«Ωστόσο, οι παθήσεις του ώμου έχουν το χαρακτηριστικό γνώρισμα να εξελίσσονται “αθόρυβα”. Αυτή η “ύπουλη” φύση των συμπτωμάτων έχει ως αποτέλεσμα οι βλάβες να επιδεινώνονται χωρίς να γίνεται άμεσα αντιληπτή η σοβαρότητά τους. Συχνά, η διαπίστωση της αναγκαιότητας για ιατρική παρέμβαση έρχεται καθυστερημένα, με αναπόφευκτες αρνητικές συνέπειες για την αποτελεσματική διαχείριση και τη θεραπεία», επισημαίνει ο κ. Ιωάννης Τσώλος, Διευθυντής Ορθοπαιδικός στο Metropolitan Hospital και συνεχίζει με τις σύγχρονες θεραπευτικές προσεγγίσεις για την αποκατάσταση των βλαβών, αλλά και με το φαινόμενο του παγωμένου ώμου.
Η εξέλιξη των θεραπευτικών προσεγγίσεων
Η Ιατρική έχει σήμερα στη διάθεσή της σύγχρονες προσεγγίσεις για την πρόληψη αλλά και την αποκατάσταση των παθήσεων του ώμου. «Επί σειρά ετών, η χρήση της κορτιζόνης είχε χαρακτηριστικά “άγιου φαρμάκου”, επειδή οδηγούσε σε αποτελεσματική ανακούφιση από τον πόνο. Σήμερα, η χρήση της γίνεται περισσότερο προσεκτικά και με εξατομικευμένα κριτήρια, καθώς μπορεί να καλύπτει υποκείμενα συμπτώματα και να επιδεινώνει εξελικτικά μικρές βλάβες.
Σημαντικό ρόλο σε αυτή την καινούργια προσέγγιση έχει διαδραματίσει η τάση περισσότερων ηλικιακών ομάδων να ενσωματώνουν την άθληση και τη γυμναστική στην καθημερινότητά τους, με αποτέλεσμα να είναι και περισσότερο συχνοί οι τραυματισμοί. Η άσκηση αποτελεί πλέον βασικό στοιχείο ευεξίας για τους σύγχρονους Έλληνες. Επειδή ωστόσο πολλές φορές γίνεται ερασιτεχνικά και χωρίς την κατάλληλη καθοδήγηση, μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμούς και βλάβες, που εφόσον δεν διαγνωστούν εγκαίρως, με την πάροδο του χρόνου επιδεινώνονται», αναφέρει.
Η πρόκληση των «αθόρυβων» βλαβών
«Οι παθήσεις του ώμου είναι κατεξοχήν εκείνες που εξελίσσονται “αθόρυβα”, και σε αρκετές περιπτώσεις γίνονται αντιληπτές όταν έχουν ήδη φτάσει σε προχωρημένο στάδιο, με αποτέλεσμα να είναι περισσότερο δύσκολη η αντιμετώπισή τους. Ακόμη και ένας επουσιώδης τραυματισμός μπορεί να εκφυλίσει τον τένοντα και να υποβαθμίσει σημαντικά την ποιότητα των ιστών της άρθρωσης, απαιτώντας σύγχρονες θεραπείες, βιολογικούς παράγοντες ή βλαστοκύτταρα, για την αποκατάσταση της φθοράς», εξηγεί ο ειδικός.
Το φαινόμενο του παγωμένου ώμου
Το φαινόμενο του «παγωμένου ώμου», για παράδειγμα, η λεγόμενη συμφυτική θυλακίτιδα, αποτελεί μια δύσκολη κατάσταση η οποία λειτουργεί ανασταλτικά για την ομαλή λειτουργία της κίνησης και μπορεί να ταλαιπωρεί τον ασθενή ακόμη και για δύο έτη. Η αποτελεσματική αντιμετώπισή του περιλαμβάνει σε πρώτο στάδιο φυσικοθεραπείες, που μπορούν να διαρκέσουν για 1-2 μήνες, ενώ εφόσον το περιστατικό έχει περισσότερο επίμονα χαρακτηριστικά, εφαρμόζονται σύγχρονες ιατρικές τεχνικές για την αποκατάσταση της λειτουργικότητας.
«Συνοψίζοντας, είναι σαφές πως οι σύγχρονοι Έλληνες έχουν εντάξει τη γυμναστική στην καθημερινότητά τους ως επιλογή ευεξίας, γεγονός ιδιαίτερα ενθαρρυντικό. Ωστόσο, η αυξημένη δραστηριότητα αυξάνει και την πιθανότητα τραυματισμών οι οποίοι, ειδικά στην περίπτωση του ώμου, έχουν “αθόρυβα” χαρακτηριστικά. Η έλλειψη έγκαιρης διάγνωσης δυσχεραίνει τη διαδικασία της αποκατάστασης, καθιστώντας την εγρήγορση του ασθενούς και την εξειδικευμένη καθοδήγηση απαραίτητες προϋποθέσεις. Η Ιατρική διαθέτει πλέον εξελιγμένες μεθόδους που επιτρέπουν την αποτελεσματική αντιμετώπιση ακόμα και των πιο σύνθετων προβλημάτων», καταλήγει ο κ. Τσώλος.
