Οι επιστήμονες μελέτησαν 18 ομάδες σκύλων-ιδιοκτητών μέσα από μια σειρά δοκιμών με διαφορετικές ανθρώπινες μυρωδιές. Κατά τη διάρκεια των δοκιμών, οι σκύλοι, ηλικίας από οκτώ μηνών έως δέκα ετών, εκπαιδεύτηκαν ότι όταν ένα μπολ με τροφή τοποθετείται σε μια θέση, περιέχει μια λιχουδιά, αλλά όταν τοποθετείται σε άλλη θέση, είναι άδειο. Μόλις ένας σκύλος μάθαινε τη διαφορά μεταξύ αυτών των θέσεων του μπολ, πλησίαζε γρηγορότερα τη θέση με τη λιχουδιά απ' ό,τι την άδεια θέση. Στη συνέχεια οι ερευνητές εξέτασαν πόσο γρήγορα ο σκύλος θα προσέγγιζε νέες θέσεις μπολ που βρίσκονταν μεταξύ των δύο αρχικών. Η γρήγορη προσέγγιση αντανακλούσε «αισιοδοξία» για την ύπαρξη τροφής σε αυτές τις θέσεις και ήταν δείκτης θετικής συναισθηματικής κατάστασης, ενώ η αργή προσέγγιση υποδήλωνε αρνητικό συναίσθημα. Κάθε σκύλος εκτέθηκε είτε σε καμία οσμή είτε σε οσμές από δείγματα ιδρώτα και αναπνοής ανθρώπων, οι οποίοι βρίσκονταν σε κατάσταση στρες ή σε κατάσταση χαλάρωσης.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η μυρωδιά του άγχους έκανε τους σκύλους να πλησιάζουν πιο αργά τη νέα θέση του μπολ που ήταν πιο κοντά στην εκπαιδευμένη θέση του άδειου μπολ. Το αποτέλεσμα αυτό δεν παρατηρήθηκε με τη μυρωδιά της χαλάρωσης. Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι η μυρωδιά του άγχους αύξησε την εκτίμηση των σκύλων ότι αυτή η νέα θέση δεν περιείχε τροφή, όπως και η κοντινή θέση με το άδειο μπολ. Οι ερευνητές υποθέτουν ότι αυτή η «απαισιόδοξη» αντίδραση αντανακλά μια αρνητική συναισθηματική κατάσταση.

Επίσης, διαπιστώθηκε ότι οι σκύλοι συνέχισαν να βελτιώνουν τη μάθησή τους για την παρουσία ή την απουσία τροφής στις δύο θέσεις μπολ για τις οποίες είχαν εκπαιδευτεί και ότι βελτιώνονταν ταχύτερα όταν υπήρχε η μυρωδιά του άγχους.

«Οι ιδιοκτήτες σκύλων γνωρίζουν πόσο συντονισμένα είναι τα κατοικίδιά τους με τα συναισθήματά τους, αλλά εδώ δείχνουμε ότι ακόμη και η μυρωδιά ενός αγχωμένου, άγνωστου ανθρώπου επηρεάζει τη συναισθηματική κατάσταση ενός σκύλου, την αντίληψη των ανταμοιβών και την ικανότητά του να μαθαίνει», επισημαίνει η Νικολά Ρούνεϊ, λέκτορας στην Κτηνιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.

Η έρευνα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Scientific Reports»

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ