Συναντήσαμε το Νίκο Κουλούρη έξω από τη Μονάδα Φυματίωσης της Α’ Πανεπιστημιακής Πνευμονολογικής Κλινικής στο Νοσοκομείο «Σωτηρία». Ο Καθηγητής και Διευθυντής της κλινικής μας υποδέχθηκε φορώντας τη μάσκα του, την οποία και δεν αφαίρεσε καθ’ όλη τη διάρκεια της συνάντησης μας. Από εκεί μας οδήγησε μέσα από τα πευκόφυτα δρομάκια του Νοσοκομείου σε ένα άλλο κτήριο της Κλινικής, πιο μοντέρνο. Μας οδήγησε στο γραφείο του, από το οποίο φυσικά δεν απουσίαζε το αντισηπτικό.
Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και ήρεμη. «Μια από τις καλές», όπως μας έλεγαν εργαζόμενοι του Νοσοκομείου. Όπως όμως μας ανέφερε και ο κ. Κουλούρης αυτή η περίοδος ήταν από τις πιο δύσκολες στιγμές της επαγγελματικής του ζωής.
«Δε θα μπορούσε να πει κανείς καλές μέρες όταν αρρωσταίνουν άνθρωποι και γίνεται εισαγωγή σε νοσοκομείο, αλλά ούτε και κακές θα μπορούσα να τις περιγράψω όταν αισθάνεσαι ότι κάνεις το καθήκον σου. Είναι και αυτό μια ικανοποίηση για τον γιατρό», είπε και πρόσθεσε:
«Είναι δύσκολες στιγμές, λόγω των συνθηκών. Δηλαδή, μπαίνει ένας ασθενής μέσα, απομονώνεται, δε μπορεί να δει τους συγγενείς του, δεν υπάρχει επισκεπτήριο να μιλήσει, να πει τον πόνο του. Πρέπει οι γιατροί και οι νοσηλευτές να αναλάβουν αυτό το ρόλο, να μιλάνε με τον άνθρωπο, να του λένε τα νέα απ’ έξω που είναι δύσκολο να τα δει ή να τα καταλάβει», μας αναφέρει. Άλλωστε, για το γιατρό, όλες οι ιστορίες είναι ξεχωριστές. «Άμα κάτσεις και συνομιλήσεις με τους ασθενείς θα συγκινηθείς οπωσδήποτε. Άλλος έχει τα παιδιά του, άλλος έχει τα εγγόνια του, άλλος δε βλέπει τους συγγενείς του, είναι όλες συγκινητικές ιστορίες».
Η χώρα μας, όμως, σε μεγάλο βαθμό λόγω των μέτρων που ελήφθησαν και την τήρηση τους. Αλλά ο γιατρός, η αβεβαιότητα του μέλλοντος τον φοβίζει.
«Με τρομάζει το μέλλον γιατί δεν το ξέρω. Όπως κανείς δεν το ξέρει και κανείς δε μπορεί να το προβλέψει. Προς το παρόν, καλά τα πηγαίνουμε. Διότι τα μέτρα, τα οποία έχουν παρθεί φαίνεται ότι αποδίδουν, μειώνονται τα κρούσματα. Αλλά δεν ξέρω αν θα υπάρχει επόμενο κύμα, αν θα υπάρχει συνέχεια, αν θα υπάρχει αναζωπύρωση. Η πρόβλεψη, είναι σαν να μαντεύεις, ας πούμε, με μια σφαίρα και να βλέπεις το μέλλον, δεν το ξέρει κανείς».
Όπως μας εξηγεί ο Καθηγητής, ο ιός αυτός δεν άλλαξε την κλινική πρακτική, απλά ανάγκασε το προσωπικό να εφαρμόσει τα πιο αυστηρά πρωτόκολλα.
«Δηλαδή, ενώ σε περιόδους που δεν υπήρχε μολυσματική ασθένεια, φορούσαμε την ποδιά μας και τα ακουστικά μας, τώρα ντυνόμαστε και εμείς σαν αστροναύτες. Παίρνει πολλή ώρα, το να ντυθείς και να ξεντυθείς, είναι μια διαδικασία ολόκληρη που πρέπει να γίνεται με σωστό τρόπο, προκειμένου να προφυλασσόμεθα», διευκρινίζει.
Η επιδημία αυτή, όμως, προσέφερε και μια πολύτιμη ευκαιρία στήριξης και ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος υγείας. «Και το κράτος σκύβει πιο πολύ , αλλά και οι ιδιώτες δείχνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον με τις δωρεές που κάνουν, με την προθυμία τους να συνεισφέρουν. Έρχονται άνθρωποι που δεν έχουν αρρωστήσει, που απλώς ακούνε τις ειδήσεις, συγκινούνται και κάνουνε δωρεές», σημείωσε.
Μας δείχνει ένα τραπέζακι στο γραφείο του, στο οποίο βρίσκονται μερικά πασχαλινά τσουρέκια. «Βλέπετε αυτά τα τσουρέκια εδώ πέρα, μας τα έφερε κάποιος και τα μοίρασε στο προσωπικό. Και ενώ στο παρελθόν δημοσιότητα είχαν οι καλλιτέχνες και οι άνθρωποι των media, βλέπουμε τώρα ότι περνάνε στο προσκήνιο και άνθρωποι οι οποίοι έχουν μια επιστημονική αξία. Στο παρελθόν δεν δίναμε σημασία τόσο πολύ στην επιστήμη», αναφέρει με νόημα.
Βέβαια για τον κ. Κουλούρη η πίστη στο δημόσιο σύστημα υγείας δεν έχει χαθεί. «Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν στο σύστημα υγεία και δε μπορεί να υπάρξει ιδιωτικό σύστημα υγείας χωρίς να υπάρχει και δημόσιο σύστημα υγείας. Στην Ελλάδα, τουλάχιστον, όλοι εκπαιδεύονται στο δημόσιο σύστημα υγείας και μετά στελεχώνουν το ιδιωτικό», αναφέρει.
Κλείνοντας τη μικρή αυτή συνέντευξη, ο κ. Κουλούρης δεν παρέλειψε να μιλήσει για τους συνεργάτες του. «Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, εν μέσω μια μεγάλης ατυχίας, διότι έχω πολύ καλούς συνεργάτες, οι οποίοι μου δίνουν το θάρρος και την ώθηση να συνεχίσω να προσπαθώ. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις καλούς συνεργάτες. Τόσο οι νοσηλευτές, όσο και οι γιατροί δίνουν τα πάντα, υπερβαίνουν τον εαυτό τους κάθε μέρα και αυτό είναι πολύ συγκινητικό».
«Το χειρότερο που ζει κανείς είναι ο φόβος του ασθενούς»
Σε ένα άλλο κτήριο του συμπλέγματος του Σωτηρία, στη 10η Κλινική που επίσης νοσηλεύει ασθενείς με Covid-19, o Ηλίας Καϊλης, Διευθυντής της Κλινικής, Εκπρόσωπος των Ιατρών στο ΔΣ του Νοσοκομείου και μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων, επίσης μας υποδέχεται στο άδειο και ήσυχο γραφείο του. Κι αυτός φορώντας διαρκώς μάσκα.
«Φόβος υπάρχει και είναι ανθρώπινος», παραδέχεται. « Όλοι φοβόμαστε, αλλά νομίζω το χειρότερο που ζει κανείς είναι ο φόβος του ασθενούς. Ο ίδιος ο ασθενής φοβόταν πιο πολύ από όλους και το βλέπαμε».
«Οι ασθενείς αυτοί από ότι ακούγανε από τα Μέσα ξέρανε ότι είναι υποψήφιοι να πεθάνουνε. Είναι τρομερό αυτό! Είναι τρομερό το συναίσθημα αυτό το οποίο ζούσανε», μας λέει. «Αλλά εντάξει, ο φόβος ξεπερνιέται», αναφέρει. Πάντως και για τον κ. Καϊλης η νοσηλεία νέων ασθενών είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι.
«Το θέμα είναι ότι νοσηλεύσαμε και νέο κόσμο και αυτό είναι οπωσδήποτε πιο στενάχωρο».
Για το γιατρό, όμως, βοηθήσανε και οι ασθενείς βοηθήσανε από τη μεριά τους. «Δείξανε και αυτοί πολλή υπομονή, διότι υπήρχαν ασθενείς που έπρεπε να κάτσουν μέσα 14 μέρες στο νοσοκομείο, χωρίς να έχουν βαριά συμπτώματα. Ο καθένας από τη μεριά του και οι ασθενείς και το προσωπικό και όλοι, νομίζω, βάλανε ένα χεράκι ώστε να είμαστε αυτήν τη στιγμή πιο αισιόδοξοι».
Άλλωστε, για το γιατρό η ψυχολογία παίζει σημαντικό ρόλο σε όλα τα νοσήματα. «Αν έχεις καλή ψυχολογία, κατά τη δική μου την άποψη, έχεις περισσότερες πιθανότητες να πας καλά» .
Βέβαια αυτή είναι μια πρωτόγνωρη κατάσταση ειδικά όταν οι ασθενείς δεν μπορούν να έχουν έναν άνθρωπο δίπλα τους. «Ήταν κάτι πρωτόγνωρο αυτό, όντως γιατί δεν έχεις το συγγενή δίπλα σου να σε βοηθήσει, να σε στηρίξει, και για εμάς ήταν δύσκολο, γιατί έπρεπε να ενημερώνουμε και τους συγγενείς.
Όπως αναφέρει, πάντως, όλες οι κλινικές του Σωτηρία, οι πνευμονολογικές και οι δυο παθολογικές και οι Μονάδες Εντατικής Θεραπείας νοσηλεύουν περιστατικά με Covid. «Είχαμε φθάσει σχεδόν 90% πληρότητα στις κλινικές», μας αναφέρει. Στην αρχή υπήρχαν κάποια προβλήματα λειτουργίας, μας αναφέρει εκτιμώντας όμως ότι αυτό οφειλόταν στο ότι δεν είχαν ξανά αντιμετωπίσει τέτοια νόσο.
«Το νοσοκομείο προ εποχής Covid με αρκετά προβλήματα. Αναλάβαμε τα περιστατικά Covid, διότι η νόσος αυτή είναι κατά κύριο λόγο μια νόσος του αναπνευστικού και νομίζω τα πήγαμε πολύ καλά και αυτό οφείλεται, κατά τη γνώμη μου, σε αρκετούς παράγοντες», σημείωσε χαρακτηριστικά.
«Ένας παράγον είναι ότι το νοσοκομείο βοηθήθηκε από την ηγεσία του Υπουργείου. Γίνανε πάνω από 200 προσλήψεις στο νοσοκομείο. Η διοίκηση του νοσοκομείου μας στήριξε και βέβαια, το ιατρικό και νοσηλευτικό, αλλά και το λοιπό προσωπικό του νοσοκομείου έδειξαν το καλύτερό τους εαυτό και νομίζω ότι τα πήγαμε αρκετά καλά», πρόσθεσε.
«Αυτή τη στιγμή το νοσοκομείο μας είναι αρκετά καλά στελεχωμένο, υπάρχουν υλικά, νομίζω το δεύτερο κύμα, το οποίο αν έρθει θα έρθει από Σεπτέμβριο, Οκτώβριο, θα μας βρει ακόμα πιο έτοιμους. Είναι μια αρρώστια που την παλεύουμε μέρα με τη μέρα, θα δούμε πως θα πάει. Είμαι αισιόδοξος», προσέθεσε.
