Μία στις τέσσερις νέες μαμάδες πάσχουν από επιλόχεια κατάθλιψη, η οποία μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τη συμπεριφορά τους ως γονείς και την ευημερία των παιδιών τους, διαμορφώνοντας τους ψυχικά αντανακλαστικά όπως η υπερφαγία.
Νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις Urbana-Champaign εξετάζει τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της μεταγεννητικής κατάθλιψης στα παιδιά, υπογραμμίζοντας την ανάγκη παροχής επαρκούς υποστήριξης στις μητέρες που μπορεί να αντιμετωπίζουν προβλήματα.
«Θέλαμε να διερευνήσουμε πώς η μεταγεννητική κατάθλιψη της μητέρας μετά τον τοκετό μπορεί να επηρεάσει την εκτελεστική λειτουργία (σ.σ. σύνολο δεξιοτήτων που αποτελούν μέρος των γνωστικών διεργασιών ανώτερου επιπέδου που αναπτύσσονται στους μετωπικούς λοβούς από τη νηπιακή ηλικία έως τη νεαρή ενηλικίωση )και τη συναισθηματική υπερφαγία των παιδιών, εστιάζοντας στους ψυχολογικούς μηχανισμούς που οδηγούν στις επιπτώσεις», δήλωσε η επικεφαλής συγγραφέας Samantha Iwinski, μεταδιδακτορική επιστημονική συνεργάτης στο Τμήμα Ανθρώπινης Ανάπτυξης και Οικογενειακών Σπουδών του Ιλινόις.
«Η συναισθηματική υπερφαγία αφορά τη χρήση του φαγητού για την αντιμετώπιση του στρες ή των συναισθημάτων και όχι για την ικανοποίηση της πείνας. Αντί να σκεφτόμαστε το φαγητό ως πηγή τροφής ή απόλαυσης, γίνεται στρατηγική αντιμετώπισης των αρνητικών συναισθημάτων. Εάν τα παιδιά δεν είναι σε θέση να μιλήσουν για τα συναισθήματά τους ή να δείξουν πώς πραγματικά αισθάνονται, μπορεί να αντιδράσουν σε μια αγχωτική κατάσταση αρπάζοντας κάτι για να φάνε», δήλωσε η Iwinski.
Για τη μελέτη αντλήθηκαν δεδομένα από οικογένειες που συμμετείχαν στο πρόγραμμα Midwest STRONG Kids2, το οποίο διερευνά τον τρόπο με τον οποίο η ατομική βιολογία αλληλεπιδρά με το οικογενειακό περιβάλλον για την προώθηση υγιεινών διατροφικών συνηθειών στα μικρά παιδιά. Οι μητέρες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια για την αξιολόγηση της επιλόχειας κατάθλιψης στις έξι εβδομάδες, της συναισθηματικής λειτουργίας των παιδιών στους 24 μήνες και της διατροφικής συμπεριφοράς των παιδιών στους 48 μήνες.
Οι ερευνητές επικεντρώθηκαν στην κατάθλιψη μετά τον τοκετό ως κρίσιμο κοινωνικό παράγοντα που προβλέπει τη συναισθηματική υπερφαγία των παιδιών, η οποία διαμεσολαβείται μέσω συναισθηματικών και γνωστικών ψυχολογικών διεργασιών.
«Στο δείγμα μας, σχεδόν το 12% των μητέρων πληρούσε τα κριτήρια για επιλόχεια κατάθλιψη και διαπιστώσαμε ότι η επιλόχεια κατάθλιψη της μητέρας στις έξι εβδομάδες επηρέασε αρνητικά την εκτελεστική λειτουργία των παιδιών με αναστολή (σ.σ ασυνείδητο περιορισμός μια ενστικτώδους διαδικασίας) και συναισθηματικό έλεγχο στους 24 μήνες και την υπερφαγία στους 48 μήνες», δήλωσε ο Iwinski.
«Η αναστολή περιλαμβάνει την ικανότητα να ελέγχει κανείς την προσοχή, τις συμπεριφορές και τις σκέψεις του. Για παράδειγμα, αν ένα παιδί κάνει τα μαθήματά του και η τηλεόραση παίζει, μπορεί να κατευθύνει την προσοχή του και να εστιάσει στην εργασία του και όχι στην τηλεόραση. Ο συναισθηματικός έλεγχος έχει να κάνει με το να μπορεί κανείς να ρυθμίζει τον εαυτό του όταν συμβαίνουν συγκεκριμένες καταστάσεις- για παράδειγμα, το κλάμα μπορεί να βοηθήσει ως απάντηση στη στεναχώρια».
Εκτός από τις έμμεσες επιδράσεις στη διατροφική συμπεριφορά μέσω της εκτελεστικής λειτουργίας, υπήρξε επίσης άμεση συσχέτιση μεταξύ της κατάθλιψης της μητέρας και της υπερφαγίας των παιδιών.
Οι μητέρες που πάσχουν από επιλόχεια κατάθλιψη μπορεί να ανταποκρίνονται λιγότερο στις γνωστικές και συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών τους, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει την υγιή ανάπτυξη και την ικανότητα αυτορρύθμισης. Οι γυναίκες με συμπτώματα επιλόχειας κατάθλιψης μπορεί επίσης να εμφανίζουν διακυμάνσεις στην όρεξη τους για φαγητό, διαμορφώνοντας έτσι ως παράδειγμα τη σχετική συμπεριφορά στα παιδιά τους μέσω του μιμητισμού.
Έγκαιρη παρέμβαση
Οι ερευνητές λένε ότι τα ευρήματά τους υπογραμμίζουν την ανάγκη για έγκαιρη παρέμβαση και υποστήριξη των γυναικών που πάσχουν από κατάθλιψη.
«Υποστηρίζοντας την ψυχική υγεία της μητέρας, υποστηρίζουμε πραγματικά τις οικογένειες, λόγω των μακροπρόθεσμων επιπτώσεων στα παιδιά. Είναι σημαντικό να έχουμε έγκαιρη αναγνώριση του τι μπορεί να συμβαίνει, προκειμένου να βοηθήσουμε τις οικογένειες να διδάξουν στα παιδιά τους υγιείς στρατηγικές για την αντιμετώπιση των συναισθημάτων, όπως το παιχνίδι, η ενσυνειδητότητα ή ακόμη και η απλή συζήτηση για τα συναισθήματά μας», δήλωσε η Iwinski.
«Οι εκπαιδευτικοί και άλλοι ενήλικες με υποστηρικτικό ρόλο μπορούν επίσης να συμμετέχουν στην υποστήριξη των παιδιών και των οικογενειών. Για παράδειγμα, μπορούν να εξετάζουν τις διατροφικές συνήθειες, να παρατηρούν πώς μπορεί να αντιδρούν τα παιδιά σε ορισμένες καταστάσεις και αν το φαγητό μπορεί να είναι ένας μηχανισμός αντιμετώπισης για αυτά. Μπορούν στη συνέχεια να χρησιμοποιήσουν αυτές τις πληροφορίες για να μιλήσουν για άλλους τρόπους αντιμετώπισης των συναισθημάτων και να βάλουν την οικογένεια περισσότερο στη συζήτηση».
Πηγή: Science Daily
