Σύμφωνα με την εγκύκλιο Βαρτζόπουλου στο πλαίσιο του νόμου 2071/1992 για την διαφύλαξη των δικαιωμάτων των προσαγομένων αλλά και την ορθότερη αξιοποίηση του αστυνομικού προσωπικού ζητάται ο εφημερεύων ψυχίατρος να παραλαμβάνει το περιστατικό το ταχύτερο δυνατόν, μετά την άφιξη στην νοσηλευτική μονάδα, αποφεύγοντας οποιαδήποτε καθυστέρηση και ο αστυνομικός υπάλληλος να αποδεσμεύεται αμέσως μετά την έναρξη της διαγνωστικής διαδικασίας. Στη συνέχεια η μετακίνηση του περιστατικού εντός ή εκτός της νοσηλευτικής μονάδας υποδοχής, γίνεται με μέσα και ευθύνη του προσωπικού του νοσοκομείου.
Η ΠΟΕΔΗΝ στην ανακοίνωσή της κάνει λόγο, μεταξύ άλλων, για τον κίνδυνο να υπάρξουν θύματα και συνολικά αναφέρει τα εξής:
«Εντελώς αιφνιδιαστικά και χωρίς κανένα διάλογο, χωρίς να λαμβάνονται υπόψιν οι ιδιαιτερότητες νοσηλείας ψυχικά ασθενών, εκδόθηκε εγκύκλιος από το Υπουργείο Υγείας η οποία ορίζει ότι οι αστυνομικοί που μεταφέρουν με περιπολικά και χειροπέδες ψυχικά ασθενείς σε διέγερση των οποίων ο Εισαγγελέας διέταξε την εισαγωγή τους σε ψυχιατρική κλινική Νοσοκομείου ή Ψυχιατρικά Νοσοκομεία θα αποχωρούν από τα επείγοντα μόλις αρχίζει η διαγνωστική εκτίμηση και πριν ολοκληρωθεί η μετάβαση του ασθενούς στη κλινική για νοσηλεία όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα.
Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να θρηνήσουμε θύματα με την εφαρμογή αυτής της εγκυκλίου. Ένας ψυχικά ασθενής που μεταφέρεται με χειροπέδες σε περιπολικό και με συνοδεία πολλών αστυνομικών αφήνεται ελεύθερος όταν πατάει το πόδι του στα επείγοντα χωρίς να παραμένουν οι αστυνομικοί στην εξέταση και χωρίς να τον συνοδεύσουν στην κλινική που εισάγεται.
Με την εφαρμογή αυτής της εγκυκλίου θα έχουμε αποδράσεις ψυχικά ασθενών, επιθέσεις βίας σε βάρος του λιγοστού προσωπικού των επειγόντων και κατά των άλλων ασθενών που περιμένουν για εξέταση στα επείγοντα.
Ποιος ο λόγος να εκδοθεί μια τέτοια εγκύκλιος χωρίς διάλογο;
Δεν κατανοούμε τον θεραπευτικό λόγο που επικαλούνται όταν οι αστυνομικοί είναι υποχρεωμένοι για να εκτελέσουν την εισαγγελική εντολή να μεταβούν στα σπίτια των ασθενών και τους διακομίζουν μέσα σε περιπολικά με χειροπέδες παρά τη θέλησή τους;
Την θεραπευτική προσέγγιση την σκέφτονται μόνο εντός των Μονάδων Ψυχικής Υγείας;
Η ανακοίνωση της ΟΕΝΓΕ
Από την πλευρά της η ΟΕΝΓΕ αναφέρει τα εξής:
«Έχουμε επανειλημμένως καταγγείλει την απάνθρωπη και ταπεινωτική πρακτική ασθενείς να μεταφέρονται για ψυχιατρική εκτίμηση σε περιπολικό, με χειροπέδες, συνοδεία ένστολων.
Διαχρονικό αίτημα των εργαζόμενων στις δημόσιες μονάδες ψυχικής υγείας είναι η πλήρης απεμπλοκή της αστυνομίας από τη μεταφορά των φερόμενων ως ασθενών με ψυχικές διαταραχές, για ακούσια ψυχιατρική εξέταση και νοσηλεία. Η επιβεβλημένη απεμπλοκή της αστυνομίας προϋποθέτει την ανάπτυξη πανελλαδικά του αναγκαίου αριθμού κρατικών κοινοτικών κινητών μονάδων ψυχικής υγείας, πλήρως στελεχωμένων με εξειδικευμένο προσωπικό (ψυχίατρο ή παιδοψυχίατρο, νοσηλευτή κ.λπ.), ώστε να εξασφαλίζεται ότι η μεταφορά θα γίνεται με ασφάλεια και με απόλυτο σεβασμό στην αξιοπρέπεια και την προσωπικότητα των ασθενών.
Οι διατάξεις για τη διαδικασία της ακούσιας ψυχιατρικής εξέτασης και νοσηλείας προβλέπουν ότι: 1. αμέσως μετά την έκδοση της εισαγγελικής παραγγελίας πραγματοποιείται επίσκεψη στον τόπο κατοικίας ή διαμονής του ασθενούς από μικτό κλιμάκιο της κινητής μονάδας ψυχικής υγείας, 2. ακολουθεί η μεταφορά του ασθενούς με όχημα της κινητής μονάδας ψυχικής υγείας με τη συνοδεία του ψυχίατρου και του νοσηλευτή, και 3. μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και με τη συνοδεία αστυνομικής δύναμης κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας και εφόσον ο ψυχίατρος με γραπτή βεβαίωση πιθανολογεί ότι θα απαιτηθεί, για την ασφάλεια του ασθενή ή τρίτων, η λήψη περιοριστικών μέτρων του ασθενή, προκειμένου για την αποφυγή επικείμενης αυτοκαταστροφικής ή ετεροκαταστροφικής συμπεριφοράς του, η οποία δεν μπορεί να αποφευχθεί με κατάλληλες τεχνικές αποκλιμάκωσης.
Ωστόσο τα προβλεπόμενα στάδια ποτέ δεν εφαρμόζονται. Η γύμνια σε όλα τα επίπεδα, κυρίως στο επίπεδο της πρόληψης, εξαιτίας της διαχρονικής πολιτικής της υποστελέχωσης, της υποχρηματοδότησης, της εμπορευματοποίησης και της ιδιωτικοποίησης της υγείας, ευθύνεται για την παραμέληση των ασθενών οι οποίοι αφήνονται στην τύχη τους. Τα μεγαλόσχημα λόγια για τον σεβασμό στην αξιοπρέπεια και την προσωπικότητα των ασθενών αποτελούν το βολικό άλλοθι όλων των κυβερνήσεων για να δοθεί πακτωλός χρημάτων από το ΕΣΠΑ και το Ταμείο Ανάκαμψης σε ΜΚΟ, ΝΠΙΔ και ιδιώτες. Οι αναγκαίες κινητές μονάδες ψυχικής υγείας δεν αναπτύχθηκαν ποτέ με αποτέλεσμα η μεταφορά των ασθενών με τη συνοδεία της αστυνομίας να αποτελεί τον κανόνα και όχι την εξαίρεση. Λόγω των τραγικών ελλείψεων σε νοσηλευτές και τραυματιοφορείς η αστυνομία αναγκαστικά παραμένει στο τμήμα επειγόντων περιστατικών μέχρι να ολοκληρωθεί η εξέταση και εφόσον κριθεί αναγκαία η νοσηλεία συνοδεύει τον ασθενή στο τμήμα εισαγωγής του.
Ο Υφυπουργός Υγείας Δ. Βαρτζόπουλος, λες και δε γνωρίζει τίποτα από όλα αυτά, αδιαφορώντας προκλητικά για την υγεία και την ασφάλεια τόσο των ασθενών όσο και του προσωπικού, με την υπ΄ αρ. πρωτ.: Γ3α/Γ.Π.οικ.6388 εγκύκλιο με θέμα: «Διαδικασία εισαγωγής ατόμων κατόπιν εισαγγελικών εντολών στο πλαίσιο του Ν. 2071/1992», αποδεσμεύει την αστυνομία αμέσως μετά την παραλαβή του περιστατικού και μετακυλύει στους εφημερεύοντες ψυχίατρους και τους νοσηλευτές της βάρδιας, την ευθύνη για τη μετακίνηση του ασθενούς εντός ή εκτός της νοσηλευτικής μονάδας υποδοχής, χωρίς να έχουν εξασφαλιστεί οι αναγκαίες προϋποθέσεις και τα μέσα για την ολοκλήρωση της διαδικασίας με ασφάλεια. Η αστυνομία θα «ξεφορτώνεται» τον πάσχοντα, ενώ το αποδεκατισμένο προσωπικό τμημάτων ΤΕΠ και Ψυχιατρικών Κλινικών, ο ίδιος ο πάσχων αλλά και οι συνοδοί θα μένουν έκθετοι σε μια δυνητικά επικίνδυνη κατάσταση.
Ο Υφυπουργός Υγείας προκαλεί τους εφημερεύοντες ψυχίατρους με τις συστάσεις του για «την παραλαβή το ταχύτερο δυνατόν, μετά την άφιξη στην νοσηλευτική μονάδα, αποφεύγοντας οιεσδήποτε τυχόν καθυστερήσεις» λες και ευθύνονται οι γιατροί για τις αναμονές, λες και δε γνωρίζει ότι η αξιολόγηση ενός ψυχιατρικού περιστατικού, ειδικά όταν πρόκειται για δυνητικά βίαιους εξαιτίας της ψυχοπαθολογίας τους ασθενείς, είναι ιδιαίτερα απαιτητική και χρονοβόρα διαδικασία.
Πάντα διεκδικούσαμε και συνεχίζουμε να διεκδικούμε την εκτέλεση των ακούσιων νοσηλειών σε όλα τα στάδια από κατάλληλες υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Αυτό απαιτεί τη ριζική αλλαγή του σημερινού συστήματος υπηρεσιών ψυχικής υγείας. Απαιτεί την ανάπτυξη και στελέχωση ενός ολοκληρωμένου ενιαίου, αποκλειστικά δημόσιου και δωρεάν δικτύου δομών ψυχικής υγείας σε όλα τα επίπεδα - πρωτοβάθμιο, δευτεροβάθμιο, τριτοβάθμιο - με άμεση διασύνδεση και συντονισμό του παρεχόμενου έργου.
Μόνο έτσι εξασφαλίζεται η προστασία των δικαιωμάτων των ατόμων με ψυχικές διαταραχές και όχι με φιρμάνια που εκθέτουν σε κίνδυνο την υγεία και την ασφάλεια των ασθενών και των εργαζόμενων στις δημόσιες ψυχιατρικές κλινικές.
Απαιτούμε την άμεση ανάκληση της εγκυκλίου Βαρτζόπουλου».
