Προς μεγάλη απογοήτευση των απανταχού ρομαντικών, η πιθανότερη επιστημονική απάντηση για το μεγάλο ερώτημα, είναι μία: «ο έρωτας είναι χημεία...». Για να χαρακτηριστούμε λιγότερο αφοριστικοί, Χημεία, Βιολογία, και Νευροφυσιολογία φαίνεται ότι μπορούν να δώσουν μερικές πολύ ενδιαφέρουσες εξηγήσεις.
Συμφωνα με την Helen Elizabeth Fisher, Αμερικανίδα ανθρωπολόγο και ερευνήτρια ανθρώπινης συμπεριφοράς, ο έρωτας χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες και κάθε μία από αυτές, έχει το δικό της ξεχωριστό «χημικό κοκτέιλ».
Στάδιο πρώτο: πόθος
Πόθος ίσον σεξ. Είναι ένα συναίσθημα που πηγάζει απο την λαχτάρα για σεξουαλική ικανοποίηση. Άλλωστε η απόλαυση του σεξ, είναι το «τυράκι» της φύσης, για να εξασφαλίσει την διαιώνιση του είδους.
Σε αυτό το στάδιο, τεστοστερόνη και οιστρογόνα, πλημμυρίζουν το σώμα, κατακλύζουν όρχεις και ωοθήκες, οδηγώντας στην ακαταμάχητη λαχτάρα για σεξ.
Για ένα λεπτό όμως... αυτό σημαίνει ότι ερωτευόμαστε όποιον ποθούμε; Όχι βέβαια..
Στάδιο δεύτερο: έλξη
Φανταστείτε τώρα στο πάρτι τεστοστερόνης-οιστρογόνων, όταν πλέον έχει ενεργοποιηθεί ο άξονας διάδρασης υποθαλάμου-υπόφυσης και επινεφριδίων, να εισβάλλει ως απρόσκλητος επισκέπτης, η έλξη. Μια επίσης πολύπλοκη νευροχημική διαδικασία που εμπλέκει τα κέντρα «ανταμοιβής» του εγκεφάλου.
Είναι η ώρα που ντοπαμίνη και νορεπινεφρίνη, παντοδύναμοι νευροδιαβιβαστές, απελευθερώνονται καθώς εδραιώνεται η έλξη για κάποιο άλλο άτομο. Πρόκειται για ορμόνες ανταμοιβής, και όσο περισσότερο χρόνο περνάμε με το αντικείμενο του πόθου μας, σε τόση μεγαλύτερη ποσότητα εκκρίνονται.
Έτσι βιώνουμε μια ακατάπαυστη υπερδιέγερση, ζούμε σε μια κατάσταση ευφορίας όταν είμαστε κοντά στον άλλο, δεν τρώμε γιατί δεν πεινάμε, δεν κοιμόμαστε επειδή δεν νυστάζουμε... σας θυμίζει κάτι;
Σύμφωνα με τους ερευνητές, σε αυτη την φάση παρατηρείται αξιοσημείωτη μείωση μιας άλλης ορμόνης, της σεροτονίνης, με αποτέλεσμα όλο το ενδιαφέρον μας να στρέφεται σχεδον εμμονικά προς το άτομο που μας ελκύει.
Αρχίζει να μοιάζει πολύ με έρωτα, σωστά;
Στάδιο τρίτο: σύνδεση
Όλα όσα έχουν προηγηθεί αποτελούν φυσικά ένα βιολογικό ντελίριο. Και κανείς δεν θα άντεχε να ζει για πάντα σε ένα τέτοιο κρεσέντο πάθους, λαχτάρας και αχαλίνωτης σεξουαλικής διέγερσης.
Ευτυχώς -ή μήπως δυστυχώς;- η επόμενη φάση του έρωτα έχει πρωταγωνίστρια μια πολύ χαμηλότερων τόνων ουσία. Την ωκυτοκίνη.
Είναι η ορμόνη της αγκαλιάς. Της τρυφερότητας. Εκλύεται όταν έχουμε αρχίσει να αναπτύσουμε συναισθηματικούς δεσμούς με τον σύντροφο μας. Συμπορεύεται με την αγγειοπρεσίνη, μια χημική ουσία που φαίνεται να παίζει ρόλο στο πόσο είμαστε διατεθειμένοι να αφοσιωθούμε στον άλλο.
Σύμφωνα με την Helen Fisher, ο παθιασμένος έρωτας κρατάει για μόλις 12 έως 18 μήνες. Άλλοι ερευνητές, εκτείνουν αυτό το διάστημα έως και τα τέσσερα χρόνια. Κατόπιν, για να παραμείνει το ζευγάρι μαζί πρέπει να αναπτύξει αυτό το διαφορετικό είδος σύνδεσης που ονομάζεται «συντροφική αγάπη» και αφορά τις εμπειρίες που καλούνται να εξερευνήσουν μαζί, χωρίς τον εκρηκτικό αλτήρα του αναπάντεχου, όπως τότε που ξεκινούσες να ανακαλύπτεις τον άλλο και κάθε μέρα ήταν μια απροσδόκητη έκπληξη.
