Κατά την αναίτια και βίαιη ταυροθυσία που πραγματοποιείται σε χωριά όπως ο Μανταμάδος, η Αγία Παρασκευή κ.α.ο ταύρος στολίζεται με λουλουδένιο στεφάνι στον λαιμό και χρυσώνονται τα κέρατά του. Κρεμούν και στο μέτωπό του επιγραφή με το όνομα του δωρητού (κουλπαντζή).

Ο ταύρος που πρόκειται να θυσιαστεί, περιφέρεται υπό τους ήχους λαϊκής μουσικής στους δρόμους του χωριού Αγία Παρασκευή και σε άλλες περιοχές.

Τα μέλη του «συμβουλίου» τριγυρνούν με δίσκους, όπου ρίχνονται τα αφιερώματα και με ένα ασημένιο μυροδοχείο με ροδόσταμο, ραντίζουν τον κόσμο και εύχονται υγεία και χαρά, ενώ οι κάτοικοι ακουμπούν με το χέρι τον ταύρο. Στο τέλος των εκδηλώσεων ο ταύρος θυσιάζεται στο σφαγείο όπου τεμαχίζεται και στη συνέχεια μεταφέρεται στην αυλή της εκκλησίας όπου μαγειρεύεται σε τεράστια καζάνια, σύμφωνα με το έθιμο.

Παλιότερα δε, το ανατριχιαστικό ήταν ότι μικροί και μεγάλοι έπαιρναν βαμβάκι που το βουτούσαν στο αίμα του ταύρου για φυλαχτό, όπως και λουλούδια από το στεφάνι. Θεωρείτο ότι το αίμα του ταύρου προστατεύει όποιον το έχει ως φυλαχτό.

Το έθιμο είχε απαγορευτεί και επανήλθε

Το αιμοσταγές και βάρβαρο έθιμο έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις σε φιλοζωϊκές οργανώσεις που μιλούν για κακοποίηση και θανάτωση ζώου και ζητούν άμεσα την κατάργησή του. Αλλά και απλοί πολίτες το χαρακτηρίζουν απάνθρωπο, αναχρονιστικό και απαράδεκτο και υποστηρίζουν ότι υπάρχει ένα όριο στα έθιμα και τις παραδόσεις.

Το 2015 είχε ανοίξει ξανά η συζήτηση για να μπει τέλος στο έθιμο. Για ένα χρονικό διάστημα δεν πραγματοποιείτο η περιφορά και η σφαγή του ζώου και μάλιστα απαγορεύτηκε, όμως, σταδιακά σε ορισμένα χωριά επανήλθε.