Το «baby talk», ένας ιδιαίτερος τρόπος που απευθυνόμαστε σε ένα μωρό - τον οποίο χρησιμοποιούμε επίσης με τα κατοικίδια ζώα μας - πιστεύεται ότι βοηθά τα βρέφη να δεθούν με τους γονείς τους και να μάθουν τα όρια μεταξύ συλλαβών και λέξεων.
Τα δελφίνια, αποδεικνύεται, μπορεί να κάνουν το ίδιο. Σε μια μελέτη που δημοσιεύτηκε σήμερα στο Proceedings of the National Academy of Sciences , οι ερευνητές αναφέρουν ότι οι μητέρες ρινοδέλφιν αυξάνουν τον τόνο των σφυριγμάτων τους όταν επικοινωνούν με την ουρά τους.
Η συμπεριφορά -η πρώτη φορά που βρέθηκε μητρική σε ζώο- μπορεί να ενισχύσει το δέσιμο και, πιθανώς, τη μάθηση.
Τα ευρήματα θα οδηγήσουν σε έκρηξη στις μελέτες επικοινωνίας με ζώα, προβλέπει η Janet Mann, οικολόγος συμπεριφοράς και ειδικός στα ρινοδέλφινα στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν που δεν ασχολήθηκε με την εργασία. Μπορεί ακόμη και να παρέχουν μια εικόνα για την εξέλιξη της φωνητικής εκμάθησης, λέει, προϋπόθεση για τη γλώσσα.
Κάθε ρινοδέλφιν έχει μια «σφυρίχτρα υπογραφής» που λειτουργεί όπως τα ονόματά μας. Τα ζώα τα χρησιμοποιούν για να ξεκινήσουν και να διατηρήσουν επαφή με άλλα δελφίνια και για να επικοινωνήσουν την επείγουσα ανάγκη. Τα μωρά των δελφινιών αποκτούν αυτές τις υψηλές κλήσεις στο πρώτο έτος της ζωής τους, αν και οι ερευνητές δεν είναι σίγουροι πώς. Τα μωρά μαθαίνουν επίσης τα «ονόματα» των μητέρων, των φίλων και των συντρόφων τους και τα μιμούνται για να τραβήξουν την προσοχή τους ή να καλέσουν για βοήθεια.
Πως επικοινωνούν οι μαμάδες δελφίνια με τα μωρά τους
Οι επιστήμονες με το Ερευνητικό Πρόγραμμα Sarasota Dolphin της Φλόριντα κατέγραφαν τα σφυρίγματα των ενήλικων θηλυκών δελφινιών και των μωρών τους για δεκαετίες στον κόλπο Sarasota, δημιουργώντας μια μεγάλη βάση δεδομένων, όταν τους ήρθε η ιδέα να αρχίσουν να αναζητούν σημάδια μητρότητας. Για την εργασία τους, οι ερευνητές συλλέγουν γνωστά ζευγάρια μητέρας-μωρού σε ρηχά θαλάσσια κλουβιά ή σφεντόνες και τα κρατούν κοντά. Τα μωρά μένουν με τις μητέρες τους για 2 έως 6 χρόνια. όλα τα μωρά στη μελέτη ήταν 2 ετών. Κατά την αξιολόγηση της υγείας των ζώων, οι επιστήμονες καταγράφουν επίσης τις ασταμάτητα σφυρίχτρες τους μέσω ειδικών συσκευών που προσαρτούν με βεντούζες στα εξογκώματα του μετώπου των δελφινιών..
«Βρίσκονται σε ακουστική επαφή 100% του χρόνου», λέει η Laela Sayigh, βιολόγος στο Ωκεανογραφικό Ίδρυμα Woods Hole και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης. «Δεν έχουμε ιδέα για το τι επικοινωνούν, αλλά πιθανότατα είναι «είμαι εδώ».
Από τη βάση δεδομένων για τα δελφίνια, οι επιστήμονες επέλεξαν ένα σύνολο 19 θηλυκών που είχαν καταγραφεί τόσο με όσο και χωρίς μωρό μεταξύ 1984 και 2018. Για κάθε μεμονωμένο δελφίνι, οι ερευνητές επέλεξαν τυχαία 20 σφυρίχτρες για μελέτη. Τα φασματογράμματα (οπτικές αναπαραστάσεις των ήχων) έδειχναν το περίγραμμα και το εύρος ζώνης του σφυρίχτη κάθε ζώου.
Τι κοινό έχουν οι μητέρες δελφίνια με μια Ελληνίδα μάνα
Και οι 19 μητέρες δελφίνια παρήγαγαν σφυρίγματα υψηλότερης συχνότητας όταν ήταν παρουσία των μωρών τους παρά όταν ήταν μόνα τους, διαπίστωσε η ομάδα.
Αυτά τα μοτίβα υψηλότερης και χαμηλότερης συχνότητας παρήγαγαν ένα συνολικό μεγαλύτερο εύρος ζώνης - αντικατοπτρίζοντας τα μοτίβα που παρατηρούνται στις ανθρώπινες μητέρες, λένε οι ερευνητές.
Η Sayigh λέει ότι αμφιβάλλει ότι οι σφυρίχτρες των θηλυκών δελφινιών έδειχναν άγχος επειδή μια άλλη μελέτη έδειξε ότι τα στρεσαρισμένα θηλυκά αυξάνουν το ρυθμό σφυρίχτρων τους - κάτι που οι μητέρες σε αυτήν τη μελέτη δεν έκαναν. «Έμοιαζε πολύ με αυτό που κάνουν οι ανθρώπινες μητέρες όταν μιλούν με ψηλή φωνή στα βρέφη τους».
Τα ανθρώπινα μωρά είναι γνωστό ότι προτιμούν τη μητρική ομιλία έναντι των ενηλίκων. Οι ερευνητές των δελφινιών δεν γνωρίζουν ακόμη αν τα μοσχάρια των δελφινιών προτιμούν τις μητρικές σφυρίχτρες. Αλλά για τους ανθρώπους, αυτός ο τρόπος ομιλίας φαίνεται να βοηθά τα παιδιά να δεθούν με τους φροντιστές τους ενώ μαθαίνουν τα πολύπλοκα χαρακτηριστικά και τη δομή της γλώσσας.
Μέχρι την ηλικία των 2 ετών, τα μωρά των δελφινιών έχουν ήδη δημιουργήσει τα δικά τους σφυρίγματα υπογραφής, επομένως οι μητέρες τους πιθανότατα δεν τους δίδασκαν πώς να παράγουν τα «ονόματά τους», λέει ο Sayigh.
Η Elise Piazza, επιστήμονας εγκεφάλου και γνώσης και μητρική ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ, η οποία δεν ασχολήθηκε με την εργασία, συμφωνεί. «Είναι λογικό τα δελφίνια να χρησιμοποιούν την εκδοχή τους για τη μητρική σχεδόν αποκλειστικά για δέσιμο», λέει, δεδομένης της μεγάλης, κινητής κοινωνίας τους και της ανάγκης να παραμένουν σε επαφή σε μερικές φορές μεγάλες αποστάσεις.
Ακόμα κι αν τα δελφίνια και οι ανθρώπινες μητέρες εξυπηρετούν κάπως διαφορετικούς σκοπούς, η εργασία θα μπορούσε να έχει σημαντικές επιπτώσεις στην κατανόηση της εξέλιξης της γλώσσας στους ανθρώπους, λέει ο Karl Berg, οικολόγος συμπεριφοράς στο Πανεπιστήμιο του Τέξας Rio Grande Valley που δεν συμμετείχε στη μελέτη.
Η εύρεση αυτού του είδους σύγκλισης -ειδικά σε είδη που συγγενεύουν από απόσταση όπως οι άνθρωποι και τα δελφίνια- θα πρέπει να βοηθήσει τους επιστήμονες που αναζητούν να κατανοήσουν την εξελικτική προέλευση της φωνητικής εκμάθησης, λέει, ένα θεμελιώδες μέρος της γλώσσας.
Το έργο μπορεί επίσης να εμπνεύσει άλλους να αναζητήσουν μητρικά σε άλλα είδη εκμάθησης φωνής, όπως παπαγάλους και φώκιες. «Οποιοδήποτε είδος εκμάθησης φωνής με ουσιαστικούς κοινωνικούς δεσμούς μεταξύ γονέα και απογόνων μπορεί να το δείξει», λέει ο Berg.
ΠΗΓΗ: science.org
