Η Πεμπλ Κραντζ, μαιευτήρας-γυναικολόγος, εξειδικευμένη σε θέματα σεξουαλικής ιατρικής και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιοπ του Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης, επιχειρεί να απαντήσει σε δύο κρίσιμα ερωτήματα:
- Θα έπρεπε οι γιατροί πρωτοβάθμιας περίθαλψης να προσφέρουν μια συνταγή απόλαυσης στο 60% των αμερικανών που ζουν με χρόνια ασθένεια;
- Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε αυτούς τους ασθενείς να έχουν πρόσβαση στην ικανότητά τους για σεξουαλική απόλαυση, ένα κρίσιμο και ζωογόνο συστατικό της ανθρώπινης εμπειρίας;
Ρωτήστε, μην το πείτε
Πρώτον, πρέπει να ρωτάμε συστηματικά για τη σεξουαλική ευεξία και ευχαρίστηση. Αν δεν μαθαίνουμε τις απόψεις και τις εμπειρίες των ασθενών, δεν γνωρίζουμε τη σημασία του σεξ για την ποιότητα ζωής τους. Αν δεν ρωτήσουμε, δεν γνωρίζουμε ποια συγκεκριμένα είδη σεξουαλικού παιχνιδιού είναι σημαντικά για την ευχαρίστηση ενός ατόμου, ούτε μπορούμε να υποθέσουμε πώς ιεραρχούν τη σεξουαλική τους λειτουργία στο πλαίσιο της ιατρικής τους περίθαλψης. Όταν άρχισα να ρωτάω τους ασθενείς μου στην πρωτοβάθμια περίθαλψη σχετικά με τη σεξουαλική ευεξία, πολλοί περισσότεροι απ' ό,τι περίμενα κρατούσαν σιωπηλά ανησυχητικά ζητήματα. Τώρα, ως ειδικός σεξουαλικής ιατρικής, σε κάθε αξιολόγηση της σεξουαλικής λειτουργίας, θέτω τρεις βασικές ερωτήσεις: Ποιοι είναι οι στόχοι σας; Τι σημαίνει το σεξ για εσάς; Ποια είδη σεξουαλικού παιχνιδιού είναι σημαντικά για τη δική σας (και του συντρόφου σας) ευχαρίστηση;
Η χρόνια νόσος -με σωματικά συμπτώματα καθώς και ψυχολογικές, σχεσιακές και πολιτισμικές συνιστώσες- επηρεάζει τόσο τη γενική όσο και τη φυσιολογία των γεννητικών οργάνων. Οποιαδήποτε διαδικασία νόσου που μεταβάλλει την αγγειακή, νευροενδοκρινική ή μυοσκελετική λειτουργία είναι πιθανό να επηρεάσει τη σεξουαλική λειτουργία, είτε άμεσα μέσω της διαδικασίας της νόσου είτε έμμεσα μέσω των επιπλοκών ή της επίδρασης στην ταυτότητα και την ευημερία. Επιπλέον, ένα πλήθος ιατρογενών αλλαγών στη σεξουαλική λειτουργία μπορεί να συνοδεύει τις επιδράσεις των θεραπειών.
Η διαχείριση των επιπτώσεων της χρόνιας ασθένειας στη σεξουαλικότητα απαιτεί ανθεκτικότητα και ευελιξία. Ένας σοβαρός τραυματισμός μπορεί να απαιτεί μια μαζική προσαρμογή στη σεξουαλικότητα, αλλά η προοδευτική ασθένεια μπορεί να απαιτεί συνεχείς προσαρμογές στις σεξουαλικές αλλαγές. Το στάδιο της ζωής στο οποίο εμφανίζεται η ασθένεια έχει επίσης σημασία. Τα άτομα που αντιμετωπίζουν τη νόσο στην αρχή της ζωής τους αντιμετωπίζουν προκλήσεις όπως η εύρεση πρόθυμων σεξουαλικών συντρόφων και περιορισμένη ιατρική καθοδήγηση όσον αφορά τη σεξουαλική τους λειτουργία αλλά και οφέλη καθώς μπορεί να ενσωματώσουν τη νόσο τους ως μέρος της σεξουαλικής τους ζωής. Όσοι αντιμετωπίζουν σεξουαλικές αλλαγές που σχετίζονται με την ασθένειά τους αργότερα στη ζωή τους μπορεί να αντιμετωπίσουν την απώλεια της φυσιολογικής σεξουαλικής λειτουργίας και ευεξίας.
Εν τω μεταξύ, ο υγιής σύντροφος μπορεί να έχει τις δικές του σεξουαλικές ανάγκες, τους φόβους και τις ανησυχίες του. Τόσο οι ασθενείς όσο και οι σύντροφοι μπορεί να βιώνουν ένα ιδιότυπο πένθος που προκύπτει από τη στέρηση, μια αίσθηση απώλειας.
Οι θετικές συζυγικές ή συντροφικές σχέσεις επηρεάζουν την υγεία μέσω της καλύτερης επιβίωσης, της καλύτερης συμμόρφωσης με τα ιατρικά δεδομένα, της καλύτερης ποιότητας ζωής για τον ασθενή και της καλύτερης ικανοποίησης από τη ζωή. Η σεξουαλική ικανοποίηση αποτελεί σημαντικό παράγοντα για την εμπέδωση μιας σχέσης. Επομένως, το να βοηθήσουμε τους ασθενείς σε αυτές τις αλλαγές μπορεί να βελτιώσει όχι μόνο τη σεξουαλική υγεία αλλά και τη συνολική υγεία τους.
Δείτε εδώ τη σχετική μελέτη
