Για ορισμένους ανθρώπους, η θέα και μόνο κάποιου που χτυπάει το πόδι του, στριφογυρίζει τα μαλλιά του ή κλικάρει ένα στυλό μπορεί να προκαλέσει έντονη δυσφορία ή ακόμη και οργή. Αυτή η αντίδραση είναι γνωστή ως «μισοκινησία», μια ευαισθησία στις επαναλαμβανόμενες κινήσεις που μπορεί να κάνει τις καθημερινές αλληλεπιδράσεις δύσκολες, επηρεάζοντας την προσωπική ακόμα και την εργασιακή ζωή ενός ανθρώπου.
Πρόκειται για ένα φαινόμενο που μπήκε μόλις πρόσφατα στο μικροσκόπιο της έρευνας. Μελέτες δείχνουν ότι έως και το ένα τρίτο του πληθυσμού βιώνει κάποιο επίπεδο δυσφορίας όταν έρχεται αντιμέτωπο με τις επαναλαμβανόμενες κινήσεις άλλων ανθρώπων. Αυτά τα ερεθίσματα μπορεί να περιλαμβάνουν πράγματα όπως το να κουνάει ένα άλλο άτομο επανειλημμένα το πόδι του, ή να τρώει τα νύχια του, να χαζεύει - ακόμη και να χασμουριέται.
Η μισοκινησία προκαλεί αυτό που κάποιοι παρομοιάζουν ως αντίδραση «μάχης ή φυγής» στα άτομα που ζουν με την πάθηση, με αντιδράσεις που περιλαμβάνουν αύξηση της αρτηριακής πίεσης, αδρεναλίνη και ταχυπαλμία. Άλλες σωματικές αντιδράσεις, όπως η ναυτία, είναι επίσης πιθανές.
Μπορεί επίσης να υπάρξουν γνωστικές αντιδράσεις, όπως έλλειψη συγκέντρωσης ή υπομονής, αρνητικές ή βίαιες σκέψεις και συναισθήματα θυμού και αηδίας.
Μισοφωνία
Η μισοκινησία είναι παρόμοια με τη μισοφωνία, η οποία είναι μια έντονη αντιπάθεια ή μίσος για ορισμένους ήχους, που συχνά γίνονται από ανθρώπους, όπως το χασμουρητό, η αναπνοή ή το μάσημα. Μπορεί επίσης να είναι συγκεκριμένη για κάθε άτομο και να επηρεάζει την καθημερινή ζωή ενός ατόμου, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητάς του να ρυθμίζει τα συναισθήματά του .
Η μισοφωνία συχνά συνυπάρχει με άγχος, κατάθλιψη, ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (OCD), διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD) και διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ADHD).
Η μισοκινησία, ωστόσο, είναι εξ ολοκλήρου οπτική. Ενώ οι δύο καταστάσεις μπορεί να συνυπάρχουν, πρόκειται για ξεχωριστές καταστάσεις.
Δεδομένου ότι ορισμένα άτομα με μισοφωνία αναφέρουν ότι βιώνουν και μισοκινησία, αυτό υποδηλώνει μια πιθανή κοινή νευρολογική βάση. Ωστόσο, η έρευνα και για τις δύο καταστάσεις παραμένει σε πρώιμο στάδιο.
Τα ακριβή αίτια της μισοκινησίας παραμένουν ασαφή, αλλά μπορεί να οφείλονται σε έναν συνδυασμό νευρολογικών, ψυχολογικών και γενετικών παραγόντων. Υπάρχουν ενδείξεις ότι τα άτομα με νευροδιαφοροποίηση, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων με αυτισμό ή ΔΕΠΥ , μπορεί να είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν τόσο μισοκινησία όσο και μισοφωνία.
Τα άτομα και με τις δύο αυτές καταστάσεις μπορεί να βιώνουν στίγμα, με τους άλλους ανθρώπους να πιστεύουν ότι αντιδρούν υπερβολικά. Αυτό μπορεί να επηρεάσει το κατά πόσον ένα άτομο που βιώνει μισοκινησία θα μοιραστεί τις εμπειρίες του με άλλους. Μπορεί επίσης να μειώσει την πιθανότητα να αναζητήσουν υποστήριξη.
Δεν υπάρχει επίσημη διάγνωση για τη μισοκινησία, ούτε για τη μισοφωνία. Ωστόσο, διεξάγονται συζητήσεις σχετικά με το αν θα πρέπει να αναγνωριστούν ως κλινικές καταστάσεις.
Μπορεί να αντιμετωπιστεί η μισοκινησία;
Ηγνωστική συμπεριφορική θεραπεία (CBT) μπορεί να είναι ένας τρόπος για να μειωθούν οι επιπτώσεις τόσο της μισοκινησίας όσο και της μισοφωνίας στη ζωή ενός ατόμου. Η CBT μπορεί να βοηθήσει ένα άτομο να εντοπίσει τους εκλυτικούς παράγοντες, να αναγνωρίσει τις αντιδράσεις του και να μάθει τεχνικές χαλάρωσης που μπορεί να εξασκήσει σε σενάρια της πραγματικής ζωής. Η εξάσκηση σε τεχνικές χαλάρωσης, μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση τόσο των φυσιολογικών όσο και των ψυχικών αντιδράσεων σε ένα σκανδάλη.
Πρακτικές στρατηγικές, όπως το να εμποδίζει κανείς διακριτικά τη θέα της κίνησης, να μετατοπίζει την εστίαση σε ένα άλλο μέρος του περιβάλλοντος ή να εξηγεί τα εναύσματα στους γύρω του, μπορούν επίσης να βοηθήσουν στη μείωση της δυσφορίας.
