Η έκθεση στο φθόριο φαίνεται ότι συνδέεται με την εκδήλωση αυτισμού, όπως προκύπτει από νέα έρευνα που πραγματοποιήθηκε στις ΗΠΑ, χώρα όπου στο πόσιμο νερό προστίθεται σκόπιμα φθόριο (φθορίωση) για την προστασία της υγιεινής των δοντιών.
Συγκεκριμένα, ερευνητές της μη κερδοσκοπικής ιατρικής ερευνητικής ομάδας Institute of Chronic Illnesses Inc στο Μέριλαντ, ανακάλυψαν μια εξαπλάσια αύξηση των διαγνώσεων διαταραχών του φάσματος του αυτισμού (ΔΑΦ) μεταξύ των παιδιών που μεγάλωσαν πλήρως εκτεθειμένα στο φθόριο σε σχέση με εκείνα που δεν κατανάλωναν το επεξεργασμένο νερό.
Η ομάδα από εξέτασε τα αρχεία υγείας από το 1990 έως το 2012, μελετώντας πάνω από 73.000 παιδιά στη Φλόριντα κατά τα πρώτα 10 χρόνια της ζωής τους.
Τα αποτελέσματα αποκάλυψαν ένα εντυπωσιακό άλμα της τάξης του 526% στον κίνδυνο εμφάνισης ΔΑΦ μεταξύ των παιδιών με πλήρη πρόσβαση σε φθοριούχο νερό σε σχέση με εκείνα που δεν είχαν φθοριούχο νερό.
Αύξηση του κινδύνου για νοητική αναπηρία (102%) και αναπτυξιακές καθυστερήσεις (24%) ανακαλύφθηκε επίσης στις κομητείες της Φλόριντα όπου γινόταν προσθήκη φθορίου στο νερό της βρύσης.
Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι το φθόριο μπορεί να συνδέεται με τον αυτισμό και άλλα προβλήματα που σχετίζονται με τον εγκέφαλο, επειδή μπορεί να στρεσάρει τα εγκεφαλικά κύτταρα και να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσονται και λειτουργούν.
Το φθόριο προστέθηκε στο σύστημα υδροδότησης στις ΗΠΑ από τη δεκαετία του 1940. Έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα μεγαλύτερα ιατρικά επιτεύγματα του 20ού αιώνα, καθώς μείωσε δραστικά τα ποσοστά τερηδόνας - ιδίως μεταξύ των παιδιών.
Περίπου τα δύο τρίτα του συνολικού πληθυσμού των ΗΠΑ έχουν πρόσβαση σε φθοριούχο νερό, το οποίο εξυπηρετείται από κοινοτικά συστήματα ύδρευσης.
Η νέα έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο BMC Pediatrics, εξέτασε συγκεκριμένα πώς το φθόριο στο πόσιμο νερό επηρεάζει τα δόντια και την ανάπτυξη του εγκεφάλου των παιδιών.
Ο Δρ Mark Geier, ερευνητής στα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας επί 10 χρόνια, επικεντρώθηκε σε 73.254 παιδιά που παρακολουθήθηκαν από τη γέννηση έως την ηλικία των 10 ετών.
Τα παιδιά αυτά ζούσαν σε μία από τις 67 κομητείες της Φλόριντα καθ' όλη τη διάρκεια της μελέτης και επισκέπτονταν γιατρό τουλάχιστον 10 φορές.
Η ομάδα έλεγξε ποιες κομητείες είχαν προσθέσει φθόριο στο νερό τους και πόσο μέρος του πληθυσμού το έπινε κάθε χρόνο.
Τα ευρήματα αυτά βοήθησαν την ομάδα να δημιουργήσει δύο διαφορετικές ομάδες παιδιών στο πλαίσιο της μελέτης: εκείνα που έπιναν πάντα φθοριούχο νερό (25.662) και εκείνα που δεν έπιναν ποτέ (2.509).
Μεταξύ των παιδιών που δεν ζούσαν ποτέ σε περιοχές με φθοριούχο νερό, υπήρχαν μόνο πέντε διαγνωσμένες περιπτώσεις αυτισμού.
Ωστόσο, εκείνα με «πλήρη έκθεση» στο φθόριο, που ζούσαν δηλαδή σε περιοχές όπου πάνω από το 95% των κατοίκων είχαν φθοριούχο νερό για τα 10 αυτά χρόνια, 320 παιδιά διαγνώστηκαν με αυτισμό.
Εκτός από τον πολύ υψηλότερο κίνδυνο για αυτισμό, η ομάδα διαπίστωσε μια ανησυχητική αύξηση του κινδύνου για νοητική αναπηρία (102%) και αναπτυξιακές καθυστερήσεις (24%) μεταξύ των παιδιών με πλήρη πρόσβαση σε φθόριο στο νερό τους καθ' όλη τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας.
Ορισμένοι ειδικοί ιατροί πάντως δηλώνουν επιφυλακτικοί ως προς αυτά τα αποτελέσματα. Η Dr. Faith A. Coleman, οικογενειακή γιατρός δήλωσε ότι η νέα έκθεση έχει αρκετούς περιορισμούς.
Σε αυτούς περιλαμβάνεται το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε ακριβώς πόσο φθόριο έπινε κάθε παιδί κατά τη διάρκεια της μελέτης και ότι δεν γνωρίζουμε αν υπήρχαν υποκείμενα γενετικά αίτια για την ανάπτυξη της ΔΑΦ.
'Θα ήμουν επιφυλακτική ως προς την εγκυρότητά της', δήλωσε η Δρ Coleman στη DailyMail.com. 'Είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε τις συνήθειες κατανάλωσης των υποκειμένων'.
