«Με οποιονδήποτε τρόπο και αν αναλυθούν αυτά τα δεδομένα, βλέπουμε ένα αρκετά μεγάλο και αξιοσημείωτο πλεονέκτημα του να είναι κάποιος παντρεμένος όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αξιολογούν τη ζωή τους», δήλωσε ο βασικός συντάκτης της δημοσκόπησης Τζόναθαν Ρόθγουελ.

Από το 2009 έως το 2023, περισσότεροι από 2,5 εκατομμύρια ενήλικες στις Ηνωμένες Πολιτείες ρωτήθηκαν πώς θα αξιολογούσαν την τρέχουσα ζωή τους, με το μηδέν να είναι η χειρότερη δυνατή βαθμολογία και το 10 η υψηλότερη. Στη συνέχεια, οι ερευνητές ζήτησαν από τους ερωτηθέντες να πουν ποιο επίπεδο ευτυχίας περιμένουν να έχουν στα επόμενα πέντε χρόνια του βίου του.

Σύμφωνα με την έρευνα, για να θεωρηθεί ένα άτομο ευτυχισμένο και σε μια γενικότερη κατάσταση ευημερίας, έπρεπε να βαθμολογήσει την τρέχουσα ζωή του με επτά ή περισσότερο και το αναμενόμενο μέλλον του με οκτώ ή περισσότερο.

Κατά την περίοδο της έρευνας, οι παντρεμένοι ανέφεραν σταθερά ότι τα επίπεδα ευτυχίας τους σε σύγκριση με τους άγαμους ομολόγους τους ήταν από 12% έως 24% υψηλότερα ανάλογα με το έτος, σύμφωνα με τα στοιχεία.

Το χάσμα υπήρχε ακόμη και όταν οι ερευνητές προσάρμοσαν παράγοντες όπως η ηλικία, η φυλή, η εθνικότητα, το φύλο και η εκπαίδευση, σύμφωνα με την έρευνα. Η εκπαίδευση αποτελεί ισχυρό προγνωστικό παράγοντα της ευτυχίας, αλλά τα στοιχεία έδειξαν ότι οι παντρεμένοι ενήλικες που δεν πήγαν στο λύκειο αξιολογούν τη ζωή τους πιο ευνοϊκά από τους άγαμους ενήλικες με πανεπιστημιακές σπουδές.

«Πράγματα όπως η φυλή, η ηλικία, το φύλο και το επίπεδο εκπαίδευσης έχουν σημασία. Αλλά ο γάμος φαίνεται να έχει μεγαλύτερη σημασία από αυτά τα πράγματα όταν πρόκειται για κάτι σαν αυτό το μέτρο του να ζεις την καλύτερη δυνατή ζωή σου», δήλωσε ο Μπράντφορντ Γουΐλκοξ, καθηγητής κοινωνιολογίας και διευθυντής του National Marriage Project στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, ο οποίος επιμελήθηκε και εξέτασε την έρευνα. «Είμαστε κοινωνικά ζώα. Και όπως είπε ο Αριστοτέλης, είμαστε καλωδιωμένοι για να συνδεόμαστε», πρόσθεσε ο ίδιος.

Μια διαφορά στον τρόπο επιλογής συντρόφου

Ίσως η ευτυχία που συνδέεται με το γάμο να έχει να κάνει με το τι περιμένουν οι άνθρωποι από αυτόν, τονίζει ο Ιαν Κέρνερ, αδειούχος σύμβουλος γάμου και οικογένειας.

«Στην πρακτική μου την τελευταία δεκαετία έχω παρατηρήσει μια σταδιακή μετατόπιση από τον "ρομαντικό γάμο" στον "συντροφικό γάμο", που σημαίνει ότι οι άνθρωποι επιλέγουν όλο και περισσότερο συζύγους στην αρχή που μοιάζουν περισσότερο με τους καλύτερους φίλους παρά με συντρόφους που μοιράζονται το πάθος τους ο ένας για τον άλλον», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Κέρνερ και πρόσθεσε: «Αν και αυτό το κριτήριο επιλογής μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα έλξης, από την άλλη δείχνει ότι οι άνθρωποι αυτοί επιλέγουν συντρόφους με βάση ιδιότητες που πιθανόν να προάγουν τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα και ικανοποίηση».

«Στο ελάχιστο, η έννοια της δέσμευσης υπονοεί την εμπειρία της σύνδεσης με κάποιον άλλο. Στην καλύτερή της εκδοχή, σημαίνει να είσαι δεμένος με κάποιον που αποτελεί μια συνεπή και ασφαλή βάση που θα είναι εκεί για σένα μπροστά σε οποιεσδήποτε αντιξοότητες», επισημαίνει από την πλευρά της η ψυχολόγος Δρ Μόνικα Ο'Νιλ.

Το «πρέπει» του καθενός μας

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούμε να μάθουμε από τα δεδομένα, αλλά είναι δύσκολο να πούμε αν ο γάμος είναι ο λόγος για τα υψηλότερα επίπεδα ευτυχίας, επισημαίνει ο Ρόθγουελ. Ένα από αυτά θα μπορούσε να είναι ότι οι άνθρωποι που έχουν χαρίσματα τα οποία τους οδηγούν σε πιο σταθερή ευτυχία είναι επίσης εκείνοι που θα επιδίωκαν το γάμο, ανέφερε η έρευνα.

«Υπάρχει επίσης, ως γνωστόν, για τους άνδρες τουλάχιστον, μια πριμοδότηση που συνδέεται με το να είσαι παντρεμένος όσον αφορά την απόκτηση υψηλότερου εισοδήματος», εξηγεί ο Ρόθγουελ και συμπληρώνει πως «υπάρχει μεγάλη συζήτηση στη βιβλιογραφία σχετικά με το αν αυτό συμβαίνει επειδή οι πιο επιτυχημένοι, γοητευτικοί, έξυπνοι άνδρες που έχουν χαρακτηριστικά που θα τους οδηγούσαν να κερδίζουν περισσότερα στην αγορά εργασίας είναι πιο πιθανό να παντρευτούν».

«Η ποιότητα των γάμων, ωστόσο, μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με τις ατομικές συνθήκες, τις κοινωνικές αλλαγές και την πολιτιστική αντίληψη για το γάμο. Για παράδειγμα, σε κοινότητες όπου ο γάμος είναι συχνά μια πρακτική αναγκαιότητα, τα δεδομένα δείχνουν μικρότερη επίδραση στην ευτυχία από ό,τι σε εκείνες όπου τα άτομα αισθάνονται πιο ικανά να επιλέξουν την κατάσταση και τον σύντροφό τους», προσθέτει ο ίδιος.

Και η Ο'Νιλ από την πλευρά της δεν φαντάζεται ότι το να είναι κανείς σε έναν δυστυχισμένο γάμο θα τον κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα στη ζωή του συνολικά. «Εξακολουθώ να πιστεύω ότι όσοι έχουν δυστυχισμένους γάμους, είναι πιθανώς λιγότερο ευτυχισμένοι από εκείνους που είναι ανύπαντροι», δήλωσε χαρακτηριστικά η ίδια και επιπλέον επισημαίνει: «Είτε είστε παντρεμένοι είτε βγαίνετε ραντεβού, μπορείτε να βελτιστοποιήσετε τις πιθανότητές σας για μια ευτυχισμένη σχέση επικοινωνώντας καλά σχετικά με το τι συνεπάγεται η δέσμευσή σας ο ένας για τον άλλον».

Καταληκτικά, ωστόσο, ο Ρόθγουελ επαναφέρει μια αίσθηση αβεβαιότητας σχετικά με το όλο ζήτημα, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Δεν νομίζω ότι θα φτάσουμε ποτέ σε ένα σημείο στην κοινωνική επιστήμη όπου θα μπορούμε να πούμε αν ο γάμος προκαλεί ευτυχία ή όχι και με ακρίβεια».

Πηγή: Edition.cnn.com