Στην κούρσα ανάμεσα στον εμβολιασμό και την μόλυνση από COVID-19, μέχρι στιγμής υπάρχει ένας μεγάλος χαμένος. Ο εμβολιασμός. Οι δημόσιες αρχές υγείας εκτιμούν ότι πρέπει να εμβολιαστεί το 70% των 7,9 δις ατόμων στη γη για να ολοκληρωθεί η πανδημία.
Μέχρι τις 21 Ιουνίου του 2021, μόλις το 10,04% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει εμβολιαστεί πλήρως. Σχεδόν όλοι τους προέρχονται από τις «πλούσιες» χώρες. Μόνο το 0,9% των ατόμων από χώρες χαμηλού ή μεσαίου εισοδήματος έχουν λάβει τουλάχιστον 1 δόση.
Τα εμβόλια περισσεύουν για τους «πλούσιους»
Η προμήθεια δεν είναι ο μόνος λόγος που κάποιες χώρες δε μπορούν να εμβολιάσουν τον πληθυσμό τους. Το άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι η διανομή. Κάποιες χώρες αγόρασαν υπερβολικά πολλές δόσεις. Οι ΗΠΑ, για παράδειγμα έχουν προμηθευτεί 1,2 δισεκατομμύρια δόσεις εμβολίου COVID-19, ή 3,7 δόσεις ανά άτομο. Ο Καναδάς παρήγγειλε 381 εκατομμύρια δόσεις. Στον Καναδά, ο καθένας θα μπορούσε να εμβολιαστεί πέντε φορές με τις δύο δόσεις που απαιτούνται.
Συνολικά, οι χώρες που αντιπροσωπεύουν μόλις το 1/7 του παγκόσμιου πληθυσμού έχουν δεσμεύσει περισσότερα από τα μισά από όλα τα εμβόλια που ήταν διαθέσιμα έως τον Ιούνιο του 2021. Αυτό έχει καταστήσει πολύ δύσκολο για τις υπόλοιπες χώρες να προμηθευτούν δόσεις, είτε άμεσα είτε μέσω του COVAX, της παγκόσμιας πρωτοβουλίας που δημιουργήθηκε για να επιτρέψει στις χώρες χαμηλού έως μεσαίου εισοδήματος δίκαιη πρόσβαση σε εμβόλια COVID-19.
Δεν φτάνουν ούτε για δείγμα τα εμβόλια στους «φτωχούς»
Το Μπενίν (χώρα στη Δυτική Αφρική), για παράδειγμα, έχει λάβει περίπου 203.000 δόσεις του εμβολίου Sinovac της Κίνας – αρκετές για να εμβολιάσει πλήρως το 1% του πληθυσμού του. Η Ονδούρα, βασιζόμενη κυρίως στην AstraZeneca, έχει προμηθευθεί περίπου 1,4 εκατομμύρια δόσεις. Αυτό θα εμβολιάσει πλήρως το 7% του πληθυσμού της.
Σε αυτές τις "ερήμους εμβολίων", ακόμη και οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας πρώτης γραμμής δεν έχουν εμβολιαστεί ακόμα. Η Αϊτή έχει λάβει περίπου 461.500 δόσεις εμβολίου COVID-19 με δωρεές και αντιμετωπίζει μια σοβαρή επιδημία.
Ακόμη και ο στόχος του COVAX – για τις χώρες χαμηλότερου εισοδήματος να "λάβουν αρκετές δόσεις για να εμβολιάσουν έως και το 20% του πληθυσμού τους" - δεν θα ελέγξει τη μετάδοση της COVID-19 σε αυτά τα μέρη.
Το θανάσιμο κόστος της μη συνεργασίας
Πέρυσι, ερευνητές στο Northeastern University μοντελοποίησαν δύο στρατηγικές ανάπτυξης εμβολίων. Οι αριθμητικές προσομοιώσεις τους διαπίστωσαν ότι το 61% των θανάτων παγκοσμίως θα είχαν αποφευχθεί εάν οι χώρες συνεργάζονταν για την εφαρμογή ενός δίκαιου παγκόσμιου σχεδίου διανομής εμβολίων, σε σύγκριση με μόνο το 33% εάν οι χώρες υψηλού εισοδήματος αποκτούσαν πρώτες τα εμβόλια.
Με λίγα λόγια, όταν οι χώρες συνεργάζονται, οι θάνατοι από COVID-19 μειώνονται κατά περίπου στο μισό. Η πρόσβαση στα εμβόλια είναι άδικη και στο εσωτερικό των χωρών – ειδικά σε χώρες όπου υπάρχει ήδη σοβαρή ανισότητα. Στη Λατινική Αμερική, για παράδειγμα, ένας δυσανάλογος αριθμός της μικρής μειονότητας των ανθρώπων που έχουν εμβολιαστεί αποτελεί την ελίτ: πολιτικοί ηγέτες, μεγιστάνες των επιχειρήσεων και εκείνοι που έχουν τα μέσα να ταξιδέψουν στο εξωτερικό για να εμβολιαστούν. Αυτό εδραιώνει ευρύτερες ανισότητες στον τομέα της υγείας και της κοινωνικής ασφάλισης.
Το αποτέλεσμα, προς το παρόν, είναι δύο ξεχωριστές και άνισες κοινωνίες στις οποίες μόνο οι πλούσιοι προστατεύονται από μια καταστροφική ασθένεια που συνεχίζει να καταστρέφει εκείνους που δεν είναι σε θέση να έχουν πρόσβαση στο εμβόλιο.
ΠΗΓΗ: theconversation
