Το παγκόσμιο επίπεδο σωματικής δραστηριότητας δεν έχει βελτιωθεί τις τελευταίες δύο δεκαετίες, παρά την ευρεία ανάπτυξη σχετικών πολιτικών. Αυτό διαπιστώνουν τρεις έρευνες που δημοσιεύονται στα περιοδικά «Nature Medicine» και «Nature Health».
Περισσότεροι από πέντε εκατομμύρια θάνατοι τον χρόνο σε παγκόσμιο επίπεδο αποδίδονται στη σωματική αδράνεια. Την ίδια ώρα, περίπου ένας στους τρεις ενήλικες και οκτώ στους δέκα έφηβους δεν ανταποκρίνονται στις οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για τη σωματική δραστηριότητα (150 λεπτά εβδομαδιαίας σωματικής δραστηριότητας μέτριας έντασης για ενήλικες και 60 λεπτά καθημερινά για παιδιά).
Σε έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Nature Medicine» οι ερευνητές, με επικεφαλής τη Ντέμπορα Σάλβο από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν, ανέλυσαν δεδομένα σωματικής δραστηριότητας από 68 χώρες παγκοσμίως και διαπίστωσαν ανισότητες μεταξύ φύλων και κοινωνικοοικονομικών ομάδων στα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας.
Συγκεκριμένα, η πρόσβαση σε δραστηριότητες ελεύθερου χρόνου που περιλαμβάνουν σωματική κίνηση ήταν 40 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερη στις κοινωνικά ευνοημένες ομάδες (πλούσιοι άνδρες σε χώρες υψηλού εισοδήματος) από ό,τι στις λιγότερο προνομιούχες ομάδες (φτωχές γυναίκες σε χώρες χαμηλού εισοδήματος). Αντίθετα, η δραστηριότητα που καθοδηγείται από οικονομική αναγκαιότητα (όπως η εργασία που απαιτεί κίνηση) ήταν υψηλότερη σε μειονεκτούντες πληθυσμούς. Οι συγγραφείς επισημαίνουν επίσης ότι η σωματική δραστηριότητα υποστηρίζει την ανοσία, μειώνει τους κινδύνους μολυσματικών ασθενειών, μειώνει τα συμπτώματα κατάθλιψης και σχετίζεται με βελτιωμένα αποτελέσματα καρκίνου.
Οι υποστηρικτικές στρατηγικές
Στο «Nature Health», η Έρικα Χίνκσον από το Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας και οι συνεργάτες της παρουσιάζουν ένα μοντέλο που δείχνει πώς η σωματική δραστηριότητα μπορεί να υποστηρίξει τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής και την προσαρμογή σε αυτήν. Περιγράφουν πώς οι στρατηγικές που υποστηρίζουν το περπάτημα, την ποδηλασία και τις δημόσιες συγκοινωνίες αντί της οδήγησης μπορούν να μειώσουν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και πώς η κλιματική αλλαγή μπορεί να διαταράξει τη σωματική δραστηριότητα λόγω γεγονότων, όπως οι ακραίοι καύσωνες. Οι συγγραφείς σημειώνουν ότι οι προκλήσεις για το κλίμα και την υγεία είναι βαθιά αλληλένδετες και υποστηρίζουν ότι οι ατζέντες για τη σωματική δραστηριότητα και την κλιματική αλλαγή θα πρέπει να ευθυγραμμίζονται μέσω κοινών στόχων, εργαλείων και μετρήσεων που αντικατοπτρίζουν τις προτεραιότητες όσων πλήττονται περισσότερο.
Σε άλλη δημοσίευση στο «Nature Health», η 'Αντρια Ραμίρεζ Βαρελά από το Κέντρο Επιστημών Υγείας του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Χιούστον και οι συνεργάτες της αξιολόγησαν 661 εθνικά έγγραφα πολιτικής για την προώθηση της σωματικής δραστηριότητας από 200 χώρες παγκοσμίως, που δημοσιεύθηκαν από το 2004 ως το 2025. Διαπίστωσαν ότι παρόλο που οι περισσότερες χώρες έχουν αναπτύξει και υιοθετήσει πολιτικές για τη σωματική δραστηριότητα, τα στοιχεία εφαρμογής παραμένουν περιορισμένα. Επίσης, το 26,5% των χωρών με έγγραφα πολιτικής δεν συμπεριέλαβαν μετρήσιμους στόχους για τον προσδιορισμό του αντίκτυπού τους. Μέσω συνεντεύξεων με 46 κύρια ενδιαφερόμενα μέρη (κυβερνητικοί αξιωματούχοι, ακαδημαϊκοί, ηγέτες πολιτικής και εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών) οι ερευνητές προσδιόρισαν τη χαμηλή (αλλά αυξανόμενη) πολιτική προτεραιότητα για τη σωματική δραστηριότητα ως βασικό εμπόδιο στην εφαρμογή.
