Ένας στους στους 7 ασθενείς ακόμα και όταν αναρρώσουν από την οξεία φάση της λοίμωξης κορονοϊού εμφανίζουν συμπτώματα όπως είναι η χρόνια κόπωση, η μυϊκή αδυναμία, η κεφαλαλγία. η δυσκολία συγκέντρωσης, η μείωση της μνήμης αλλά και άλλα συπτώματα που επιμένουν συχνά για περισσότερο από τρεις και έξι μήνες.
Τα συμπτώματα αυτά περιγράφουν αυτό που λέμε long covid και πρόκειται για μια πολυοργανική νόσο. Δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα κατά πόσο τα συμπτώματα αυτά οφείλονται είτε στην παραμονή του ιού μέσα στο σώμα μας, σε χρόνια φλεγμονή η και ακόμα αν προκαλούνται από την ανοσολογική μας απάντηση.
Αυτό που έχει γίνει κατανοητό είναι ότι το σύνδρομο αυτό αφορά όλες τις ηλικιακές ομάδες ακόμα και παιδιά, ωστόσο φαίνεται να είναι πιο συχνό σε άτομα ηλικίας 35 -49 ετών. Η βαρύτητα της νόσου στην οξεία φάση ίσως να σχετίζεται με την εμφάνιση του συνδρόμου αυτού αλλά long covid μπορεί να παρουσιάσουν ακόμα και ασθενείς μετά από ήπια νόσο.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προτείνει να γίνει περισσότερη έρευνα ως προς αυτό ώστε να διευκρινιστούν οι παράγοντες κινδύνου, οι τρόποι πρόληψης αλλά και αντιμετώπισης του συνδρόμου.
Ένα θύμα της long Covid (παρατεταμένο Covid) γράφει σε πρώτο πρόσωπο την εμπειρία της με τη νόσο για να μάθει ο κόσμος τι είναι και πώς θα την αναγνωρίσει.
Όπως αναφέρει η ίδια:
«Η εμπειρία μου με τον νόσο Covid -19 ξεκίνησε στις 9 Μαρτίου του 2020. Γενικά ένιωθα πολύ κουρασμένη και άκεψη ωστόσο έπρεπε να δουλέψω. Έτσι εκείνο το πρωί, σηκώθηκα, ντύθηκα και βγήκα έξω.
Πήρα το λεωφορείο για να πάω στο κέντρο της πόλης. Γύρω που υπήρχε κόσμος που χρησιμοποιούσε το κινητό του, μιλούσαν, άκουγαν μουσική με τα ακουστικά τους. Κανένας δεν φορούσε μάσκα και κανείς δεν κρατούσε απόσταση.
Το πρώτο lockdown δεν είχε μπει ακόμα στη μας και η μόνη συμβουλή που είχε δοθεί μέχρι τότε είναι να πλένεται τα χέρια σας για τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα κάθε φορά. Όλα έδειχναν φυσιολογικά μέχρι εκείνη τη στιγμή.
΄Ένιωθα ήδη εξουθενωμένη, κατέβηκα από το λεωφορείο και πήγα σε ένα mall όπου και συναντήθηκε με τους συνεργάτες μου. Μιλήσαμε και κάποιος με ρώτησε πώς αισθανομαι. Απάντησα ότι δεν αισθάνομαι πολύ καλά και όλοι απάντησαν ότι εύχονταν να μην έχω κορονοϊό. Γελάσαμε όλοι.
Η πρώτη δραστηριότητα του event ήταν ένα escape room. Στην υποδοχή, η ομάδα μου φλυαρούσε γύρω μου για όλα όσα θα κάνουμε εκείνη τη μέρα. Προσπαθούσε να συγκεντρωθώ όμως αισθανόμουν ιδρωμένη. Θυμάμαι να αναρωτιέμαι αν το δωμάτιο είναι πολύ ζεστό ή αν εγω αισθανόμουν αγχωμένη.
Καθώς το προσωπικό εξηγούσε πώς λειτουργεί ένα escape room, ένιωσα ένα κύμα ζέστης, ναυτία και ζαλάδα να με «χτυπάνε» όλα μαζί ταυτόχρονα. Προτού να καταλάβω τι ακριβώς μου συμβαίνει απλά είπα ότι πρέπει να φύγω.
Πήρα ταξί και όταν έφτασα στο σπίτι κατέρρευσα. Μετά άρχισα να αισθάνομαι καλύτερα οπότε νόμισα ότι όλα πέρασαν. Ωστόσο, λίγες μέρες αργότερα αισθανόμουν ακόμα κουρασμένη, άρρωστη και είχα πονοκεφάλους, ρίγη και πόνο στο στομάχι. Κόλλησε και ο σύντροφός μου.
Τότε δεν πρότειναν να γίνεται τεστ κορονοϊού
Τσέκαρα τα συμπτώματά μου στο Εθνικό Σύστημα Υγείας και την ίδια περίοδο ανέφερε ότι τα συμπτώματα ήταν βήχας, δυσκολία στην αναπνοή, επίμονος πυρετός και ανακουφίστηκα και σκέφτηκα ότι δεν έχω τίποτα από όλα αυτά. Εκείνη την περίοδο δεν συνιστούσαν να γίνει τεστ παρά μόνο αν είχες κάτι από αυτά τα συμτπώματα.
Τα συμπτώματα μου έρχονταν και έφευγαν ξανά και ξανά και δεν θύμιζαν σε τίποτα τη γρίπη που είχα βιώσει στο παρελθόν αλλά και άλλες ασθένειες.
Μετά από μια εβδομάδα και εγώ και ο σύντροφός μου αισθανόμασταν καλύτερα, ωστόσο τα συμπτώματα επέστρεψαν ξανά.
Πονούσα στο αυτί, είχα ζαλάδα και ένιωσα ότι με τριγυρίζει κάποιος ιός και ο γιατρός μου μου είπε ότι πίστευε το ίδιο οπότε μου πρότεινε να περιμένουμε,
Την ίδια περίοδο στην Βρετανία άρχισε ο πανικός. Έτρεχαν όλοι να ψωνίσουν, πάγωσαν τα ταξίδια και μπήκαμε σε lockdown. Άρχισα μια νέα δουλειά από το σπίτι και ένιωθα πεσμένη και ανυπομονούσα να βγω ξανά έξω.
Χειροτέρεψα. Τους επόμενους τρεις μήνες ένιωθα πόνο στο λαιμό και στους αδένες, είχα ημικρανίες και πονοκεφάλους οι οποίοι έφταναν μέχρι το πρόσωπό μου ναυτία και προβλήματα δυσπεψίας. Επίσης γέμισα με κόκκινα σπιριά σε όλο μου το σώμα, είχα απίστευτη κούραση και δεν μπορούσα να γυμναστώ.
Ακόμα και ένας μικρός περίπατος με έριχνε στο κρεβατι και πονούσα ολόκληρη για δύο μέρες.
Τον Ιούνιο πια πέρασα μια ολόκληρη εβδομάδα στο κρεβάτι, δεν μπορούσα να πλύνω ούτε τα δόντια μου. Έπρεπε να κάθομαι για να κάνω ντους και οι παλμοί της καρδιάς μου έφτασαν τους 100 χτύπους ανα λεπτό. Ένιωθα σαν να έχω μια μεγάλη βαριά κουβέρτα κάτω από κέντρο του θώρακά μου.
Άρχισα να φοβάμαι και ξέρω ότι πολλοί με Long Covid αναπτύσσουν και μυοκαρδίτιδα. Πολλοί αναρωτιούνται πώς εξακολουθούσα να δουλεύω. Για καλή μου τύχη δεν αισθανόμουν ότι έχω θολή σκέψη οπότε αυτός ήταν και ένας λόγος που με βοήθησε να συνεχίσω. Παράλληλα, η δουλειά με βοηθούσε να ξεφύγω και δεν είχα να κάνω και τίποτα αλλο.
Βρήκα μια ομάδα υποστήριξης για άτομα με long Covid και έμαθα ότι πολλοί άνθρωποι αντιμετώπισαν τα ίδια προβλήματα όπως και εγώ. Τα τεστ αντισωμάτων δεν είναι πάντα αξιόπιστα και δεν είχα κάποιον τρόπο να αποδείξω σε κάποιον γιατρό ότι πέρασα κορονοϊό πέρα από τα συμπτώματα. Έτσι, πέρα από κάποιες εξετάσεις αίματος δεν μου έδωσαν κάποια άλλη ιατρική βοήθεια.
Πέρασα το 2020 «κολλημένη» στο διαμερισμά μου και δεν μπορούσα να βρω έξω καθώς δεν είχα το κουράγιο να κατέβω τις σκάλες. Μετά από κάποιους μήνες σιγά σιγά άρχισα να επανέρχομαι.
Τώρα πια επιστρέφω στους ρυθμούς που είχα συνηθίσει. Μαγειρεύω, καθαρίζω, κάνω ντουζ και σκέφτομαι ότι τελικά αυτό που έπαθα μου βοήθησε να καταλάβω πόσο σημαντικό είναι να είσαι ελεύθερος να κάνεις αυτά που επιθυμείς χωρίς να φοβάσαι ότι αργότερα μπορεί να το μετανιώσεις και χωρίς να νιώθεις ότι εξαρτάσαι από κάποιον άλλο.
Απόδοση από το https://www.medicalnewstoday.com πληροφορίες και από το https://www.who.int
