Δύο πρόσφατες μελέτες επιβεβαίωσαν ότι άτομα που είχαν προηγουμένως μολυνθεί με SARS-CoV-2, τον ιό που προκαλεί τον COVID-19, μπορούν να μολυνθούν ξανά με τον ιό. Είναι ενδιαφέρον ότι τα δύο άτομα είχαν διαφορετικά αποτελέσματα. Το άτομο στο Χονγκ Κονγκ δεν παρουσίασε συμπτώματα στη δεύτερη λοίμωξη, ενώ η περίπτωση από το Reno της Νεβάδας είχε σοβαρότερη νόσο τη δεύτερη φορά. Επομένως, δεν είναι σαφές εάν μια ανοσοαπόκριση στο SARS-CoV-2 θα προστατεύσει από επακόλουθη επανεμφάνιση.
Αυτό σημαίνει ότι ένα εμβόλιο θα αποτύχει επίσης στην προστασία από τον ιό; Σίγουρα όχι. Πρώτον, δεν είναι ακόμη σαφές πόσο συχνές είναι αυτές οι επαναμολύνσεις. Το πιο σημαντικό, μια εξασθενημένη ανοσοαπόκριση στη φυσική λοίμωξη, όπως φαίνεται στον ασθενή στη Νεβάδα, δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να αναπτύξουμε ένα επιτυχημένο, προστατευτικό εμβόλιο.
Κάθε λοίμωξη ενεργοποιεί αρχικά μια μη ειδική έμφυτη ανοσοαπόκριση, στην οποία τα λευκά αιμοσφαίρια προκαλούν φλεγμονή. Αυτό μπορεί να είναι αρκετό για την εκκαθάριση του ιού. Αλλά σε πιο παρατεταμένες λοιμώξεις, ενεργοποιείται το προσαρμοστικό ανοσοποιητικό σύστημα. Εδώ, τα κύτταρα Τ και Β αναγνωρίζουν ξεχωριστές δομές (ή αντιγόνα) που προέρχονται από τον ιό. Τα Τ κύτταρα μπορούν να ανιχνεύσουν και να σκοτώσουν μολυσμένα κύτταρα, ενώ τα Β κύτταρα παράγουν αντισώματα που εξουδετερώνουν τον ιό.
Κατά τη διάρκεια μιας πρωτογενούς λοίμωξης - δηλαδή, την πρώτη φορά που ένα άτομο μολυνθεί με έναν συγκεκριμένο ιό - αυτή η προσαρμοστική ανοσοαπόκριση καθυστερεί. Χρειάζονται λίγες μέρες για την ενεργοποίηση και την επέκταση των ανοσοκυττάρων που αναγνωρίζουν το συγκεκριμένο παθογόνο για τον έλεγχο της λοίμωξης.
Μερικά από αυτά τα κύτταρα Τ και Β, που ονομάζονται κύτταρα μνήμης, παραμένουν πολύ μετά την επίλυση της μόλυνσης. Αυτά τα κύτταρα μνήμης είναι ζωτικής σημασίας για μακροχρόνια προστασία. Σε μια επακόλουθη μόλυνση από τον ίδιο ιό, τα κύτταρα μνήμης ενεργοποιούνται γρήγορα και προκαλούν μια ισχυρή και συγκεκριμένη απόκριση για να μπλοκάρουν τη μόλυνση.
Ένα εμβόλιο μιμείται αυτήν την πρωτογενή λοίμωξη, παρέχοντας αντιγόνα που ενεργοποιούν το προσαρμοστικό ανοσοποιητικό σύστημα και δημιουργούν κύτταρα μνήμης που μπορούν να ενεργοποιηθούν γρήγορα σε περίπτωση πραγματικής μόλυνσης. Ωστόσο, καθώς τα αντιγόνα στο εμβόλιο προέρχονται από εξασθενημένο ή μη μολυσματικό υλικό από τον ιό, υπάρχει μικρός κίνδυνος σοβαρής μόλυνσης.
Μια καλύτερη ανοσολογική απόκριση
Τα εμβόλια έχουν άλλα πλεονεκτήματα έναντι των φυσικών λοιμώξεων. Πρώτον, μπορούν να σχεδιαστούν ώστε να εστιάζουν το ανοσοποιητικό σύστημα σε συγκεκριμένα αντιγόνα που προκαλούν καλύτερες αποκρίσεις.
Για παράδειγμα, το εμβόλιο ανθρώπινου θηλώματος (HPV) προκαλεί ισχυρότερη ανοσολογική απόκριση από τη μόλυνση από τον ίδιο τον ιό. Ένας λόγος για αυτό είναι ότι το εμβόλιο περιέχει υψηλές συγκεντρώσεις πρωτεΐνης ιού, περισσότερο από αυτό που θα συνέβαινε σε μια φυσική λοίμωξη. Αυτό προκαλεί έντονα εξουδετερωτικά αντισώματα, καθιστώντας το εμβόλιο πολύ αποτελεσματικό στην πρόληψη της μόλυνσης. Η φυσική ανοσία έναντι του HPV είναι ιδιαίτερα ασθενής, καθώς ο ιός χρησιμοποιεί διάφορες τακτικές για να αποφύγει το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή.
Πολλοί ιοί, συμπεριλαμβανομένου του HPV, έχουν πρωτεΐνες που εμποδίζουν την ανοσοαπόκριση ή απλώς βρίσκονται χαμηλά για να αποφύγουν την ανίχνευση. Πράγματι, ένα εμβόλιο που παρέχει προσβάσιμα αντιγόνα απουσία αυτών των άλλων πρωτεϊνών μπορεί να μας επιτρέψει να ελέγξουμε την απόκριση με τρόπο που δεν είναι μια φυσική λοίμωξη.
Η ανοσογονικότητα ενός εμβολίου - δηλαδή, πόσο αποτελεσματικό είναι στην παραγωγή ανοσοαπόκρισης - μπορεί επίσης να ρυθμιστεί. Οι παράγοντες που ονομάζονται ανοσοενισχυτικά συνήθως ξεκινούν την ανοσοαπόκριση και μπορούν να ενισχύσουν την ανοσογονικότητα του εμβολίου.
Παράλληλα, μπορεί να ελεγχθεί η δόση και ο τρόπος χορήγησης για να ενθαρρυνθούν οι κατάλληλες ανοσοαποκρίσεις στα σωστά σημεία. Παραδοσιακά, τα εμβόλια χορηγούνται με ένεση στον μυ, ακόμη και για αναπνευστικούς ιούς όπως η ιλαρά. Σε αυτήν την περίπτωση, το εμβόλιο δημιουργεί μια τόσο ισχυρή απόκριση που αντισώματα και ανοσοκύτταρα φτάνουν στις βλεννογονικές επιφάνειες της μύτης.
Ωστόσο, η επιτυχία του εμβολίου από το στόμα της πολιομυελίτιδας στη μείωση της μόλυνσης και της μετάδοσης της πολιομυελίτιδας έχει αποδοθεί σε μια εντοπισμένη ανοσοαπόκριση στο έντερο, όπου αντιγράφεται ο ιός της πολιομυελίτιδας. Παρομοίως, η χορήγηση του εμβολίου κορανοϊού απευθείας στη μύτη μπορεί να συμβάλει στην ισχυρότερη ανοσία του βλεννογόνου στη μύτη και στους πνεύμονες, προσφέροντας προστασία στο σημείο εισόδου.
Η κατανόηση της φυσικής ανοσίας είναι το κλειδί
Ένα καλό εμβόλιο που βελτιώνει τη φυσική ανοσία απαιτεί από εμάς να κατανοήσουμε πρώτα τη φυσική ανοσοαπόκριση στον ιό. Μέχρι στιγμής, τα εξουδετερωτικά αντισώματα κατά του SARS-CoV-2 έχουν ανιχνευθεί έως και τέσσερις μήνες μετά τη μόλυνση.
Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι τα αντισώματα κατά των σχετικών κορονοϊών συνήθως διαρκούν για μερικά χρόνια. Ωστόσο, τα μειωμένα επίπεδα αντισωμάτων δεν μεταφράζονται πάντα σε αποδυνάμωση της ανοσοαπόκρισης. Και πιο ελπιδοφόρα, μια πρόσφατη μελέτη διαπίστωσε ότι τα κύτταρα Τ μνήμης πυροδότησαν αποκρίσεις εναντίον του κορονλϊού που προκαλεί τον Sars σχεδόν δύο δεκαετίες μετά τη μόλυνση των ανθρώπων.
Από τα περίπου 320 εμβόλια που αναπτύσσονται κατά του COVID-19, ένα που ευνοεί μια ισχυρή απόκριση Τ κυττάρων μπορεί να είναι το κλειδί για μακροχρόνια ανοσία.
ΠΗΓΗ: theconversation
