Παρά την προσπάθεια των φαρμακοβιομηχανιών να μετριάσουν τις παρενέργειες που σχετίζονται με τους αγωνιστές GLP-1 που χορηγούνται κατά της παχυσαρκίας, οι μελέτες δείχνουν ότι πολυάριθμοι παράγοντες οδηγούν τους ασθενείς να διακόψουν τη λήψη τους.
Η ναυτία, ο έμετος, η διάρροια, η δυσκοιλιότητα και ο κοιλιακός πόνος αναφέρονται συνήθως από τους ανθρώπους που χάνουν κιλά με τη σεμαγλουτίδη και την τιρζεπατίδη. Στοιχεία από προκύπτουν από την χορήγηση τους δείχνουν ότι αυτές οι ανεπιθύμητες ενέργειες του γαστρεντερικού συστήματος αναπτύσσονται στο 40-70% των ασθενών που υποβάλλονται σε θεραπεία με GLP-1.
Με τα ποσοστά διακοπής να αποτελούν σημαντικό παράγοντα ανησυχίας για τις φαρμακοβιομηχανίες, αυτές εντατικοποιούν τη συνεργασία με τους γιατρούς, όπως επισημαίνει σχετική δημοσίευση του Biospace για να βοηθήσουν τους ασθενείς να διαχειριστούν τις χειρότερες από αυτές τις ανεπιθύμητες ενέργειες, ώστε να συνεχίσουν τη λήψη του φαρμάκου και να επωφεληθούν από τη σημαντική απώλεια βάρους που μπορούν να καταφέρουν αυτά τα ενέσιμα σκευάματα.
Σε πρόσφατη έρευνα 50 ιατρών που διεξήχθη από την εταιρεία στρατηγικών συμβούλων DNB Markets και την Back Bay Life Science Advisors, το 94% των ιατρών κατέταξε το προφίλ οφέλους-ασφάλειας ως έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες για τη συνταγογράφηση ενός φαρμάκου απώλειας βάρους.
Οι γιατροί φαίνεται να ζητούν φάρμακα με λιγότερες παρενέργειες, δήλωσε ο Peter Bak, εταίρος και διευθύνων σύμβουλος της Back Bay Life Science Advisors, στο BioSpace τον περασμένο μήνα. Η προσαρμογή της δόσης, τα επικαιροποιημένα ή συνδυαστικά σκευάσματα και τα φάρμακα που στοχεύουν στις παρενέργειες είναι όλες στρατηγικές που αναπτύσσονται για τη βελτίωση της κατανάλωσης των GLP-1.
Μέθοδοι μετριασμού των παρενεργειών
Ένας από τους τρόπους με τους οποίους τα GLP-1 κάνουν τους ασθενείς να αισθάνονται χορτάτοι είναι η επιβράδυνση της κινητικότητας του γαστρεντερικού σωλήνα. Εάν το φάρμακο έχει πολύ μεγάλη επίδραση στο ανώτερο γαστρεντερικό σύστημα, μπορεί να προκαλέσει ναυτία, όπως συμβαίνει όταν τρώει κανείς ένα τεράστιο γεύμα πολύ γρήγορα. Εάν το φάρμακο έχει πολύ ισχυρή επίδραση στο κατώτερο έντερο, η αργή κινητικότητα του γαστρεντερικού συστήματος οδηγεί σε δυσκοιλιότητα.
Μια βασική στρατηγική που αναπτύσσεται από τους προγραμματιστές φαρμάκων για τη βελτίωση του προφίλ των παρενεργειών είναι η ογκομετρική ανάλυση. Η αρχική δόση και το χρονικό διάστημα μέχρι τη δόση συντήρησης είναι κρίσιμα για τη βελτιστοποίηση της ανεκτικότητας των ασθενών, δήλωσε στο BioSpace ο Blai Coll, επικεφαλής ιατρικός διευθυντής της Structure Therapeutics .
Μια άλλη δημοφιλής προσέγγιση είναι οι συνδυαστικές φόρμουλες. Η προσθήκη ενός γαστρικού ανασταλτικού πολυπεπτιδίου (GIP) ή ενός αγωνιστή υποδοχέα αμυλίνης μπορεί να μετριάσει τις γαστρεντερικές επιδράσεις που προκαλούνται από το GLP-1, εξηγεί ο Coll.
Η αμυλίνη έχει γίνει πολύ ελκυστικός μηχανισμός για τις φαρμακοβιομηχανίες που παράγουν ενέσιμα σκευάσματα απώλειας βάρους
Άλλες εταιρείες επιλέγουν να στοχεύσουν στις παρενέργειες που σχετίζονται με το GLP-1 με ένα ξεχωριστό, δευτερεύον φάρμακο.
Τον Ιανουάριο, η θυγατρική της Jaguar Health, Napo Pharmaceuticals, κατέθεσε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για ένα σκεύασμα για την αντιμετώπιση των παρενεργειών του γαστρεντερικού σωλήνα που είναι κοινές με τις θεραπείες GLP-1 και GIP που χρησιμοποιούνται για την παχυσαρκία.
Αυτό το φάρμακο που είναι φυτικής προέλευσης και λαμβάνεται από το στόμα έχει ήδη εγκριθεί για τη διάρροια που σχετίζεται με τον HIV και έχει δείξει πρόσθετα οφέλη για τον κοιλιακό πόνο, τη δυσφορία, το φούσκωμα και τη δυσκοιλιότητα όταν μελετήθηκε σε HIV, σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου (IBS) και την διάρροια που προκαλείται από τις αντικαρκινικές θεραπείες.
Η διακοπή λήψης των αγωνιστών GLP-1 είναι πολυπαραγοντική
Δεν φαίνεται ωστόσο να οδηγούν μόνοι παρενέργειες στη διακοπή της λήψης των ενέσιμων φαρμάκων κατά της παχυσαρκίας.
Μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 2024 από την Prime Therapeutics, έδειξε ότι το 85% των ασθενών δεν έπαιρναν πλέον φάρμακα GLP-1 δύο χρόνια μετά την έναρξη της θεραπείας. Αλλά αυτό δεν οφείλεται μόνο σε ανησυχίες σχετικά με την ανεκτικότητα. Η διακοπή μπορεί να αποδοθεί σε πέντε συνήθεις αιτίες, εκ των οποίων οι παρενέργειες είναι μόνο μία. Οι υπόλοιπες είναι η οικονομική προσιτότητα, τη διαθεσιμότητα, οι αλλαγές φαρμάκων από τους γιατρούς αλλά και η επίτευξη των στόχων απώλειας βάρους.
Οι ασθενείς συχνά χρησιμοποιούν τα φάρμακα μόνο για να επιτύχουν ορισμένους στόχους απώλειας βάρους και στη συνέχεια διακόπτουν τη θεραπεία μόλις αυτοί επιτευχθούν. Μια άλλη ένδειξη αυτού του φαινομένου είναι ότι στη μελέτη της Prime, οι ασθενείς χωρίς διαβήτη τύπου 2 διέκοψαν τη θεραπεία σε μεγαλύτερο ποσοστό από εκείνους με τη νόσο.
