Στην τραγωδία της ολέθριας φωτιάς της 23ης Ιουλίου 2018 στην Ανατολική Αττική «δεν έχουν ακουστεί όλες οι φωνές. 26 εγκαυματίες θύματα, έχουν αποκλειστεί» αναφέρεται σε ανακοίνωση του Συλλόγου Συγγενών Θανόντων & Εγκαυματιών με αφορμή την αναβολή εκδίκασης δίκης για εγκαυματίες της φωτιάς, οι οποίοι δεν είχαν συμπεριληφθεί στον αρχικό κατάλογο των θυμάτων της φωτιάς.
Η ανακοίνωση του Συλλόγου Συγγενών θανόντων και Εγκαυματιών της 23/7/2018 στην Ανατολική Αττική αναφέρει τα εξής:
«Η υπόθεση της εγκληματικής τραγωδίας της 23ης Ιουλίου 2018 στην Ανατολική Αττική, σχεδόν 8 χρόνια μετά, παραμένει ανοιχτή. Τόσο για εκείνους που χάθηκαν όσο και για εκείνους που επέζησαν της φρίκης με εμφανή και μόνιμες βλάβες στο σώμα και την ψυχή. Πέρα από αριθμούς και πίσω από τις όποιες διαδικασίες και καθυστερήσεις υπάρχουν άνθρωποι.
Και δεν έχουν ακουστεί όλες οι φωνές.
26 εγκαυματίες θύματα, έχουν αποκλειστεί.
Άνθρωποι που βίωσαν την φρίκη, κουβαλούν τα σημάδια και κλήθηκαν να παραμείνουν εκτός διαδικασίας «ώστε να μην δυσχερανθεί η θέση των κατηγορουμένων».
Μια αιτιολόγηση που, δεδομένης της παράλογης νομικής βάσης στην οποία στηρίχτηκε, οδηγεί σε συνειρμούς για το πώς ορίζεται η ισορροπία ανάμεσα στην υπεράσπιση και την αναζήτηση της αλήθειας.
Για ορισμένους τους προβλέφθηκε θεωρητικά μια παράλληλη δίκη, που αναμενόταν να εκκινήσει το 2023, η εκδίκαση της όμως μετατίθεται διαρκώς έως ότου κριθεί αμετάκλητη απόφαση για την κύρια δίκη στον Άρειο Πάγο.
Σήμερα, 20 Απριλίου 2026 είχε οριστεί άλλη μια δικάσιμος για αυτό το, 2ο, δικαστήριο των εγκαυματιών που φυσικά αναβλήθηκε πάλι.
Έτσι, οι ήδη επιβαρυμένοι από τον χρόνο και τις μόνιμες βλάβες άνθρωποι βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε μια ιδιότυπη αναμονή χωρίς τέλος.
Για μια υπόθεση και μια δίκη, που ξεκίνησε με καθυστέρηση τον Οκτώβριο του 2022, σημαδεύτηκε από πλήθος διαδικαστικών ζητημάτων, και δεν έχει ακόμη τελεσιδικήσει.
Για μια μακρά και συχνά αντιφατική δικαστική πορεία της οποίας τα «ευτράπελα» δεν περιορίζονται μόνο σε καθυστερήσεις ή αναβολές.
Αποκαλύπτουν μια βαθύτερη δυσλειτουργία, ένα σύστημα που μοιάζει ανίκανο να διαχειριστεί το εύρος μιας τέτοιας τραγωδίας χωρίς να αφήσει πίσω του αποκλεισμούς και σκιές.
Όπως οι 16 αταυτοποίητοι νεκροί που δεν έχουν καμία μέχρι ώρας ουσιαστική παρουσία στις διαδικασίες και για τους οποίους η δημόσια συζήτηση εξαντλείται πριν καν αρχίσει. Άνθρωποι χωρίς όνομα στη συλλογική μνήμη, χωρίς φωνή στη δικαστική αίθουσα, χωρίς τη στοιχειώδη αναγνώριση που θα όφειλε μια ευνομούμενη πολιτεία.
Ζωές που διακόπηκαν εξαιρετικά βίαια και άλλες που συνεχίζονται υπό το βάρος μιας εξαιρετικά οδυνηρής εμπειρίας που δεν χωρά σε δικογραφίες.
Για εμάς, όλα αυτά αποτελούν τεράστιο αγκάθι.
Όχι μόνο νομικά, αλλά και ηθικά.
Τα πάθη των 177 θυμάτων δεν ανήκουν στο παρελθόν.
Συνεχίζονται στο παρόν, στις καθυστερήσεις, στις αναβολές, στις σιωπές.
Συνεχίζονται κάθε φορά που η υπόθεση αντιμετωπίζεται ως «μία ακόμη εκκρεμότητα».
Αν η δικαιοσύνη διαμορφώνει πραγματικότητες, στην περίπτωση της φωτιάς της 23ης Ιουλίου 2018, η πραγματικότητα είναι ότι, 8 χρόνια μετά την καταστροφή, δεν έχουν αναδειχθεί όλες οι αλήθειες της...
Η δικαίωση δεν έρχεται για όλους...»
