Ειδικότερα η ΠΟΜΕΠ στην ανακοίνωσή της αναφέρει πως «η ιατρική πράξη προϋποθέτει την ελεύθερη και ανεμπόδιστη άσκηση της επιστημονικής κρίσης του ιατρού, ο οποίος έχει την αποκλειστική ευθύνη να καθορίσει ποιες εξετάσεις είναι αναγκαίες για τη διάγνωση και τη θεραπευτική αντιμετώπιση του ασθενούς.
Η πολιτική που εφαρμόζει ο ΕΟΠΥΥ, επιβάλλοντας περιορισμούς στη συνταγογράφηση με γνώμονα την αποφυγή υπέρβασης κόστους, είναι άκρως επικίνδυνη. Μεταφέρει ουσιαστικά στον ιατρό το βάρος της οικονομικής διαχείρισης, οδηγώντας τον σε φόβο ή δισταγμό να αιτηθεί τις απαραίτητες εξετάσεις. Το αποτέλεσμα είναι ορατός κίνδυνος ελλιπούς διαγνωστικής διερεύνησης, καθυστερήσεων ή ακόμη και λανθασμένων εκτιμήσεων, με δυσμενείς συνέπειες για την υγεία του ασθενούς».
Η διάκριση που πρέπει να γίνει
Σύμφωνα με την ΠΟΜΕΠ «είναι κρίσιμο να γίνει σαφής διάκριση μεταξύ ιατρικής κρίσης και ασφαλιστικής αποζημίωσης:
- Ο ιατρός δεν μπορεί και δεν πρέπει να τιμωρείται επειδή άσκησε την επιστημονική του κρίση, ακόμη κι αν αυτή υπερβαίνει το πλαίσιο που ο ΕΟΠΥΥ θεωρεί αποζημιώσιμο.
- Ο ΕΟΠΥΥ έχει δικαίωμα, στο πλαίσιο της λειτουργίας του, να αποζημιώνει μέχρι τα όρια που θέτει. Το πέραν αυτών μπορεί να βαρύνει τον ίδιο τον ασφαλισμένο, ποτέ όμως τον ιατρό.
- Οι λεγόμενες «υπερβολικές» ή «άσκοπες» αιτήσεις εξετάσεων, μπορούν να φιλτραριστούν σε επίπεδο αποζημίωσης, όχι με επιβολή προστίμων στους γιατρούς.
Ο ιατρός είναι υπεύθυνος να ασκεί την επιστήμη του με γνώμονα μόνο το συμφέρον του ασθενούς, χωρίς να κάνει εκπτώσεις στα διαγνωστικά του εργαλεία «στον βωμό της οικονομίας». Ο ασφαλιστικός φορέας είναι αφενός υπεύθυνος να ελέγξει και αφετέρου να αποφασίσει τι θα αποζημιώσει. Το υπόλοιπο μπορεί να το καλύψει ο ασθενής. Έτσι διασφαλίζεται και η ελευθερία της ιατρικής πράξης και η βιωσιμότητα του συστήματος».
Τα αιτήματα της ομοσπονδίας
Καταλήγοντας στην ανακοίνωσή της ο ΠΟΜΕΠ καταθέτει τα αιτήματά της. Συγκεκριμένα η ομοσπονδία αναφέρει τα εξής: «Ζητούμε την άμεση επανεξέταση και τροποποίηση της πολιτικής περιορισμού στη συνταγογράφηση, ώστε:
- Ο ιατρός να είναι απολύτως ελεύθερος να ζητά οποιαδήποτε εξέταση κρίνει αναγκαία για τη διάγνωση ή τον προληπτικό έλεγχο.
- Ο ΕΟΠΥΥ να αποζημιώνει έως τα όρια που ο ίδιος θέτει, χωρίς όμως να επιβάλλει πρόστιμα ή να παρεμβαίνει στην ιατρική κρίση.
- Να διαμορφωθεί διαφανές πλαίσιο αποζημίωσης, ώστε να είναι σαφές στον πολίτη ποιες εξετάσεις καλύπτονται και ποιες όχι.
Η διασφάλιση της ανεξαρτησίας του ιατρού στη διαγνωστική διαδικασία αποτελεί όρο εκ των ων ουκ άνευ για την ορθή και ασφαλή παροχή υπηρεσιών υγείας στους πολίτες».
