Ακόμη και με πολύ εκτενή εκπαίδευση, ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν γίνεται ποτέ πραγματικά ικανός να εκτελεί δύο εργασίες ταυτόχρονα, το περιβόητο multitasking. Επιπλέον, ακόμη και οι μικρότερες αποκλίσεις από τις ρουτίνες που είναι προϊόν εκπαίδευσης μπορούν να έχουν σημαντική επίδραση στο πόσο γρήγορα και με πόση επιτυχία οι άνθρωποι ολοκληρώνουν ταυτόχρονα τις εργασίες.

Αυτό αποδεικνύεται από μια νέα μελέτη που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο Martin Luther Halle-Wittenberg (MLU), το FernUniversität στο Hagen και την Ιατρική Σχολή του Αμβούργου και δημοσιεύτηκε στο Quarterly Journal of Experimental Psychology.

Σε τρία πειράματα, οι ερευνητές διερεύνησαν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι εκτελούσαν ταυτόχρονα δύο εργασίες που αφορούσαν διαφορετικές αισθήσεις: ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να υποδείξουν το μέγεθος ενός κύκλου που εμφανιζόταν για λίγο με το δεξί τους χέρι και ταυτόχρονα να πουν αν ένας ήχος που αναπαράγονταν την ίδια στιγμή ήταν υψηλός, μέτριος ή χαμηλός.

Μετρήθηκε η ταχύτητα με την οποία οι συμμετέχοντες ολοκλήρωναν τις εργασίες και ο αριθμός των λαθών που έκαναν. Οι εργασίες επαναλήφθηκαν για περίοδο έως και δώδεκα ημερών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσο πιο συχνά οι συμμετέχοντες ολοκλήρωναν το τεστ, τόσο πιο γρήγορα έλυναν και τις δύο εργασίες χωρίς λάθη.

Προηγούμενες μελέτες με παρόμοια ευρήματα είχαν υποδείξει ότι το λεγόμενο τίμημα της διπλής εργασίας, δηλαδή η απώλεια απόδοσης όταν εργάζεστε ταυτόχρονα σε δύο εργασίες, θα μπορούσε να εξαφανιστεί σχεδόν εντελώς μετά από εκτενή εξάσκηση.

«Αυτό το φαινόμενο, γνωστό ως σχεδόν τέλεια κατανομή χρόνου, θεωρείται από καιρό απόδειξη της πραγματικής παράλληλης επεξεργασίας στον εγκέφαλο και απόδειξη ότι ο εγκέφαλός μας είναι ικανός για απεριόριστο multitasking. Τα αποτελέσματα της μελέτης μας έρχονται σε σαφή αντίθεση με αυτή την υπόθεση», λέει ο ψυχολόγος καθηγητής Torsten Schubert από το MLU.

Η νέα μελέτη δείχνει ότι οι υποκείμενες γνωστικές διαδικασίες εξακολουθούν να μην εκτελούνται εντελώς παράλληλα. Επιπλέον, ακόμη και οι μικρότερες αλλαγές στις εργασίες προκάλεσαν αύξηση του ποσοστού σφαλμάτων και οι συμμετέχοντες χρειάστηκαν περισσότερο χρόνο για να ολοκληρώσουν τις εργασίες.

«Ο εγκέφαλός μας είναι πολύ επιδέξιος στο να κάνει αλληλούχιση διαδικασιών, έτσι ώστε να μην επικαλύπτουν η μία την άλλη Ωστόσο, αυτή η βελτιστοποίηση έχει τα όριά της. Σε ιδιαίτερα απαιτητικές καταστάσεις, ο γνωστικός μας μηχανισμός κουράζεται πολύ γρήγορα και γίνεται επιρρεπής σε λάθη», συνεχίζει ο Schubert.

Η μελέτη δίνει επίσης νέα ώθηση στην έρευνα για την ασφάλεια.

«Τα αποτελέσματά μας δείχνουν γιατί το multitasking μπορεί συχνά να είναι επικίνδυνo στην καθημερινή ζωή, παρά τη ρουτίνα, για παράδειγμα, όταν οδηγούμε και μιλάμε ταυτόχρονα στο τηλέφωνο. Αυτό ισχύει επίσης για επαγγέλματα με πολύπλοκες δραστηριότητες, όπου πρέπει να εκτελούνται παράλληλα πολλές εργασίες, όπως οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας ή οι ταυτόχρονοι μεταφραστές», λέει ο καθηγητής Tilo Strobach από την Ιατρική Σχολή του Αμβούργου.

Ο καθηγητής Roman Liepelt από το FernUniversität στο Hagen προσθέτει: «Η μελέτη μας ρίχνει νέο φως στα όρια της ανθρώπινης επεξεργασίας πληροφοριών. Η κατανόηση τέτοιων γνωστικών εμποδίων είναι ζωτικής σημασίας για τη βελτίωση των διαδικασιών εργασίας, των μαθησιακών περιβαλλόντων και των μέτρων ασφάλειας στην καθημερινή ζωή».

Πηγή: Medical Xpress