Σύμφωνα με μια μελέτη που κυκλοφόρησε πρόσφατα επικεντρώθηκε σε ένα σύμπλεγμα κυττάρων χημειοϋποδοχέων που βρίσκονται κοντά στην καρωτιδική αρτηρία στον λαιμό. Όταν τα συγκεκριμένα κύτταρα είναι υπερδραστήρια, αποτελούν προγνωστικό παράγοντα καταστάσεων και θνησιμότητας που σχετίζονται με τα καρδιαγγειακά.

Επειδή αυτοί οι χημειοϋποδοχείς μπορούν να ανιχνεύσουν τη συγκέντρωση οξυγόνου στο σώμα, οι ερευνητές του MU έθεσαν το ερώτημα εάν ο χειρισμός των επιπέδων οξυγόνου μπορεί να επηρεάσει την υπερδραστηριότητα των χημειοϋποδοχέων και ενδεχομένως να επηρεάσει την καρδιαγγειακή και μεταβολική λειτουργία.

«Υπάρχουν συναρπαστικές μελέτες σε αρουραίους που δείχνουν ότι η αφαίρεση αυτών των χημειοϋποδοχέων όταν γίνονται υπερδραστήριοι μπορεί να βελτιώσει θέματα όπως η υψηλή αρτηριακή πίεση και το υψηλό σάκχαρο στο αίμα», δήλωσε η Jacqueline Limberg, πρώτη συγγραφέας και αναπληρώτρια καθηγήτρια διατροφής και φυσιολογίας άσκησης και πρόσθεσε πως «πριν σκεφτούμε την πλήρη αφαίρεσή τους σε ασθενείς, θεωρήσαμε ότι οι υψηλές δόσεις οξυγόνου μπορεί να μειώσουν ή να απενεργοποιήσουν τη δραστηριότητα των χημειοϋποδοχέων, βελτιώνοντας έτσι τα αποτελέσματα για την υγεία».

Δύο ομάδες συμμετείχαν στη μελέτη MU 17 άτομα με και 20 άτομα χωρίς διαβήτη τύπου 2 ως έλεγχος.

Η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε ότι οι περιφερειακοί χημειοϋποδοχείς ήταν πράγματι υπερδραστήριοι σε ενήλικες με διαβήτη, με το υψηλότερο επίπεδο δραστηριότητας να σχετίζεται με ασθενείς με το υψηλότερο σάκχαρο στο αίμα.

Μετά την είσοδο στην υπεροξία –μια κατάσταση όπου κάποιος εκτίθεται σε υψηλά επίπεδα οξυγόνου– η δραστηριότητα των χημειοϋποδοχέων μειώθηκε, μαζί με τον καρδιακό ρυθμό, την αρτηριακή πίεση και τον αριθμό των αναπνοών που λαμβάνονται ανά λεπτό.

Το αποτέλεσμα, ωστόσο, δεν διέφερε μεταξύ των δύο ομάδων. Επιπλέον, δεν υπήρξε καμία επίδραση στην ανοχή στη γλυκόζη ή στην ευαισθησία στην ινσουλίνη.

«Ο στόχος αυτής της μελέτης ήταν να κατανοήσουμε πώς οι περιφερειακοί χημειοϋποδοχείς επηρεάζουν τις καρδιαγγειακές και μεταβολικές συνέπειες του διαβήτη τύπου 2», δήλωσε η Camila Manrique-Acevedo, συν-συγγραφέας και καθηγήτρια ιατρικής. Η ίδια συμπληρώνει και τα εξής: «Καταλαβαίνουμε τώρα ότι μια περίοδος υπεροξίας δεν βελτιώνει αμέσως τη λειτουργία. Έχοντας αυτές τις πληροφορίες μας επιτρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας σε άλλες θεραπείες που είναι υποσχόμενες για ασθενείς με διαβήτη τύπου 2».

Πηγή: Γλυκός Πλανήτης