Τα όρια της θερμορύθμισης του ανθρώπινου οργανισμού - της ικανότητά μας να διατηρούμε δηλαδή σταθερή τη θερμοκρασία του σώματος σε συνθήκες ακραίας ζέστης - είναι χαμηλότερα από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως.
Μια μελέτη από την Ερευνητική Μονάδα Ανθρώπινης και Περιβαλλοντικής Φυσιολογίας (HEPRU) του Πανεπιστημίου της Οτάβα υπογραμμίζει την επείγουσα ανάγκη να αντιμετωπιστούν οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στην ανθρώπινη υγεία.
Η μελέτη διαπίστωσε ότι πολλές περιοχές ενδέχεται σύντομα να βιώσουν επίπεδα ζέστης και υγρασίας που υπερβαίνουν τα ασφαλή όρια για την ανθρώπινη επιβίωση. «Η έρευνά μας παρείχε σημαντικά δεδομένα που υποστηρίζουν πρόσφατες προτάσεις ότι οι συνθήκες υπό τις οποίες οι άνθρωποι μπορούν να ρυθμίσουν αποτελεσματικά τη θερμοκρασία του σώματός τους είναι στην πραγματικότητα πολύ χαμηλότερες από ό,τι πρότειναν τα προηγούμενα μοντέλα», δηλώνει ο Dr. Glen Kenny, καθηγητής φυσιολογίας του Πανεπιστημίου της Οτάβα. «Πρόκειται για κρίσιμες πληροφορίες καθώς αντιμετωπίζουμε την αύξηση των παγκόσμιων θερμοκρασιών».
Χρησιμοποιώντας μια ευρέως χρησιμοποιούμενη τεχνική γνωστή ως πρωτόκολλα θερμικών βημάτων, η ερευνητική ομάδα εξέθεσε 12 εθελοντές σε διάφορες συνθήκες θερμότητας και υγρασίας για να προσδιορίσουν το σημείο στο οποίο η θερμορύθμιση καθίσταται αδύνατη.
Αυτό που έκανε αυτή τη μελέτη διαφορετική, ήταν ότι οι συμμετέχοντες επέστρεψαν στο εργαστήριο για μια ολοήμερη έκθεση σε συνθήκες ακριβώς πάνω από το εκτιμώμενο όριο της θερμορύθμισής τους.Οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν σε ακραίες συνθήκες, 42°C με 57% υγρασία, που αντιστοιχούν σε αίσθηση περίπου 62°C.
«Τα αποτελέσματα ήταν σαφή. Η θερμοκρασία του πυρήνα των συμμετεχόντων ανέβαινε αμείωτα προς τα πάνω και πολλοί συμμετέχοντες δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν την 9ωρη έκθεση. Τα δεδομένα αυτά παρέχουν την πρώτη άμεση επικύρωση των πρωτοκόλλων θερμικού βήματος, τα οποία χρησιμοποιούνται για την εκτίμηση των ανώτερων ορίων της θερμορύθμισης εδώ και σχεδόν 50 χρόνια», λέει ο Dr. Robert D. Meade, επικεφαλής της μελέτης.
«Τα ευρήματά μας είναι ιδιαίτερα επίκαιρα, δεδομένου ότι τα εκτιμώμενα όρια για τη θερμορύθμιση ενσωματώνονται ολοένα και περισσότερο στα κλιματικά μοντέλα μεγάλης κλίμακας» εξηγεί ο Meade. «Υπογραμμίζουν επίσης τη φυσιολογική καταπόνηση που υφίσταται κανείς κατά την παρατεταμένη έκθεση σε ακραία ζέστη, η οποία γίνεται όλο και πιο συχνή λόγω της κλιματικής αλλαγής».
Οι επιπτώσεις αυτής της έρευνας εκτείνονται πέρα από τον ακαδημαϊκό χώρο. Καθώς οι πόλεις προετοιμάζονται για θερμότερα καλοκαίρια, η κατανόηση αυτών των ορίων μπορεί να βοηθήσει στην καθοδήγηση των πολιτικών υγείας και των μέτρων δημόσιας ασφάλειας. «Με την ενσωμάτωση των φυσιολογικών δεδομένων με τα κλιματικά μοντέλα, ελπίζουμε να προβλέψουμε καλύτερα και να προετοιμαστούμε για θέματα υγείας που σχετίζονται με τη ζέστη», προσθέτει ο Kenny.
Πηγή: University of Ottawa
