Την 11η «Βιβλιοθήκη Ανάσας», παρέδωσε επισήμως στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης ο οργανισμός WinCancer, την περασμένη Παρασκευή 4 Ιουλίου.

Ένας εσωτερικός διάδρομος αναμονής μεταμορφώθηκε σε μια φιλόξενη γωνιά, ένα «παιδικό δωμάτιο» μέσα στο νοσοκομείο, όπου τα βιβλία, η αισθητική και η φροντίδα συναντούν τον άνθρωπο με σεβασμό και τρυφερότητα.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε παρουσία:

• του Διοικητή της 4ης Υγειονομικής Περιφέρειας, κ. Παναγιώτη Μπογιατζίδη,

• του Διοικητή του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου, κ. Νικολάου Αντωνάκη,

• των εκπροσώπων των δωρητών, κ. Ιωάννη Αμούτζα και κ. Μιχάλη Χατζηθεοφύλακτου,

• της αρχιτέκτονος, κας Καλλιρρόης Τζιμίκα,

• εργαζομένων του νοσοκομείου και συνεργατών του WinCancer.

Η Καλλιρρόη Τζιμίκα, με ευαισθησία και φαντασία, σχεδίασε έναν χώρο οικείο, απαλό και λειτουργικό, που εντάσσεται φυσικά στο περιβάλλον του νοσοκομείου, χωρίς να θυμίζει σε τίποτα την ψυχρότητα της αναμονής.

Οι ομιλητές υπογράμμισαν τη σημασία τέτοιων παρεμβάσεων για την ανθρώπινη εμπειρία στο Ε.Σ.Υ., αναδεικνύοντας τη δύναμη της συνεργασίας ανάμεσα στο δημόσιο σύστημα υγείας και την κοινωνία των πολιτών.

Η ομάδα του WinCancer ευχαρίστησε θερμά:

• τους δωρητές για τη γενναιόδωρη συνεισφορά και τη φυσική τους παρουσία,

• τους ανθρώπους της Library4All, για την ουσιαστική ενίσχυση με βιβλία,

• τη διοίκηση και την τεχνική υπηρεσία του νοσοκομείου για την άψογη συνεργασία,

• τους εργαζόμενους του Ιπποκρατείου, για την εγκάρδια υποδοχή και στήριξη της πρωτοβουλίας.

Δήλωση της Πίστης Κρυσταλλίδου, Προέδρου του WinCancer:

«Η Βιβλιοθήκη Ανάσας είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα ράφι με βιβλία. Είναι μια πράξη φροντίδας και αξιοπρέπειας. Είναι το “σε βλέπουμε , σε νοιαζόμαστε” που έχει ανάγκη κάθε άνθρωπος σε έναν χώρο αναμονής. Ευχαριστούμε από καρδιάς όσους πίστεψαν και στάθηκαν δίπλα μας. Συνεχίζουμε».

Δήλωση των δωρητών, Ιωάννη Αμούτζα και Μιχάλη Χατζηθεοφύλακτου:

«Αποφασίσαμε να στηρίξουμε αυτή την ιδέα γιατί ξέρουμε πώς είναι να περιμένεις σε έναν διάδρομο, χωρίς τίποτα να σε απαλύνει. Το να βλέπουμε σήμερα αυτό τον χώρο να παίρνει ζωή, είναι για εμάς μια μορφή επιστροφής – και ένα μικρό αντίδωρο ανθρωπιάς».