Η Παγκόσμια Ημέρα του AIDS φέτος μας βρίσκει ακόμα βαθιά μέσα σε μια άλλη πανδημία - COVID-19.Ο νέος κορονοίός έχει σαρώσει σε όλο τον κόσμο, έχει καταστρέψει συστήματα υγείας και οικονομίες, καθώς οι κυβερνήσεις εισήγαγαν δραστικά μέτρα για τον περιορισμό της εξάπλωσης. Πρέπει να πάμε πίσω στη δεκαετία του 1990 και το AIDS HIV/AIDS για να εντοπίσουμε μία τόσο σημαντική απειλή για την υγεία.

Αυτό εξηγεί γιατί το UNAIDS έχει επιλέξει το θέμα "Παγκόσμια Αλληλεγγύη, Κοινή Ευθύνη" για τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS. Οι μολυσματικές ασθένειες όπως αυτές εξακολουθούν να αποτελούν μείζονα απειλή για την ανθρώπινη υγεία και ευημερία. Περίπου 32,7 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν πεθάνει από ασθένειες που σχετίζονται με το AIDS τα τελευταία 40 χρόνια. Την ίδια ώρα, 1,4 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν ήδη πεθάνει από τη COVID-19 σε μόλις ένα χρόνο.

Μέσω συνεργασίας καταπολεμείται το AIDS

Αυτές οι ασθένειες χρειάζονται απίστευτη τεχνογνωσία, συνεργασία και αφοσίωση από όλα τα επίπεδα της κοινωνίας για την παρακολούθηση, την κατανόηση, τη θεραπεία και την πρόληψη. Η αντίδραση στον HIV/AIDS τα πρώτα χρόνια δεν ήταν αρκετή. Αλλά είναι, από ορισμένες απόψεις, ένα λαμπρό παράδειγμα του τι μπορεί να επιτευχθεί όταν οι χώρες και οι άνθρωποι συνεργάζονται. Το έργο οργανισμών όπως ο ΠΟΥ,το UNAIDS και η Διεθνής Εταιρεία κατά του AIDS συμβάλλουν στον συντονισμό της ταχείας ανταλλαγής πληροφοριών και πόρων μεταξύ των παρόχων υγειονομικής περίθαλψης και των κοινοτήτων.

Το Παγκόσμιο Ταμείο και το PEPFAR έχουν κινητοποιήσει πόρους που έχουν συμβάλει στη μείωση της νοσηρότητας και της θνησιμότητας σε περιοχές χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος. Οι θάνατοι που σχετίζονται με το AIDS έχουν μειωθεί παγκοσμίως κατά 39% από το 2010.

Αυτές και άλλες ομάδες έχουν επίσης αγωνιστεί κατά των υψηλών τιμών των φαρμάκων που θα καταστήσει τα φάρμακα απρόσιτα σε πολλούς στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Στη Νότια Αφρική, το επίκεντρο της επιδημίας του HIV, η προσφορά μιας ημέρας από τα απλούστερα αντιρετροϊκά κόστιζαν περίπου R250 το 2002. Σήμερα μία ευκολότερη, πιο εύγευστη θεραπεία που λαμβάνεται μία φορά την ημέρα κοστίζει μερικά rands.

Η συνεργασία και ο συντονισμός έχουν επίσης ως αποτέλεσμα τα φάρμακα να έχουν αναπτυχθεί και δοκιμαστεί σε πληθυσμούς σε όλο τον κόσμο. Και μόλις είναι διαθέσιμες, οι παγκόσμιες κατευθυντήριες γραμμές και οι ευκαιρίες κατάρτισης εξασφαλίζουν την τυποποίηση της παροχής υγειονομικής περίθαλψης και της ποιότητας.

Πολλά από αυτά τα επιτεύγματα δεν ήρθαν χωρίς μάχη. Αφιερωμένος και διαρκής ακτιβισμός, σε πολιτικό και κοινοτικό επίπεδο ήταν αναγκαίοι για να μειωθεί η τιμολόγηση των φαρμάκων για τον παγκόσμιο Νότο και είναι συνεχώς απαραίτητη για να εξασφαλιστεί χωρίς αποκλεισμούς η κατανομή των πόρων. Eίναι, γεγονός, πάντως, ότι υπάρχουν περιοχές, όπου ο κόσμος συνεχίζει να αγωνίζεται, καθώς υπάρχει έλλειψη αλληλεγγύης και συμφωνίας. Αυτές περιλαμβάνουν έλλειψη πολιτικής στήριξης για την εφαρμογή τεκμηριωμένων μηχανισμών προστασίας για ευάλωτους ή στιγματισμένους πληθυσμούς. Για παράδειγμα, η νομιμοποίηση της ομοφυλοφιλίας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη συνεχιζόμενη αλλά αποφευκταία HIV λοίμωξη και τη σχετική θνησιμότητα.

Τα διδάγματα αυτά πρέπει να ληφθούν υπόψη καθώς ο κόσμος προετοιμάζεται για την επόμενη φάση διαχείρισης της COVID-19. Όλες οι παρεμβάσεις που βοήθησαν στον περιορισμό και τη διαχείριση του HIV και του AIDS είναι ζωτικής σημασίας για να διασφαλιστεί ότι καμία χώρα, ανεξάρτητα από την αναπτυξιακή κατάσταση, και κανένας πληθυσμός, ειδικά εκείνοι που στιγματίζονται και μάχονται για την πρόσβαση σε υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης, δεν θα μείνει πίσω.

Αξιοποίηση των υφιστάμενων συστημάτων

Τα διδάγματα που αντλήθηκαν από τον ιό HIV και το AIDS μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την καταπολέμηση της COVID-19, καθώς οι προκλήσεις είναι παρόμοιες.

Πολλές από τις τρέχουσες δοκιμές εμβολίων COVID-19 λαμβάνουν χώρα σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Νότιας Αφρικής. Η ικανότητα διεξαγωγής αυτών των μελετών, συμπεριλαμβανομένου του κλινικού προσωπικού και των χώρων δοκιμών, είναι καλά εδραιωμένη ως αποτέλεσμα δεκαετιών έρευνας για τον ιό HIV/AIDS. Υπάρχουν φόβοι ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες μπορεί να αποκλειστούν από την πρόσβαση σε ένα αποτελεσματικό εμβόλιο COVID-19. Ωστόσο, υπάρχουν τώρα παγκόσμιοι μηχανισμοί για να αποφευχθεί αυτό και, αντ' αυτού, να ενθαρρυνθεί και να καταστεί δυνατή η παγκόσμια αλληλεγγύη

Ο επιταχυντής πρόσβασης σε εργαλεία COVID-19 (ACT), που ιδρύθηκε από τον ΠΟΥ τον Απρίλιο του 2020 σε συνεργασία με πολλούς άλλους παγκόσμιους οργανισμούς, κυβερνήσεις, την κοινωνία των πολιτών και τη βιομηχανία, έχουν δεσμευτεί μέσω του πυλώνα που είναι γνωστός ως Covax, για δίκαιη κατανομή ενός εμβολίου COVID-19, καθώς και διαγνωστικών δοκιμών και θεραπειών. Αυτοί οι παγκόσμιοι θεσμοί και μηχανισμοί απαιτούν συνεχή υποστήριξη.

Με την ανάπτυξη ενός αποτελεσματικού εμβολίου, το τέλος του COVID-19 μπορεί σύντομα να είναι ορατό. Για τον ιό HIV, η ανάπτυξη εμβολίων ήταν πιο περίπλοκη και απογοητευτική. Η παγκόσμια κοινότητα πρέπει να παραμείνει προσηλωμένη στην προώθηση της πρόσβασης και της υποστήριξης για τις πολλές απίστευτες επιλογές πρόληψης και θεραπείας που είναι διαθέσιμες. Η πρωτοφανής προσπάθεια της ιδιωτικής βιομηχανίας για την αντιμετώπιση του εμβολίου COVID-19 φωτίζει τι μπορεί να επιτευχθεί όταν συμμετέχουν όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη. Οι προσπάθειες για το εμβόλιο HIV και φυματίωσης χρειάζονται παρόμοια προσπάθεια.

Αυτές δεν είναι οι μόνες πανδημίες που θα αντιμετωπίσει ο κόσμος. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν ισχυρές προβλέψεις ότι η εμφάνιση νέων πανδημιών θα αυξηθεί στο μέλλον. Αυτό οφείλεται στις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης, της κλιματικής αλλαγής και της εγγύτητας με την άγρια ζωή.

Κοινωνική αλληλεγγύη

Η επιτυχία της παγκόσμιας αντίδρασης στις τρέχουσες και τις αναδυόμενες πανδημίες θα βασιστεί στην ικανότητα των λιγότερο ευάλωτων να αναγνωρίσουν την κοινή τους ευθύνη και να ανταποκριθούν σε αυτές τις εκκλήσεις.

Μια σημαντική αλήθεια της επιδημίας του HIV είναι ότι δεν κάνει διακρίσεις. Καμία μολυσματική ασθένεια δεν αναγνωρίζει τα πολιτικά σύνορα και όλοι κινδυνεύουν να μολυνθούν ή να επηρεαστούν. Αν μη τι άλλο, εξαιτίας αυτού πρέπει να συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε σε παγκόσμια κλίμακα γνωρίζοντας ότι «κανείς δεν είναι ασφαλής, μέχρι να είναι όλοι ασφαλείς».

ΠΗΓΗ: theconversation