Όλο και πιο συχνά αναφέρονται περιστατικά χρόνιων φλεγμονοδών δερματικών παθήσεων χωρίς να έχει εντοπιστεί η αιτία και συχνά χωρίς αποτελεσματικές θεραπείες πέρα από τη διαχείριση των συμπτωμάτων. Τώρα μια νέα μελέτη θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για διαγνωστικές δοκιμές και στοχευμένη θεραπεία με βάση την ιατρική ακριβείας.
Σε μια πρόσφατη εργασία που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature Scientific Reports, ερευνητές από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Maryland περιέγραψαν μια νέα δερματική ασθένεια σε έναν άνδρα με ερυθροδερμία, του οποίου το 80% του δέρματος καλυπτόταν από κόκκινες, απολεπιστικές δερματικές βλάβες που προκαλούσαν φαγούρα και κάψιμο. Αφού υποβλήθηκε σε πολύμηνη θεραπεία με παραδοσιακές θεραπείες για το ερυθρόδερμα, οι οποίες περιλάμβαναν το στεροειδές πρεδνιζόνη, κρέμες κατά της φαγούρας και ανοσοκατασταλτικά φάρμακα, ο ασθενής παρουσίασε ελάχιστη ανακούφιση.
«Απομονώσαμε μεμονωμένα κυκλοφορούντα κύτταρα του αίματος και δημιουργήσαμε μια νέα εξέταση αίματος χρησιμοποιώντας κυτταρομετρία ροής για τον εντοπισμό συγκεκριμένων υπογραφών κυτταροκινών», αναφέρουν οι συγγραφείς της μελέτης Shawn Kwatra και ο Joseph W. Burnett καθηγητής και πρόεδρος Δερματολογίας στο UMSOM και επικεφαλής της υπηρεσίας Δερματολογίας στο University of Maryland Medical Center (UMMC).
Το ερυθρόδερμα είναι μια σπάνια αλλά σοβαρή και δυνητικά απειλητική για τη ζωή φλεγμονή που εμφανίζεται στο μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας του δέρματος του σώματος. Προκαλεί ερυθρότητα και απολέπιση του δέρματος που εξαπλώνεται σε όλο το σώμα και προκαλεί απολέπιση (αποκόλληση) του δέρματος. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα με την ικανότητα του σώματος να διαχειρίζεται τη θερμοκρασία και μπορεί να προκαλέσει απώλεια πρωτεϊνών και υγρών, οδηγώντας σε σοβαρές επιπλοκές.
Για να προσδιορίσουν ποια από τα συστατικά του ανοσοποιητικού συστήματος καθόριζαν την εξέλιξη της φλεγμονώδους αυτής νόσου, ο Δρ Kwatra και η ομάδα του χρησιμοποίησαν μια νέα τεχνική κυτταρομετρίας ροής, για την οποία έλαβαν δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, για την ανοσοφαινοτυποποίηση δερματικών ασθενειών.
Διαπίστωσαν ότι δύο από αυτές τις κυτταροκίνες, που ονομάζονται ιντερλευκίνη-13 και ιντερλευκίνη-17, ήταν σε αυξημένα επίπεδα σε αυτόν τον ασθενή σε σύγκριση με τους υγιείς ανθρώπους, καθώς και σε σύγκριση με ασθενείς με άλλες γνωστές αιτίες ερυθροδερματος. Στη συνέχεια, η στοχευμένη θεραπεία με βιολογικούς αναστολείς της IL-13 και της IL-17 ανέστρεψε τη νόσο του ασθενούς.
«Βρήκαμε έναν νέο ρόλο για την ιντερλευκίνη-13 και την ιντερλευκίνη-17 στα δείγματα αίματος που ελήφθησαν από αυτόν τον ασθενή, γεγονός που υποστήριξε τη χρήση αυτών των δύο συγκεκριμένων φαρμάκων», δήλωσε η πρώτη συγγραφέας της μελέτης Hannah Cornman, MD, ειδικευόμενη δερματολόγος στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, η οποία διεξήγαγε την έρευνα ως φοιτήτρια ιατρικής στο UMSOM. «Αυτές οι κυτταροκίνες φάνηκε να είναι οι κυτταροκίνες-κλειδιά για τον καθορισμό της νόσου».
Όταν ο ασθενής υποβλήθηκε σε θεραπεία με δύο μονοκλωνικά αντισώματα, το dupilumab και το secukinumab, τα συμπτώματά του μειώθηκαν εντυπωσιακά και τελικά υποχώρησαν, θεραπεύοντάς τον ουσιαστικά από το ερυθρόδερμά του. Οι συγγραφείς εντόπισαν επίσης τις κυτταρικές πηγές αυτών των παθολογικών κυτταροκινών και παρακολούθησαν τη μείωση του αριθμού των ανοσοπαθογόνων κυττάρων και τη μείωση των επιπέδων της ιντερλευκίνης-13, και της ιντερλευκίνης-17 στο αίμα του ασθενούς καθ' όλη τη διάρκεια της θεραπείας.
«Δημιουργήσαμε ένα νέο διαγνωστικό τεστ για την ανακάλυψη μιας προηγουμένως μη περιγραφείσας δερματικής νόσου και την έναρξη της κατάλληλης θεραπείας. Τώρα διερευνούμε την ανάπτυξη του διαγνωστικού μας τεστ σε μια σειρά άλλων φλεγμονωδών δερματικών παθήσεων», δήλωσε ο Δρ Kwatra.
