Σε ανακοίνωσή του, ο Σύλλογος επισημαίνει ότι κάθε περιστατικό κατά το οποίο η άσκηση κρατικής εξουσίας οδηγεί στην απώλεια ανθρώπινης ζωής αποτελεί ιδιαίτερα σοβαρό γεγονός, που απαιτεί όχι μόνο λογοδοσία αλλά και ουσιαστική επανεξέταση των πρακτικών χρήσης βίας και των διαδικασιών αποκλιμάκωσης που εφαρμόζουν οι διωκτικές αρχές. Όπως υπογραμμίζεται, η αποτελεσματικότητα της αστυνόμευσης σε ένα κράτος δικαίου κρίνεται και από την ικανότητά της να προστατεύει την ανθρώπινη ζωή, ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες.

Ο δημόσιος διάλογος

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον δημόσιο διάλογο που ακολούθησε το περιστατικό, με τον Σύλλογο να εκφράζει ανησυχία για τη χρήση της διάγνωσης του νεαρού ως στοιχείου ερμηνείας ή ακόμη και δικαιολόγησης των γεγονότων. Όπως σημειώνεται, ο δημόσιος λόγος οφείλει να αποφεύγει τη διαιώνιση στερεοτύπων και διακρίσεων σε βάρος των ατόμων με αναπηρία ή νευροδιαφορετικότητα, καθώς τέτοιες αναφορές ενισχύουν τον κοινωνικό στιγματισμό.

Οι νοσοκομειακοί ψυχολόγοι υπενθυμίζουν ότι ο αυτισμός αποτελεί νευροαναπτυξιακή κατάσταση και όχι ένδειξη επικινδυνότητας. Αντιθέτως, σύμφωνα με τη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία, τα άτομα στο φάσμα του αυτισμού είναι συχνότερα θύματα βίας, εκφοβισμού και κοινωνικού αποκλεισμού παρά δράστες βίαιων περιστατικών.

Παράλληλα, ο Σύλλογος αναδεικνύει την ανάγκη συστηματικής εκπαίδευσης των στελεχών των σωμάτων ασφαλείας στην αναγνώριση και διαχείριση περιστατικών που αφορούν άτομα με αναπηρία, ψυχικές διαταραχές ή νευροαναπτυξιακές ιδιαιτερότητες. Όπως επισημαίνεται, η γνώση τεχνικών επικοινωνίας και αποκλιμάκωσης μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στην προστασία τόσο της ανθρώπινης ζωής όσο και της ασφάλειας όλων των εμπλεκομένων.

Η ευθύνη των ΜΜΕ

Στην ανακοίνωση υπογραμμίζεται επίσης η ευθύνη των μέσων ενημέρωσης και των θεσμών να αποφεύγουν διατυπώσεις που μεταθέτουν το επίκεντρο της συζήτησης από το ίδιο το περιστατικό στα χαρακτηριστικά του θύματος. Σύμφωνα με τον Σύλλογο, η δημόσια προβολή της διάγνωσης ενός ανθρώπου ως ερμηνευτικού στοιχείου για τον θάνατό του επιβαρύνει περαιτέρω την οικογένεια και ενισχύει το κοινωνικό στίγμα απέναντι στα άτομα με αναπηρία.

Τέλος, οι νοσοκομειακοί ψυχολόγοι καλούν την Πολιτεία να εφαρμόσει ουσιαστικά τις αρχές της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία, μέσα από συνεχή εκπαίδευση, διατομεακή συνεργασία και καλλιέργεια κουλτούρας σεβασμού της διαφορετικότητας. Όπως τονίζουν, ο καλύτερος τρόπος να τιμηθεί η μνήμη του 20χρονου είναι η δημιουργία ενός περιβάλλοντος όπου κανένας άνθρωπος δεν θα κινδυνεύει ή θα αποκλείεται εξαιτίας της αναπηρίας ή της νευροδιαφορετικότητάς του.