Η μέτριας έντασης άσκηση φαίνεται να έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της όρεξης σε άτομα υπέρβαρα και παχύσαρκα, σε μια νέα μελέτη που διεξήχθη από ερευνητές από το Ιράν και την Αυστραλία.
Η μελέτη - η οποία δημοσιεύεται στο περιοδικό Physiological ReportsTrusted Source - διαπίστωσε ότι οι πρωτεΐνες που σχετίζονται με την καταστολή της όρεξης αυξήθηκαν αμέσως μετά από μια ωριαία συνεδρία άσκησης, την ίδια στιγμή που παρατηρήθηκε μείωση μιας ορμόνης που διεγείρει την όρεξη. Τα πεπτίδια παράγονται από τους μυς κατά τη διάρκεια της σωματικής άσκησης.
Οι αναστολείς της όρεξης που αυξήθηκαν σε επίπεδα ήταν η ιντερλευκίνη 6 (IL-6) και η πρωτεΐνη ιριζίνη που μοιάζει με ορμόνη, ενώ τα επίπεδα της ορμόνης νευροπεπτίδιο Υ (NPY) μειώθηκαν.
Οι ερευνητές παρακολούθησαν επίσης τις αντιδράσεις στην άσκηση της ιντερλευκίνης 7 (IL-7) και της λεπτίνης, αλλά δεν είδαν αξιοσημείωτες αλλαγές στα επίπεδά τους λόγω της άσκησης.
Οι συμμετέχοντες στη μελέτη ερωτήθηκαν επίσης από τους ερευνητές και ανέφεραν μειωμένο αίσθημα πείνας μετά την άσκηση.
Στη μελέτη, η οποία διεξήχθη στο Ιράν, συμμετείχαν έντεκα άνδρες με παχυσαρκία, οι οποίοι ήταν μεταβολικά υγιείς, μη καπνιστές, δεν έπαιρναν φάρμακα και ζούσαν ανενεργό τρόπο ζωής, όπως ορίστηκε από το Διεθνές Ερωτηματολόγιο Σωματικής Δραστηριότητας.
Όλοι συμμετείχαν σε δύο τυχαιοποιημένες διασταυρούμενες δοκιμές που απέχουν μεταξύ τους τουλάχιστον επτά ημέρες. Οι τετράωρες δοκιμές - οι οποίες περιλάμβαναν γεύματα και λήψη μετρήσεων - ήταν πανομοιότυπες, εκτός από το ότι η μία περιλάμβανε μια περίοδο άσκησης με ποδήλατο διάρκειας 60 λεπτών και η άλλη αντ' αυτού μια περίοδο ανάπαυσης. Αυτή η δοκιμή χωρίς άσκηση είχε το ρόλο διαδικασίας ελέγχου.
Η άσκηση συνδέεται με την καταστολή της όρεξης
Σύμφωνα με τους συγγραφείς της μελέτης, μέχρι πρόσφατα, μεγάλο μέρος της έρευνας για την όρεξη επικεντρωνόταν στις ορμονικές επιδράσεις. Αυτό έχει πλέον αλλάξει, με μεγαλύτερη εκτίμηση των μυοκινών, των κυτταροκινών, των αδιποκινών και ιδίως των πεπτιδίων ως δυνητικά σημαντικών παραγόντων στην όρεξη.
Αυτό υπογραμμίζεται από τη δημοτικότητα των φαρμάκων GLP-1, τα οποία μιμούνται την ορμόνη πεπτίδιο-1 που μοιάζει με τη γλυκαγόνη, η οποία συμβάλλει στον έλεγχο της πείνας.
Ο Mir Ali MD, πιστοποιημένος γενικός χειρουργός, βαριατρικός χειρουργός και ιατρικός διευθυντής του MemorialCare Surgical Weight Loss Center στο Orange Coast Medical Center στο Fountain Valley της Καλιφόρνια, ο οποίος δεν συμμετείχε σε αυτή τη μελέτη, δήλωσε στο Medical News Today ότι «δεν εξεπλάγη από τα ευρήματα αυτής της μελέτης» επειδή «υπάρχουν πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις πολλών ορμονών για την πρόκληση πείνας ή κορεσμού».
«Αν και η μελέτη αυτή ήταν ένα μικρό δείγμα», σημείωσε ο Ali, “δείχνει ότι δεν έχουμε πλήρη κατανόηση αυτής της πτυχής της παχυσαρκίας”.
Η άσκηση προσφέρει μια μικρή ώθηση για τη διαχείριση του βάρους
Οι συγγραφείς της μελέτη δείχνουν ότι η άσκηση μπορεί να θεωρηθεί ως ένα ακόμη μέσο ελέγχου της όρεξης για τα άτομα με υπερβολικό βάρος ή παχυσαρκία. Και σε κάθε περίπτωση είναι μια συνήθεια που προάγει την υγεία.
Ωστόσο υπάρχουν υπέρβαροι που μετά την άσκηση , ακόμα και αν πεινάνε λιγότερο, νιώθουν ότι έχουν πια το δικαίωμα να φάνε περισσότερο.
«Ένα πράγμα που μπορεί να πάρουν οι άνθρωποι από αυτή τη μελέτη είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να προσπαθούν να ακούνε τα σήματα που τους στέλνει το σώμα», τόνισε ο Ali.
«Αν μετά την άσκηση νιώθουν λιγότερο πεινασμένοι, τότε θα πρέπει να προσπαθήσουν να τρώνε λιγότερο. Από την εμπειρία μου, οι άνθρωποι τείνουν να αγνοούν τέτοιου είδους ανεπαίσθητα σήματα», ανέφερε.
ΠΗΓΗ: MedicalNewsToday
