Πώς μπορεί κανείς να βοηθήσει κανείς τα ζώα σε πλημμύρες, πυρκαγιές, σεισμούς; Ποιος ο ρόλος των εθελοντών και της Πολιτείας;

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ απευθύνθηκε στον Βαγγέλη Στογιάννη, γεωπόνο, περιβαλλοντολόγο, εκπαιδευτή διασωστών και αντιπρόεδρο της Νέμεσις, της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Περιβάλλοντος, Ζώων, Κυνηγιού, στον Γιάννη Γαϊτανάκη, προϊστάμενο της Δημοτικής Αστυνομίας Ιεράπετρας και στη Νατάσσα Μπομπολάκη, νομικό και πρόεδρο της Νέμεσις με την ευκαιρία της Ημερίδας που διοργανώνει η Νέμεσις το Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Αθηναίων στις 18.00.

Τα κύρια ζητήματα που τονίζουν ότι θέτουν σε κίνδυνο και ανθρώπους και ζώα σε περιπτώσεις διάσωσης κατά τη διάρκεια φυσικών καταστροφών είναι από τη μια έλλειψη οργανωμένου σχεδίου από την Πολιτεία και απουσία εκπαίδευσης των εθελοντών.

«Στην Πολιτική Προστασία δεν υπάρχει τίποτα που να αφορά τη διάσωση των ζώων», εξηγεί ο κ. Γαϊτανάκης και προσθέτει πως «όλα στηρίζονται στους εθελοντές».

Χρειάζεται να «μπει στην ατζέντα» η διάσωση των ζώων και να δημιουργηθούν συγκεκριμένα πρωτόκολλα τι κάνει ένας εθελοντής πριν-κατά τη διάρκεια-μετά τη διάσωση, προσθέτει. «Παρακολουθούμε σε φυσικές καταστροφές ανθρώπους να τρέχουν να βοηθήσουν, απολύτως ανυποψίαστοι και ανεκπαίδευτοι. Από τύχη δεν έχουμε θρηνήσει καμένους ή πνιγμένους», συμπληρώνει ο κ. Στογιάννης. Δεύτερη συνέπεια είναι, ότι αν πήγαιναν στοιχειωδώς εκπαιδευμένοι θα σωζόντουσαν πολλά περισσότερα ζώα.

Ο κ. Στογιάννης δίνει κάποια παραδείγματα κινδύνων που διατρέχουν οι εθελοντές: Κανονικά οι διασώσεις γίνονται από σύνολα, οι εθελοντές πηγαίνουν μόνοι τους ανα 2-3 άτομα με ό,τι γνώσεις έχει ο καθένας. Δεν γνωρίζουν πώς να προσεγγίσουν, πώς θα ντυθούν, ποιος θα πάει μπροστά κλπ. «Η τάση τους είναι να πηγαίνουν από άκαυτες περιοχές, που έχουν υπόγειες φωτιές, να μπαίνουν στο νερό με σορτσάκια, ενώ πρέπει να φορούν γαλότσες και ψηλές σαλοπέτες και στη φωτιά μακρυμάνικο και ολόσωμη φόρμα από τζιν ή βαμβακερό με πυκνή πλέξη κι αρβύλες. Ο πιο αδύναμος πρέπει να μπαίνει μπροστά κι όχι ο πιο μάχιμος, που γίνεται συνήθως».

Ως προς τις πρώτες βοήθειες στα ζώα, οι κρίσεις γίνονται υπό συνθήκες «αναταραχής και συχνά πανικού. Οι διασώστες εθελοντές πρέπει να ξέρουν τη γλώσσα του ζώου, πότε φοβάται, πότε είναι αγχωμένο, πώς το πλησιάζουμε», αναφέρει ο κ. Στογιάννης.

Στις αρμοδιότητες της δημοτικής αστυνομίας είναι η χαρτογράφηση της περιοχής, σύμφωνα με τον κ. Γαϊτανάκη, πού υπάρχουν μάντρες, μεγάλα κοπάδια με αγελάδες, άλογα και άλλα ζώα, καταφύγια ζώων κλπ, καθώς και η ενημέρωση για πιθανά προβλήματα, εξόδους διαφυγής κ.ά. Η δημοτική αστυνομία προβαίνει σε ελέγχους για το κατά πόσο τα ζώα έχουν τσιπάκι, πράγμα πολύ σημαντικό για τον εντοπισμό τους μετά από μια φυσική καταστροφή. Παρότι η μόνιμη αλυσόδεση και το παστούρωμα των ζώων απαγορεύονται, αρκετοί συνεχίζουν αυτές τις πρακτικές με αποτέλεσμα τα ζώα να βρίσκουν φριχτό θάνατο, ενώ αν ήταν ελεύθερα να έτρεχαν και πιθανόν να σωζόντουσαν. Επίσης, μετά από μια φυσική καταστροφή, διαπιστώνουν αν υπάρχουν περιπτώσεις εγκατάλειψης ζώων, για παράδειγμα βοσκοί που αφήνουν τα ζώα τα καούν για να εισπράξουν την αποζημίωση.

Η κυρία Μπομπολάκη προσθέτει ότι έχουν γίνει πολλαπλά αιτήματα για να συμπεριληφθεί ειδική πρόβλεψη στα μηνύματα που στέλνονται από το 112 με την προτροπή «αφήστε τα ζώα ελεύθερα, απεγκλωβίστε τα, μην τα εγκαταλείπετε», χωρίς κάποια ανταπόκριση προς το παρόν.

«Χάνονται πάρα πολλά ζώα δυστυχώς», καταλήγει η κυρία Μπομπολάκη, «εξαιτίας της έλλειψης πλαισίου από την Πολιτεία». Παράλληλα, περιγράφει, ότι οι ρυθμιστικές αποφάσεις για το κυνήγι εκδίδονται ενιαία για όλη τη χώρα, ενώ μπορεί ένα μέρος να έχει καεί (Έβρος, Εύβοια, Ρόδος ) και να επιβάλλονται για αυτό κατά τόπους ρυθμίσεις. Ακόμα, σε μέρη όπως οι Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα το παστούρωμα των ζώων συνεχίζεται αμείωτο.

Για το κυνήγι και το παστούρωμα, όπως και άλλες «δυσλειτουργίες της αστυνομίας σε θέματα κακοποίησης ζώων» ενημέρωσε η κυρία Μπομπολάκη εκπροσώπους του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και το υπουργείο Περιβάλλοντος σε συνάντηση που είχαν σήμερα. Συγκεκριμένα, ζήτησε να βγει εγκύκλιος που να ενημερώνει τα αστυνομικά όργανα, ότι τα αδικήματα κατά των ζώων διώκονται αυτεπάγγελτα, καθότι παρατηρείται να επεμβαίνουν μόνο μετά από καταγγελία.

«Άγνοια νόμου» φαίνεται να έχουν και σε ένα άλλο τομέα οι αστυνομικοί, σύμφωνα με την κυρία Μπομπολάκη: τη σίτιση των αδέσποτων. Ενώ επιτρέπεται ρητά, πολλοί αστυνομικοί, όταν πολίτες που διαφωνούν με το τάισμα τους καλούν, λένε πώς αυτό απαγορεύεται και σταματούν τη διαδικασία. Τέλος, η κυρία Μπομπολάκη ζήτησε από το υπουργείο Περιβάλλοντος να ματαιώσει τη μεταφορά 6 δελφινιών από το Αττικό Πάρκο σε δελφινάριο στις ΗΠΑ και να παραμείνουν στην Ελλάδα μέχρι να ολοκληρωθεί το Κέντρο Περίθαλψης Θαλάσσιας Ζωής στους Λειψούς. «Στο 12ωρο ταξίδι με το αεροπλάνο, τυλιγμένα σε ύφασμα τα δελφίνια είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα πεθάνουν, ενώ οι συνθήκες στο χώρο μεταφοράς τους στις ΗΠΑ καταγράφονται πάρα πολύ άσχημες», επισήμανε η κυρία Μπομπολάκη.

Τη Δευτέρα η κυρία Μπομπολάκη θα έχει συνάντηση στο υπουργείο Υγείας με αίτημα να αρθεί η πρόσφατη απόφαση που απαγορεύει το τάισμα των περιστεριών, κορακιών και άλλων πτηνών.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ