Ωστόσο, αν και δεν είναι ιατρικός όρος, το σύνδρομο νεκρού γλουτού, γνωστό και ως γλουτιαία αμνησία ή πιο επιστημονικά, γλουτιαία τενοντοπάθεια, περιγράφει ένα δυνητικά επώδυνο ιατρικό πρόβλημα που μπορεί στην πραγματικότητα να προκληθεί από το πολύ καθισιό στον πισινό σας. «Οι όροι σύνδρομο νεκρού γλουτού και γλουτιαία αμνησία δεν έχουν αυστηρή ιατρική σημασία και περιγράφουν χαλαρά την επιλεκτική αδυναμία των μυών των γλουτών», ιδιαίτερα του μέσου γλουτιαίου μυός, λέει ο Evan Johnson, DPT, διευθυντής του Och Spine Care Outpatient Physical Therapy στο NewYork-Presbyterian στη Νέα Υόρκη και προσθέτει: «Η αδυναμία και η αναστολή του μέσου γλουτιαίου και άλλων γλουτιαίων μυών είναι ένα κοινό παθολογικός εύρημα και μπορεί να συμβάλει σε πολλές επώδυνες καταστάσεις».

Συνήθως, η κύρια αιτία του συνδρόμου του νεκρού γλουτού είναι η έλλειψη άσκησης. «Όταν κάθεστε για πάρα πολλές ώρες στην καρέκλα του γραφείου και στη συνέχεια γυρνάτε σπίτι και κάθεστε ξανά, είτε για να φάτε είτε για να δείτε τηλεόραση, ο μέσος γλουτιαίος είναι ένας από τους μύες που τείνουν να τεμπελιάζουν», λέει ο Medhat F. Mikhael, MD, ιατρικός διευθυντής του Κέντρου Υγείας της Σπονδυλικής Στήλης στο MemorialCare Orange Coast Medical Center στο Λος Άντζελες και την Orange County της Καλιφόρνια.

Ενώ ούτε το σύνδρομο του νεκρού πισινού ούτε η γλουτιαία αμνησία είναι ιατρική διάγνωση, η γλουτιαία τενοντοπάθεια ως προτιμώμενος όρος, είναι ιατρική πάθηση και αναφέρεται σε διαταραχές του τένοντα του μέσου γλουτιαίου, εξηγεί ο Johnson.

Τι προκαλεί το σύνδρομο νεκρού γλουτού;

Υπάρχουν τρεις μύες που αποτελούν την ομάδα των γλουτιαίων μυών, εξηγεί ο Johnson. Ο μεγαλύτερος είναι ο μείζων γλουτιαίος μυς, ο οποίος συνήθως αναφέρεται ως γλουτός (είναι ο μυς στον οποίο κάθεστε). Οι άλλοι δύο γλουτιαίοι μύες είναι ο μέσος και ο ελάχιστος γλουτιαίος μυς. Ως ομάδα, οι γλουτιαίοι μύες είναι υπεύθυνοι για την έκταση του ισχίου (όταν επιμηκύνετε το μπροστινό μέρος του ισχίου, όπως στο περπάτημα) και την απαγωγή του ισχίου (όταν μετακινείτε το πόδι σας προς το πλάι). Είναι σημαντικοί για τη σταθερότητα της λεκάνης και την ευθυγράμμιση των κάτω άκρων (μηρός και πόδι). «Η αδυναμία αυτών των μυών μπορεί να εμφανιστεί λόγω καθιστικής ζωής και μπορεί να συμβάλει σε μη ιδανικά πρότυπα κίνησης που καταπονούν το ισχίο και τη σπονδυλική στήλη», λέει ο Johnson.

Το πολύ καθισιό, για δουλειά γραφείου ή για άλλους λόγους, μπορεί επίσης να παίζει ρόλο. «Κάποιος που κάθεται για μεγάλο χρονικό διάστημα ή συχνά και δεν τεντώνεται, δεν ασκείται ή δεν περπατάει ζωηρά μπορεί να αναπτύξει σφίξιμο των καμπτήρων του ισχίου», εξηγεί ο Johnson και συμπληρώνει: «Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αναστολή και αδυναμία του μείζονος γλουτιαίου μυός με την πάροδο του χρόνου και μπορεί να οδηγήσει σε κόπωση και τραυματισμό. Αυτό συμβαίνει επειδή αν οι καμπτήρες του ισχίου είναι σφιχτοί, ο εκτατήρας του ισχίου (μέγιστος γλουτιαίος) πρέπει να εργαστεί πολύ πιο σκληρά για να επιτύχει την έκταση του ισχίου».

Ο μέσος γλουτιαίος, εν τω μεταξύ, είναι κυρίως υπεύθυνος για την απαγωγή του ισχίου. Όταν αυτός ο μυς είναι αδύναμος λόγω καθιστικής ζωής ή άλλων παθολογικών παραγόντων, μπορεί να επηρεάσει την ικανότητά σας να κρατάτε τη λεκάνη σε επίπεδο όταν στέκεστε στο ένα πόδι, λέει ο Johnson. Όταν η λεκάνη δεν συγκρατείται σταθερά, μπορεί να πέσει στη μία πλευρά. Αυτό μπορεί να προκαλέσει πίεση και πόνο στο ισχίο και τη σπονδυλική στήλη, καθώς και στο κάτω μέρος του ποδιού στο γόνατο.

«Δεν είναι τόσο πολύ ότι ο μυς παθαίνει "αμνησία", είναι περισσότερο ότι ο μυς κουράζεται λόγω αδυναμίας και τενοντοπάθειας και δεν μπορεί να αντέξει το φορτίο», εξηγεί ο Johnson.

Χρόνιος πλευρικός πόνος

Η γλουτιαία τενοντοπάθεια εκδηλώνεται συνήθως ως χρόνιος πλευρικός (πλευρικός) πόνος και ευαισθησία στο ισχίο, σημειώνει μια ανασκόπηση που δημοσιεύθηκε στο Orthopaedic Journal of Sports Medicine. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να προκαλέσει εξουθενωτικό πόνο στο ισχίο.

Ο Siddharth Tambar, MD, ρευματολόγος με έδρα το Σικάγο, λέει ότι στο ιατρείο του, οι άνθρωποι που πάσχουν από γλουτιαία τενοντοπάθεια «συνήθως παρουσιάζουν πόνο στα ισχία ή έχουν περισσότερη κόπωση», γεγονός που μπορεί να τους κάνει να νομίζουν ότι έχουν τσιμπημένο νεύρο.

«Ο πλευρικός πόνος στο ισχίο μπορεί επίσης μερικές φορές να είναι δύσκολο να διαφοροποιηθεί από ένα "τσιμπημένο" νεύρο στο κάτω μέρος της σπονδυλικής στήλης, ωστόσο μια ενδελεχής κλινική αξιολόγηση και η μαγνητική τομογραφία (MRI) μπορεί να βοηθήσει στην αποσαφήνιση της γεννεσιουργού αιτίας του πόνου», προσθέτει ο Johnson.

«Οι δραστηριότητες που φέρουν βάρος, από το περπάτημα μέχρι το ανέβασμα σκαλοπατιών, μπορεί να είναι αρκετά επώδυνες, καθώς ο μέσος γλουτιαίος μυς πρέπει να δουλέψει σκληρά για να εκτελέσει αυτές τις εργασίες», λέει ο Johnson. «Ο πόνος με το ξάπλωμα στο πλάι είναι συχνά σημάδι θυλακίτιδας του ισχίου. Ο μεγάλος τροχαντήριος θύλακος βρίσκεται ακριβώς κάτω από τον τένοντα του μέσου γλουτιαίου και συχνά φλεγμαίνει με τενοντοπάθεια. Οποιαδήποτε άμεση πίεση σε αυτή την περιοχή μπορεί να είναι επώδυνη, όπως το ξάπλωμα σε αυτή την πλευρά».

Ποιος κινδυνεύει από το σύνδρομο Dead Butt;

Το σύνδρομο του νεκρού γλουτού είναι πάθηση των υπαλλήλων που εργάζονται σε γραφεία, αλλά συνήθως η αδράνεια ξεπερνά τον χώρο εργασίας, λέει ο Δρ Mikhael και εξηγεί: «Δεν θα το βλέπατε [συνήθως] σε ένα νέο άτομο που είναι εξ ορισμού είναι δραστήριο κατά τη διάρκεια των ελεύθερων ωρών του».

Ο Δρ Mikhael προσθέτει ότι το σύνδρομο επηρεάζει επίσης άτομα των οποίων η κινητικότητα είναι προσωρινά μειωμένη λόγω ασθένειας, τραυματισμού ή ανάρρωσης από χειρουργική επέμβαση. Παραδόξως, το σύνδρομο εμφανίζεται και σε μια κατηγορία ανθρώπων που είναι ιδιαίτερα δραστήριοι: Αθλητές, ιδίως δρομείς που παραμελούν να επικεντρωθούν στη διασταυρούμενη προπόνηση και την προπόνηση δύναμης, σύμφωνα με την Cleveland Clinic.

«Το τρέξιμο απαιτεί προσγείωση σε ένα μόνο πόδι επανειλημμένα με μεγάλη δύναμη που ασκείται στο ισχίο έως και 3 έως 6 φορές το σωματικό σας βάρος», εξηγεί από την πλευρά του ο Johnson και συμπληρώνει: «Εάν τα άτομα έχουν εγγενείς μυϊκές ανισορροπίες, κακή μηχανική των ποδιών και των ποδιών ή τρέχουν επανειλημμένα σε ανώμαλες επιφάνειες, μπορεί να καταπονήσουν υπερβολικά τον μέσο γλουτιαίο μυ και να αντισταθμίσουν με άλλους μυς που συμβάλλουν σε μεγαλύτερες ανισορροπίες και μεγαλύτερη καταπόνηση. Με την πάροδο του χρόνου το μυοτενόντιο σύμπλεγμα μπορεί να αποδυναμωθεί και να υποστεί μικρές ρήξεις. Αυτό συμβάλλει στον πόνο και στην αύξηση της δυσλειτουργίας».

Το σύνδρομο του νεκρού πισινού εμφανίζεται κυρίως στη μέση ηλικία και επηρεάζει περισσότερο τις γυναίκες από ό,τι τους άνδρες, σύμφωνα με την επιθεώρηση Sports Medicine.

Ορισμένες πληροφορίες για τον τυπικό ασθενή με σύνδρομο νεκρών οπισθίων μπορούν να αντληθούν από την ανασκόπηση του Orthopaedic Journal of Sports Medicine. Μεταξύ 1.103 ασθενών από 27 μελέτες, ο μέσος όρος ηλικίας ήταν 53,7 έτη. Οι γυναίκες φαίνεται να έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν την πάθηση από ό,τι οι άνδρες- η αναλογία των γυναικών προς τους άνδρες ασθενείς ήταν 7 προς 1. Ο μέσος δείκτης μάζας σώματος (ΔΜΣ) ήταν 28,3, ο οποίος βρίσκεται στην κατηγορία «υπέρβαρος» της κλίμακας ΔΜΣ, αλλά όχι παχύσαρκος.

Πώς μπορείτε να το προλάβετε

Ακριβώς όπως η έλλειψη άσκησης οδηγεί στο σύνδρομο νεκρών γλουτών, η μελετημένη, στοχευμένη άσκηση που βελτιστοποιεί τη μυϊκή ισορροπία, τη δύναμη του κορμού και τη σωστή μηχανική μπορεί να το αποτρέψει και να το αντιστρέψει, λέει ο Johnson.

«Δεν υπάρχει κάποιο μυστικό» κατά τον Δρ Τάμπαρ. «Κινηθείτε περισσότερο. Χρησιμοποιήστε ένα όρθιο γραφείο σε αντίθεση με ένα καθιστό γραφείο. Σηκωθείτε και κάντε κάποιο είδος καθημερινής άσκησης».

Ο Johnson από την πλευρά του συνιστά να εκτελούνται διάφορες ασκήσεις όπως τα πλάγια ξαπλωμένα πόδια, τα καθίσματα και τα step ups τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα προκειμένου να ενδυναμωθεί η ομάδα των γλουτιαίων μυών, αλλά σημειώνει ότι «η σωστή φόρμα είναι σημαντική για να αποφύγετε τη διαιώνιση ελαττωματικών προτύπων κίνησης». Σε γενικές γραμμές, μπορείτε να ξεκινήσετε με δύο έως τρία σετ των 10 επαναλήψεων για κάθε άσκηση αυξάνοντας την αντίσταση καθώς δυναμώνετε, ωστόσο, η Johnson συνιστά να ακούτε το σώμα σας και να εργάζεστε σε ένα επίπεδο φυσικής κατάστασης που είναι κατάλληλο για εσάς.

«Η κίνηση είναι... καύσιμο. Η σωματική δραστηριότητα είναι το καλύτερο φάρμακο για την αποδυνάμωση και την αδυναμία» τονίζει με έμφαση ο Johnson και προσθέτει: «Το να σηκώνεστε τακτικά από το γραφείο σας είναι απαραίτητο για την καλή υγεία της πλάτης και του ισχίου. Σκεφτείτε να βάλετε ένα χρονόμετρο για να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας να σηκώνεστε από την καρέκλα σας για να σηκωθείτε και να κινηθείτε ή να τεντωθείτε κάθε 20 λεπτά περίπου».

Πώς να αντιμετωπίσετε τα συμπτώματα

Εάν έχετε συμπτώματα του συνδρόμου νεκρού γλουτού, ένας εξειδικευμένος φυσικοθεραπευτής μπορεί να χρησιμοποιήσει διάφορες εξετάσεις για να διαγνώσει ή να αποκλείσει την τενοντοπάθεια των γλουτιαίων, σύμφωνα με το προαναφερθέν κλινικό σχόλιο. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί μαγνητική τομογραφία ή υπερηχογράφημα.

Η αντιμετώπιση του συνδρόμου νεκρού γλουτού συνήθως περιλαμβάνει έγχυση κορτικοστεροειδών, άσκηση ή θεραπεία με κρουστικά κύματα, ενώ η χειρουργική επέμβαση προορίζεται για επίμονες περιπτώσεις, σύμφωνα με την επιθεώρηση Sports Medicine.

Το πιο σημαντικό για τη θεραπεία είναι η άμεση δράση. «Το σύνδρομο νεκρού πισινού είναι ένα προοδευτικό πρόβλημα», υποστηρίζει ο Tambar και συμπληρώνει: «Όταν οι μύες δεν χρησιμοποιούνται όπως θα έπρεπε, τα προβλήματα τείνουν να αθροίζονται».

Η μη έγκαιρη αναζήτηση θεραπείας μπορεί να οδηγήσει σε θέματα όπως η οστεοαρθρίτιδα του ισχίου, η προοδευτική τενοντοπάθεια και η χρόνια θυλακίτιδα του ισχίου, προσθέτει από την πλευρά του ο Johnson.

Οι έρευνες για το σύνδρομο

Μια μελέτη με 204 συμμετέχοντες που αντιμετώπιζαν πόνο στο ισχίο λόγω γλουτιαίας τενοντοπάθειας διαπίστωσε ότι ένας συνδυασμός άσκησης και εκπαίδευσης ήταν πιο αποτελεσματικός στη μείωση του πόνου από ό,τι οι ενέσεις κορτικοστεροειδών και ότι και οι δύο ήταν πιο αποτελεσματικές από τη μη χορήγηση θεραπείας.

Άλλη σχετική μελέτη διαπίστωσε ότι οι ενέσεις πλάσματος πλούσιου σε αιμοπετάλια προσέφεραν καλύτερα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα από τις ενέσεις κορτικοστεροειδών.

Μια μικρή ιταλική δοκιμή 50 ατόμων διαπίστωσε κάποια αποτελεσματικότητα της θεραπείας με κρουστικά κύματα.

Ο Tambar λέει ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, η καλύτερη πορεία θεραπείας είναι η ανάλυση του τρόπου ζωής σας. «Νομίζω ότι αν έχετε αυτή την πάθηση ή έχετε αυτά τα συμπτώματα, θα πρέπει πρώτα και κύρια να έχετε επίγνωση του τρόπου με τον οποίο ζείτε».

Πηγή: Everydayhealth.com