Δεν ήταν η πρώτη, ωστόσο, μάχη που έδινε με τη νόσο, καθώς απο μικρή έμαθε να μάχεται στο πλευρό των γονιών της.

Ήταν το 1994, όταν ο Γιώργος Γεννηματάς έφυγε από τη ζωή, χτυπημένος από τον καρκίνο, σε ηλικία μόλις 55 ετών. Λίγους μήνες νωρίτερα, είχε χάσει τη μάχη και η μητέρα της Κάκια σε ηλικία 54 ετών. Ο Γιώργος Γεννηματάς πάλευε με τον καρκίνο δύο χρόνια, ενώ η Κάκια δέκα.

«Παλεύαμε μέχρι την τελευταία στιγμή. Με επτά μήνες διαφορά έφυγαν οι γονείς μου από τη ζωή. Πρώτα η μητέρα μου και μετά ο πατέρας μου. Μόνο αυτό μπορούσε να συμβεί με αυτούς τους ανθρώπους. Ήταν μαζί από 13 χρόνων. Μια ζωή μαζί», είχε πει σε συνέντευξη της στην εκπομπή «Μεσάνυχτα».

«Ήταν ένα στίγμα για όλη την οικογένεια»

«Το 1984, όταν αρρώστησε η μητέρα μου, πολύ δύσκολα μπορούσε να πει κανείς τη λέξη καρκίνος. Είχε καρκίνο στο μαστό. Ήταν ένα στίγμα για όλη την οικογένεια. Ένας από τους λόγους που επέλεξα να μιλήσω στη συνέχεια εγώ ήταν γιατί έπρεπε αυτό το πράγμα να το σπάσουμε. Δεν τελειώνει η ζωή. Δεν σταματάς να είσαι γυναίκα και πρέπει να συνεχίσεις να ζεις.

Δεν νιώσαμε ποτέ στο σπίτι ότι είχαμε έναν άρρωστο άνθρωπο. Η μητέρα μου είχε μια δίψα για τη ζωή που μας τη μετέδωσε. Χόρευε μέχρι την τελευταία στιγμή ακόμα και όταν της ήταν πολύ δύσκολο. Κανένας όμως δεν καταλάβαινε πόσο δύσκολο της ήταν. Όλα αυτά είναι πράγματα που εμένα με έχουν στιγματίσει. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο αυτό που βιώσαμε. Ειδικά για εμένα γιατί δεν είχα αποκτήσει τα δικά μου παιδιά. Βυθίζεσαι. Είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσεις τον θάνατο και την οργή που φέρνει για την απώλεια», είχε αναφέρει η Φώφη Γεννηματά.

Όταν μιλούσε για τον καρκίνο ο Γιώργος Γεννηματάς

Τον Μάρτιο του 1992, λίγες ημέρες αφού είχε μάθει για το πρόβλημα της υγείας του, ο Γιώργος Γεννηματάς είχε μιλήσει ανοιχτά για τον καρκίνο και τη στάση που κράτησε απέναντι στο πρόβλημα υγείας του, που αποτελούσε ακόμη τότε στην Ελλάδα ένα θέμα «ταμπού»:

Έχω κάνει πολλές φορές αυτοκριτική και έχω κάνει και λάθη, αλλά δεν είχα σκοπό και δεν έχω σκοπό όσο ξετυλίγεται το νήμα της ζωής μου να διαπράξω το λάθος της απόκρυψης καν της αλήθειας. Δεν έχω μάθει να ζω με αυταπάτες ή με ψευδαισθήσεις.

Και δεν μπορούν να υπάρχουν αυταπάτες ή ψευδαισθήσεις στη σχέση που συνδέει πολιτικούς και πολίτες. Νομίζω ότι όφειλα να κάνω αυτό που έκανα ανεξάρτητα κόστους ή όχι… Δεν νομίζω ότι ήταν γενναία στάση, είναι στάση ζωής.

Ήταν και ένα μήνυμα σε κάποιους ανθρώπους που συμπάσχουν με το ίδιο πρόβλημα μαζί μου, τον καρκίνο για να το πούμε ανοιχτά. Να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να βουλιάξουν στην ηττοπάθεια, υπάρχει δυνατότητα αγώνα και σ’ αυτό το σημείο!