητα στην έκφραση και τις κινήσεις είναι προαπαιτούμενα για την εξέταση από ένα γιατρό που ίσως δεν θα τον ξαναδούν ποτέ τους", τονίζει ο παιδοχειρουργός που έχει διατελέσει Διευθυντής ΕΣΥ στην Παιδοχειρουργική Κλινική του «Ιπποκρατείου» Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης.
"Σε αντίθεση με τον παιδίατρο που χτίζεται μια σχέση χρόνων κι εμπιστοσύνης η εξέταση από έναν χειρουργό παίδων μπορεί να φαντάζει βίαιη παραβίαση της προσωπικότητας του παιδιού και ίσως αίτιο ανεπιθύμητου πόνου. Η πρώτη πιθανά επαφή με την οικογένεια, που είναι τις περισσότερες φορές τηλεφωνική, οφείλει να ξεκαθαρίζει απλά πράγματα για το χώρο που θα εξεταστεί το παιδί, τη δυσφορία που μπορεί να αισθανθεί και βοηθήματα που μπορούν να μειώσουν το στρες ή και τον πόνο (παιχνιδάκια/βιβλία/παυσίπονες αλοιφές).", υπογραμμίζει.
Σε αυτήν την πρώτη επαφή με την οικογένεια δίνονται και οι οδηγίες για το πως πρέπει οι γονείς να προετοιμάσουν το παιδί ανάλογα με την ηλικία στην οποία βρίσκεται.
Νεογνά - βρέφη
"Στη νεογνική και βρεφική ηλικία και ειδικά σε γονείς με το πρώτο τους παιδί, η προετοιμασία αφορά περισσότερο τους ενήλικες. Πληροφορούμε για την ασφάλεια της εξέτασης του παιδιού τους, την υγιεινή του χώρου εξέτασης, δίνουμε άφθονο χρόνο για απορίες τους και τους μιλάμε απλά και κατανοητά για τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν.", επισημαίνει ο δρ. Σμαρόπουλος.
Νήπια
"Για μεγαλύτερα παιδάκια, από 1.5 έως 6-7 ετών, χρειάζεται να προηγείται κουβέντα στην οικογένεια παρέχοντας βασικά στοιχεία, αλλά όχι υπερβολικά που μπορεί να μπερδέψουν. Η ενημέρωση του παιδιού για το χώρο βοηθά ("θα πάμε σε έναν άλλο γιατρό που θα σε εξετάσει σε έναν ευχάριστο περιβάλλον"), η επιβεβαίωση της συνεχούς παρουσίας των ενηλίκων ("θα είμαστε συνέχεια μαζί"), ο μη αποκλεισμός της δυσφορίας ή πόνου – είναι σκόπιμο να μην υπόσχονται κάτι που μπορεί να συμβεί, αλλά είναι προτιμότερο να πούμε ότι αυτός ο γιατρός έχει τον τρόπο να μας κάνει να μην ενοχλούμαστε πολύ. Η ήρεμη προσωπικότητα του γιατρού πρέπει να γνωστοποιηθεί στο παιδί, όπως και η διαβεβαίωση της ασφάλειάς του", συμβουλεύει ο χειρουργός που ασχολείται με ευρύ φάσμα της παιδοχειρουργικής και παιδο-ουρολογίας σε επεμβάσεις ποικίλης βαρύτητας στην Κλινική «Άγιος Λουκάς» στη Θεσσαλονίκη.
Παιδιά σχολικής ηλικίας
"Η μέση παιδική ηλικία 7-12 είναι εκείνη που χρειάζεται λίγο παραπάνω χρόνο στην εξήγηση του προβλήματος/νόσου ("χρειάζεται να επισκεφτούμε τον γιατρό γι’αυτό το θέμα"), την εξειδίκευση του γιατρού ("είναι ο κατάλληλος για το πρόβλημά σου"), την υπόσχεση ότι δεν θα γίνει κάποια ιατρική πράξη που δεν θα τη γνωρίζει ("για ο,τιδήποτε προκύψει θα ενημερωθείς πλήρως, θα έχεις το χρόνο σου και ο γιατρός θα σου εξηγήσει τα πάντα") και τη δυνατότητα να ρωτήσει ό,τι θέλει το γιατρό και μερικές φορές να επιλέξει και το ίδιο το παιδί για κάποια πράγματα, όπως την ημερομηνία επέμβασης σε σχέση με τις δραστηριότητές του", υπογραμμίζει ο δρ. Σμαρόπουλος.
Έφηβοι
"Η τελευταία ηλικιακά ομάδα 12-16, αφορά εφήβους που χρειάζονται ακόμη καλύτερη ενημέρωση, διασφάλιση των προσωπικών τους δεδομένων, γνωστοποίηση της δυνατότητας να εξετασθούν χωρίς την παρουσία των γονέων/κηδεμόνων αν το επιθυμούν, πολύ περισσότερο χρόνο στο να λάβουν την απόφαση για πιθανή χειρουργική επέμβαση (στην οποία θα τους αναλυθούν προσωπικά πολλά από τα δεδομένα, όπως χρόνος αποκατάστασης και αισθητικό αποτέλεσμα) και δυνατότητα απ’ευθείας τηλεφωνικής επικοινωνίας με το γιατρό -αν το επιθυμούν- ακόμα και μετά την επίσκεψη", εξηγεί ο γιατρός που πιστεύει ότι το χτίσιμο μιας σχέσης εμπιστοσύνης με τον γιατρό είναι πολύ σημαντική στην επιτυχία της ιατρικής πράξης.
"Σε κάθε περίπτωση, οι αλήθειες πρέπει να τονίζονται στα παιδιά και όσα έχουν ειπωθεί να τηρούνται από τον εξετάζοντα. Η σωματική βία/καθήλωση για εξέταση είναι έξω από κάθε συζήτηση (αν το παιδί αρνηθεί να εξετασθεί και οι γονείς/συνοδοί δεν μπορέσουν τα το πείσουν είναι καλύτερο να αποχωρήσουν και να επανέλθουν μιαν άλλη στιγμή). Ακόμα και η πιο απλή επεμβατική πράξη πρέπει να επικοινωνείται στο παιδί και τους συνοδούς του εξηγώντας με απλά λόγια τον τρόπο προσέγγισης.
Η ειδικότητα του παιδοχειρουργού απαιτεί εκτός από γνώση, πολλή υπομονή, ηρεμία και άφθονο χρόνο για να λύει κάθε απορία που μπορεί να προκύψει.", καταλήγει ο δρ. Σμαρόπουλος.
